9

nuneiare posse, verum illud Operum carmen et concinnitate versuum et verborum elegantia et orationis suavissima in describendo ubertate. perspicuitate docendi, singulari in adhortando et castigando gravitate et contentione esse insignitum; conspicuam esse praeterea haud vulgarem disponendi artem. Hoc igitur carmine fingamus Hesiodum, clarissimum apud populares suos vatem(cf. v. 208 i 610400„ 800;) contra iudicum iniquitatem apud populum se defendentem, neque ita, ut suam causam tantum ageret, sed ut commune tenuium adversus potentium superbiam praesidium, Jovem omnia observantem et admini- strautem ostenturet: quanta tum modo religione, modo ira, modo misericordia audientium animos commotos credimus atque perculsos! Quum vero haec pronunciasset:

„y dn y Aνι αέος ένo‿έ‿νϑνμυmσσσι εεμαο⁸

477„ uir εανμς us dmμε*εαdν αμάdοσας diνπαουeν

6⁴εαεαι, ε& Hεiραα νε diκmαμιeαμιεοοςα:Set-

da⁴⁴ αeν οmO οm0— edεeν di εοασιιναινοασυνσι, nonne tum eodem modo illos affectos esse consentaneum est, quo Ithacensum concionem videmus pulcherrimo illo Odysseae loco 6, 80:

65G qdτο 1000 Gει νοο, ¹ dε Oxννπηντ ν Sd³e rai-,

daννοιρeεινισασμς eτηιο dεέ 1α‿ν έάαυο, quamquam me non fugit, quantum inter utramque causam intersit. ¹²) Quantae vero de- lectationi illis hominibus fuisse putamus, qui summi pariter atque infimi„paterna rura bobus exercebant suis“, ¹²³) quum simplicissima illa praecepta de iustitia observanda, de vita et re familiari honesto labore tuendis, tum ea quoque, quae, multorum seculorum usu probata, in agris colendis et re familiari administranda sequerentur, omnia denique vitac cum honestate degendae praecepta, quae a patre quisque accepta liberis tradere cuperent, ver- sibus ita expressa perciperent, ut quum numerorum suavitate, tum verborum gravitate semel audita paene memoriae inhaererent. Quid mirum, si haec identidem repetita, a rhapsodis novorum carminum avidissimis ¹⁴) excepta, brevi per omnia Bocotiae oppida celebrata, similes atque Ascrae plausus excitabant. Sed tamen aliquid intererat inter has recitationes et primam illam, quam Hesiodus exhibuerat. Is enim recitavit iis, quibus et ipse, et frater, et iudices noti essent, quosque non mediocri exspectatione liti eius intentos fuisse verisimile sit; quum illi, qui et locis et temporibus diversis recitarent, tantum iis

¹²) Miror hunc pulcherrimum locum a Steitzio in interpolatorum numero habitum esse, licet auctorem eius iudicli habeat Plutarchum, quem Proculus tradit versus 267— 270 eiecisse, ds drastous ris fTαι⁴ςο ,I Juraden ral ddtæar 2taεs. At iam scholiasta anonymus monuit: Enijyaye de rourν, dla raura ou „02Ca r6 Ata r42ℳr, r6 r6 ⁴ιαοω μα⁴εαοωπᷣ‧ς ϑένω᷑φm†⁊˙ ꝶœυν Ʒϑtω reuseoai, noujae rOν mG&ϑιμνον έν uπτ⁷. An respondendum Steitzio haec cavillanti, versum 275 pugnare cum vv. 270— 72, verba autem emei-Ege⸗ propositioni versuum 203— 205 dczh d're de*os re. prorsus contraria esse? Adeone eum nescire, quid intersit inter sedatae orationis ratiocinationem et animi acerbissimae iniuriae seusu commoti et concitati vehementiam! Desideratur, inquit, particula adversativa, quum„O'„ † nihil sit, nisi nunc ipsum. At vide, quae ad II., 400— 406 Naxgelsbachius annotavit:„Die zornige Helena redet aſyndetiſch, wie Agamemnon a, 177 ff.“ Porro otiose additum esse ait 2ν FƷαe‚εαᷣνασιοσα Sed eodem loquendi genere Homerus usus est, cf. Od. a, 390 gfs rodro*⁴eνπαοσεττ³ –*ν ⁴έαμοισι εrνmναι, ILI. 4, 647— d«εᷣ ϑ d⁴oο⅓ρ—dor ν Aerlouα Toyzer. Denique quod aelςν— 1er, non e consuetudine epica dictum ei videtur, id eiusmodi est, ut si hoc argumentum probaremus, de multis Homeri locis, in quibus αeς eionuεra inveniuntur, idem nobis iudican- dum esset.

¹¹) Cf etiam Odyss., 22.

¹³) Of. Odyss. a, 351.