6

Galli seu vestigio nolalo humano, gua nuntius a Veis pervenerat, seu sua Sponte animadverso ad Carmentis Saæxo ascensu æeguo nocte sublustri... in summum evasere.(Quae lectio, ut nihil dicamus de con— torta ablativorum!)— sive saxum ascnsu aequo sive saxum ascensu aequum ²) intellegas— structura, meliorum codicum auctoritate destituitur, quorum Mediceus praebet saxo in ascensu aequo, Parisinus saxoſ aequo in margine eadem manu additis, quae in fine versu omissa erant, verbis in ascensu ³), Ein- sidlensis saxo ascensu aæeguo cum rasura post saxo, quam Maur. Haupt enotavit. Unde autem illud zn irrepsit, quod vulgo commoda sane ratione usi eiciunt? Nobis quidem lenissima loci emendandi me- dicina Weissenbornii videtur, qua scilicet una lineola codicum meliorum scripturae superadditur, ut haec efficiantur animadverso ad Carmentis saxo in ascensum acguo h. e. facili, in praepositione non aliter posita atque in verbis, quae supra tutari studuimus epido haud facilior in ascensum, cum alibi ad le- gatur, velut 8, 38, 6 iniguis ad transitum locs, 4, 10, 4 loc ad fugam iniquo(cf. etiam 21, 7, 6 loaus satis aequus agendis vineis). Nam quod J. Fr. Gronovius olim legendum suspicatus est saxi vel saxorum ascensu aeguo, prius longius distat a librorum memoria, quam sane non ut nos noverat, posterius, duod Drakenborchio, Bekkero, aliis probatum est, nec Weissenbornii scriptura simplicius est et propter multitadinis numerum minus placet, cf. eiusdem libri quinti c. 46, 9 Ber Braeruptum eogue neglectum hostium custodlia Ssaxum in Capitolium evadit.

Similiter sufficiendi verbum Livius semel in praepositionem sequentem fecisse videtur 25, 5, 5, si modo recte vulgo scribitur nsules dilectum cum aegre conficerent, quod inopia inniorum non facle en utrumgue, ſut; et novae urbanae legiones et supblementum veteribus scriberetur, sufhiciebat, senatus absistere eo inceplo vetuit. Sed nuper Harant(emend. et. adn. p. 110) hunc usum a Livio et reliquis prosae orationis auctoribus ignorari dixit et, cum insuper u particula in codd. non appareat, tantum ⸗n perperam pro ut scriptum esse coniecit. At primum quae sic evadit orationis forma: inopia iuniorum non facile ut utrumgue, et novae urbanae legiones, et supblementum veteribus scriberetur, sufficiebat Livianum colorem, si quid sentio, non habet, quem vulgo recepta lectio maxime prodit, vide sis 26, 6, 7 Flaccus receptui cani iussit salis adi) utrumgue profectum ratus, ut et Campani, guam haud multum in Hannibale prae- sidii esset, et’hse Hannibal sentiret Vel 23, 3, 5 duae res simul agendae vobis sunt, ut et veterem senatum tollatis et novum optetis. Deinde verum est in Livii libris— nam de ceteris prosae scriptoribus nihil affirmamus et poetarum, velut Ovidii, locos lexica suppeditant— alibi non inveniri in praepositionem verbo suffre coniunctum, sed ad. Cuius usus cum quinque v. d. ascripserit exempla, ⁵)

¹) Vide tamen vind. Liv. I p. 14 n. ²) Cf. Liv. 1, 33, 7 planioribus aditu locis. ³) Nam Weissenborn in’discrepantiis scripturae'p. CXXX lapsus esse videtur; cf. Alschefskii editionem maiorem.

⁴) Ibi quoque locum habebat in praepositio; cf. 31, 37, 5 in summam etiam belli profectum foret, 3, 61, 12 parva certamina in summam totius profecerant spei, Tac. ann. 13, 38 nihil in summam paocis proficiebatur, Cic. Att. 7, 13, 1 etiam ad summam profectum aliquid puto, Liv. 34, 3, 5 id modo quaeritur, si(lex) maiori parti et in summum prodest, ubi vide quam non recte Weidner Phil XXXVI p. 345 nudum illud in summam addubitavit(in summam rempublicam scribi iubet); cf. etiam Tac. hist. 2, 16 tanta mole belli nihil in summam profutura(Freinsheim praeter necessitatem profectura mutavit).

⁵) Sunt autem haec: 4, 30, 7 terra quoque ingenito humore egens vix ad perennes suffecit amnes, 10, 47, 6 multis rebus laetus annus viæ ad solacium unius mali, pestilentiae urentis agros sufrecit, 29, 16, 2 inopi aerario neo plebe ad tributum sufficiente, ib. c. 17, 17 miretur, qui sciat, quomodo nos ad patiendum sufficiamus, 33, 20, 13 cum ad ea quae propria Romani belli sunt, viæ sufficiam.