17

magnorum poetarum epicorum personas auditoribus tanquam ante oculos ponere studuissent, sed ipsa re ferente atque exigente rhapsodus quidam exposuit de patre Hesiodi atque sede- Qui quamquam ipsius poetae personam induit, tamen non admodum attendit, ne acutiores auditores fraudem suam deprebendere non possent. Nempe agros a patre relictos Hesiodus eoluit, Ascrae apud cives suos carmen recitavit. Quid igitur? Ascraene hos versus aut scripsisse aut recitasse eum putemus: ög ore val 1 νιννιν—

„Aαmασσα☚νασο ⁴ νπνοο dοσννοσπ ενι*εμινέρο

Aovon, Ieiux 2ue*ſ, 4εε ⁴εοωμμ‿εeφά odeor 80ϑο⁷π Sed hoc practer propositum eorum causa monui, qui non modo ipsa praecepta nautica, sed etiam hacc episodia Hesiodo asscribere non dubitant.

Sed qui Ascrae Hesiodum et ad Heliconis radices habitasse audiebant, non poterant non mirari, eum rei nauticae peritum fuisse. Quod ipsum quum quaesivisset idem ille, qui de patre eius tradidisset, rhapsodus, ²¹) neque unum illud iter, quo in Euboeam navi vectum esse poetam fama accepisset, ad explicandam rem sufficere ei visum esset; et eius itineris memoriam intulit, et hos versus adiecit:

r6dασν τοει νυνν vε eeiοννμάν—πνďeεᷣeνν

dA³α να ⁶ςσ έές 2ννς ⁴οο iνκμ να

NMoë*αα—oσα⁴άαρ ⁴⁴εddαναάν ςεέςσςσσαοõ,WVPνον detdedν. Ceterum et versus 641

rurn d, d TIéOν, O„νννςmℳεμυνναιμένοο lα et v. 659 8ν9αά ν⁴μεm τ⁴ πιιι ταον εέορςρ ενηιριαααά qᷣ⁴‿dē documento sunt, huius episodii auctori theogoniam notam fuisse. Cf. theog. 22 et 36. De toto autem hoc loco a praeceptis nauticis segregando vide Goettlingium de vv. 646— 662 disputantem; quae enim de horum versuum origine probata erunt, eadem ad versus 631— 642, quibus idem propositum fuisse docui, pertinere necesse est. Denique sententias versuum 641, 642, 646— 649 ita et secernendas et iungendas inter se censeo:

641. Tdvn d', Téσmσ, 8„ν μέινμιμηννυέιννοοι εναμ 7 6, 6 118007), 80. 7 1 dOαουννατ⁴αμτυνν, ωι ανι⁴έ ε*μαιαατα — 71. à 22² 2 1 1 2 7 2 646. dr' dy, ⁴mQιοσιυι τοωιαα αeοοναα ϑιμυν,

S00 1„xα xρο⁴ιμαα τε τπωονeνεκ να αεοανια μμέe eig 7 10¹(So will ich dir denn zeigen, 4ε‿᷑οαν επ WR☛⁹σσοσσ*⁴οο 9α⁴.σσmσε, oure ο ναάην ειααε σεςσοεμμε νο 001⁸ ι*⁶πν.

In hunc autem locum versus 643— 45 incommode illatos esse iam Lehrsius iudicavit. Quos Steitzius, qui versum 643 inter versus 686 et 689 ponendum duxit, non diremisset, si coniunctos animadvertisset ad eius enuntiati similitudinem compositos esse, quod vv. 376— 380 continetur. Dicam quid de utroque loco sentiam. Versuum 376 et 377, primo lis, quos excipiunt, adiectorum, sententia quum ali cuidam rhapsodo minus placeret, con- trariam ita subiecit, ut superiori non tam refragaretur, quam quasi optionem audientibus daret, utram sequi mallent. Sed apponam locum.

*¹) Quem antiquissimum, qui in Hesiodi carmine versatus sit, criticum eundem et interpretem dicere possis. Hoc enim aetati illi tribuendum, quod non sicut Jon Platonicus oratione de poeta suo habita, sed versibus carmini eius immixtis munere suo functus est.

3