6

sibi inferenda temperaturum existimasset, si ei persuasum foret, divitias perpetuo mansuras non vi aut fraude, sed labore parari; nonne omnium maxime consentaneum erat, eum fratri desidiae dedito ipsam operis faciendi rationem tradere, ut et pulchritudine honestissimae rei, deorum voluntate hominibus destinatae eorumque quasi nutu compositae atque admini- stratae, et uberrimi fructus inde capiendi spe a pristino vitae instituto abduceretur? Sed ipsa utriusque partis verba videamus, ut quot vinculis inter se connexae sint, perspiciatur. De bona Eride haec praedicat poeta: vv. 20 dq. ijte 2αι αμα‿έαα⁴ν πμεο dνμυιαιε em εοσον νεiꝑε.

eig 1rεοον*σιαἀμς iς 1ε 16 εμ̈ρι αisεαν

101010, ds Gneddet 1εν αοιμμεαι ν⁴ε νπuetr

07 0„ 1 ε ϑειςαα, quibus verbis alterius partis argumentum denuntiari vix negari potest. Monuerunt id iam Vollbehrius p. 63 et Steitzius p. 25; neque aliter iudicavit schol. ad v. 11, qui haec scripsit: dr 1ενεει(6ας), d⁴ ι⁶νααεο⁶ννταχ τ ασρν ιο yodunos. In versu autem 19 verba ινε μ Koorid— 7ας τιν Jisν Heyerus, ut mihi quidem videtur, demonstravit(p. 17) hoc significare:„Juppiter— eam in terrae radicibus collocavit, unde vim suam ad excitandam hominum aemulationem, maxime in rem rusticam exsereret,“ unde et his apparet significationem alterius partis, quae de agricultura sit, inesse. ⁵)

In hac ipsa autem versus 394— 398 non Persae tantum, cui quidem rei minus tri- buerem, sed etiam rationum, quae cum Hesiodo ei intercedebant, cam continent mentionem, quam huic ipsi deberi animi commotio in his versibus conspicua certissimo indicio prodit. Denique hoc attendendum, sicut in iis, quae de mala Eride, de Justitia, de labore Hesiodus disputavit, Persae mores atque vitae conditionem omnia respiciunt, ita ea quoque, quae de opere faciendo sunt, quamvis re ita ferente docentis sint atque ea praccipientis, quae multis usui esse possint, tamen simul eius esse, qui certum aliquem hominem admoneat et cohortetur. Of. praeter 394 sqq., modo laudatos, vv. 408— 413:

11 Gdm ιεν oαἀρmρς ⁴νον, doν⁵εα, σ ιε τι 1 6' 6ο πηααοραμραμεενιται ⁴μάνιυοι το εον 11 ,6 ⁶eυέόααἀμες ⁵αα ες ᷣ α˙μον εςντ έννννννν 00„dο ετ⁶ιοεοσς mνο τ1π˙ιιιππια⁶ α‿ιν. iet d* αe mᷣοεο dν dνσι πμαάαiet v. 461 10⁴ ααμαά σσσαι⁶⁴εμο‧ να τοι πτQν⁷M⁵⁸⁶ιι ⁵ονσαι vv. 473— 482, inprimis 477. 78, quos apponam: 460 x 6 Fϑεα α⁴ι⁶ιν ιας, 008 108 daνου⁸ G⁴ꝓ⁴ς ας dα⁴os ⁴eri ²ενορνιμέννοο εοτιιν. vv. 493— 495 n⁴ο ⁵ι⁷ι Ʒμαιηιαιαο mℳmĩᷣ³Bõνντ QõoΤK U?⁸‿εμαααεα ⁴εσρ don ½ενινοειι ⁶μσε εοε deννοας εeεσέ 10 νει, εμννιαάόσỹ⁵d οακνος εμέeα dzον ⁶*σένm⁷ v. 574 qeuνει ε σe*εοο⁸⁸ς 90½ ²α ενη τ m*τ1⁴εον v. 578 sqq.„G⁵ςα 1-⁴00ε☛ 1ιμ 000, 100G60&1 ϑ ταά εοꝓφσνε—.

*) Neque tamen persuasit mihi scribendum esse 9*κέκ ϑ νμχ Xr⁴⁶ds inν‿uyos, ldrοι ator, Tatis ir ocais Ʒαἀ̈dedoι νοαον dνeer