Aufsatz 
Zur Erklärung des Propertius / Hetzel
Entstehung
Einzelbild herunterladen

4

bezeichnet nicht die dort erwähnte Unbeständigkeit(quaerere viles), sondern bezieht sich auf die eine Leidenschaft, von der in ganz gleichem Tone ausser vielen andern Stellen die ganze Elegie I, 6 redet; ebenso II, 3, wo die Worte in v. 7: ant ego si possem studiis vigilare severis so recht im Gegensatz zu nullo vivere consilio stehen.

I, 2, 9. Haupt und L. Müller haben hier, Lachmann folgend, geschrieben: Aspice quo submittat humus formosa colores, während die Handschriften bieten quos. In der ersten Aus- gabe hatte Lachmann behauptet, es müsse aus dem folgenden Verse sponte sua hier ergänzt werden, weil hier nicht gesagt werden solle, dass der Boden Blumen sprossen lasse, sondern, dass er dies von selbst thue. An die Stelle dieser harten Structur tritt in der zweiten Aus- gabe der Abl. quo. Die Emendation ist jedoch unnöthig; denn dass humus formosa schon an sich den Gedanken an Bearbeitung ausschliesst, folgt schon daraus, dass sie als handelndes Subject erscheint(submittat). Allerdings muss dann im folgenden Verse mit Perrejus statt et veniant hederae gelesen werden ut v. h. Dass die Rede dadurch fliessender wird, ist klar, ebenso dass aspice auf eine Anschauung(welche Farben), nicht auf ein Abstractes(wodurch sie sprossen lässt) hinführt.

I, 4, 13. Ingenuus calor schreiben Jakob, Lachmann(2. Ausgabe) und L. Müller mit Recht, offenbar erkennend, dass color hier nicht im Gegensatz zu forma stehen kann, vielmehr darin inbegriffen ist. So heisst es in der parallelen Stelle II, 3, 9:

Nec me tam facies, quamvis sit candida, cepit (Lilia non domina sint magis alba mea; Ut Maeotica nix minio si certet Hibero, Utque rosae puro lacte natant folia) etc., wo dann, wie hier, höher als die Schönheit die multae artes gepriesen werden. Vgl. auch IV, 20, 7: Est tibi forma potens, sunt castae Palladis artes. I, 9, 28. Nec vigilare alio nomine cedat Amor, Qui non ante patet, donec manus attigit ossa. Dass manus hier nicht passt, übergeht Hertzberg, der den Sinn des Verses richtig erläutert durch II, 34, 60:

Quem tetigit iactu certus ad ossa deus und durch Ov. Heroid. 16, 275:

Non mea sunt summa leviter destricta sagitta Pectora: descendit volnus ad ossa meum,

zu denen ich hinzufüge III, 12, 11:

Ante ferit quoniam, tuti quam cernimus hostem. 1 An allen diesen Stellen beweist iactu, sagitta, ferit, dass wol der Pfeil Amors, aber nicht seine Hand hier genannt werden konnte. Man hat desshalb Grund von der handschriftlichen Lesart hier abzugehen. N. Heinsius hat wol das Richtige getroffen:

donec media attigit ossa.

I, 10, 13: Non solum vestros didici reticere-calores. Hier hat mit Recht Haupt die Conjectur von Heinsius aufgenommen; das handschriftliche dolores lässt sich nicht halten, da es weder mit der so lebendig gezeichneten Situation stimmt, noch insbesondere mit dem unmittelbar vorhergehenden Verse:

Accipe commissae munera laetitiae.