8

puletur necesse est. Haec enim est sententia versuum 220— 224:„iustitia ipsa quidem eam viam sequitur,°) qua iniusti homines eam trahunt, ab iisque se rapi patitur, ¹¹) deplorans urbem sedesque hominum, qui ipsam expulerunt neque recte administrarunt.“ Jam totus sententiarem nexus exigit, ut sequatur poenarum Justitiae raptoribus destinatarum expositio aut saltem commemoratio. Itaque quoniam versum 223 interpolatum esse iudicavi, sie statuo, ab ipso Hesiodo locum ita constitutum fuisse, ut versum 221 exciperent versus 239— 247, hos sequerentur versus 224— 237; quae quum rhapsodi traderent, memoriae lapsu pristino ordine inverso, ad sententiarum nexum restituendum versus 223 et 238 interpositos esse. Agnoscitur autem hoc ipso in loco rhapsodorum opera etiam in versibus 244 et 245, de quibus apud Proculum haec annotata sunt. ei de Gνναιστμνινέμννᷣ τtι Meα‿μςι 6⁴ ²πα ετ]ν, μοꝓ˙σαυνιιοωιασαι ς αο⁵, rGG ⁶e⅔ τπ⁴⁴ιος m†φσ⁵εο‿εμνονσι ⁴eκοεἀντα dνo qriνονs, 2νπ τυν νε στειασισν eεεαeεν ταά‿ εμεμ*μα O0rον οτασαιοσνα. Neque Tzetzae iudicium negligendum, locum reprehendentis, quod 1 zο 4Aà⁶s d⁷ι rerαeνις ντπα α reĩιντα μοε—νονυεον, edνοο Zeνs, Koorlor, Zids †οeνμνννασννά ⁶ KOOνι⁶ν dnοπιννιασαι Sed illam lectionis diversitatem non Alexandrinis demum deberi docet Aeschin. in Ctesiph. p. 417 Bekk a Goettlingio laudatus, ubi quum vv. 240— 247 inveniantur, nequaquam casu factum videtur, quod illi ipsi duo versus omissi sunt, quos Plutarchus spurios esse iudicavit. Videor mihi autem etiam antiquius illorum versuum, quamvis post Hesiodum illatorum testimonium afferre posse. Etenim in versibus 320— 326, qui, quam- quam Soloni iam cogniti, tamen interpolati mihi videntur, verba 4υeα⁴ιι⁴σοωιιασιε§ε ονοι(numero plurali) G*eεοι ι(numero singulari), quamvis per se ferenda sint, tamen iustissimam sus- picionem movent, eum qui hos versus scripserit, versum 244 cognitum habuisse. Ceterum Steitzius locum ferro sanandum existimavit, qui versus 220, 221 et 240— 247 eiecit. Of. eius dissertationem p. 66. Neque defuit, qui complurium recensionum vestigia in eo odoratus sit, Twestenium dico, qui vv. 242— 244 variam lectionem exprimere versuum 239 sqd. suspicatur, quibus„alius fortasse Jovis poenas ulterius enarraturus addiderit vv. 245— 47.“ Sed haec hactenus. III.

Jam postquam id carmen, quod ab Hesiodo conditum credo, suis finibus circumseripsi, de interpolationibus, quibus paulatim ad hoc corpus auctum est, quod inde a litteratioribus antiquitatis temporibus usque ad nostram aetatem illi asscribebatur, mihi dicendum est. Et primum quidem disseram de origine earum atque causis, deinde ad ipsas percensendas accedam

Hesiodum dixi carmen suum publice recitasse, instituto tum temporibus illis usitato, tum ipsi occasioni atque causae, propter quam compositum erat, apto. Recitasse autem eum credo Ascrac in ipso foro. Cf. v. 35: dνν αάιι ϑeιαμάρομιμι⁶⁴ιέεμέα νεμναι εω⁴⁵αα diαα. Quo facto magnum plausum eum tulisse, et eventus docuit, quo id carmen, quod uni occasioni atque unius oppidi civibus destinatum esset, per totam Graeciam brevi vulgatum atque ad nostram aetatem propagatum est, et rationibus ex ipsa re et ex carminis indole petitis probabile est ad coniiciendum. Videor enim mihi facile omnium consensu hoc pro-

¹0) P69ous enim Plutarcho teste(apud Procul. ad hunc locum) Bocoti dicebant ras dοανινας ⁶⁴ο⁷ς rdε orerds 2z υισ τs., unde patet poetam eam vocem, nisi forte loci ratio obstaret, pro quavis via ponere potuisse.

¹1) Emrraw, quod cum vocibus ατ et 7deεx coniungi et grammaticae ratio et sententiae verat.