20

tur ¹), factioni Prasinorum favebat et haereticus nominabatur, quoniam eandem sententiam cum Zenone professus est, qui in Henotico anno 485. promulgato Monophysitarum sententiam est secutus. Anastasius in Anecdotis, quavis occasione oblata, laude cumulatur, praesertim cele- bratur éius parsimonia ²), reipublicae conditio sub eius imperio optima³) et remissio vecti- galium.

2. Procopius adscriptus erat ordini senatorio, atque, ut multis ex locis elucet, quae adversa huic ordini accidebant, aecgre ferebat, praesertim imminutam huius ordinis auctoritatem impe- ratori opprobrio dabat?*), consensisse igitur videtur cum illa senatus parte, quae adoptionem Justiniani ad irritum studuit redigere.

3. Indicium quoque esse potest descriptio seditionis Victoriatorum(cap. VII.). Nos histo- riam eiusdem facti libro primo Persicorum traditam comparantes non fugiet discrimen quam ma- ximum. Justinianus, qui illic mediam quandam secutus est sententiam, in Anecdotis ipse auc- tor seditionis audit, quum Venetis faveret et Prasinos ad seditionem iniuriis lacessitos incitaret³); ibi factiosos seditiososque homines puniendos curavit, nostro in libro in ore et oculis omnium sua studia factiosae iuventutis et volente quidem animo proſitebatur. Veneti sunt in Anecdotis, qui arma capiunt, illic factiones foedus quoddam ineunt, ut Thracum familiae dignitatem adimant.

4. In chronographia Theophanis dialogus ille insignis memoriae est proditus, qui inter Pra- sinos et mandatorem i. e. legatum imperatoris habitus esse fertur ⁵). Prasini autem eadem pro- pra in Justinianum iactant, quae Procopius in Anecdotis persaepe repetit.

.

¹) cf. Guericke Kirchengeschichte 1849. I. pag. 481 sqd-:„Daher unter Zeno und noch mehr unter seinem gleichgesinnten Nachfolger Anastasius(491—518) die heftigen Unruhen, wärend welcher noch dazu die orientalische Kirche ganz allein sich überlassen war; denn die Römischen Bischöfe, zu denen Talaja(qui a Catholicis creatus erat patriarcha Alexandrinus) seine Zuflucht genommen, widersetzten sich augen- blicklich aller Kirchengemeinschaft mit den Monophysiten, und liessen von 484 an 35 Jahre lang alle Kirchengemeinschaft zwischen Occident und Orient aufgehoben sein.“

ef. cap. XIX. pag. 113, 5.

³) Cap. XXIII. pag. 129, 24. cf. Isambert. pag. 503.

Cap. XIV pag. 88, 17.

Evagr. l. l. favorem imperatoris erga Venetos nuncupat 14e⁴αντmσι 9„ 90„G⁵ια.— Alemannus quoque Procopium ex partibus Prasinorum stetisse innuere videtur pag. 444. dicens: has publicas cele- bresque pompas, regibus barbarorum exhibitas et populi occursus innuunt Prasini, cum in theatro ob

2 ——

1... 7* 1 ¹„. 7.- 1

liciant imperatori:„αeν ες νν m1⁹οιν ττοεονασα hευrœõ esς οινον 2ταιεέιοοιια εε*εε υ⁶ε 1*

101ε τG᷑ pY6νοε⁸ε.“

*) Afferamus tantum haec:„G0εN ixεν.* Venetos 000ʃ8 foredet, quamquam alios irritant„l9«

a‿εαιιονι 10) Sreriνν. ic 107 2oxe,* Ji—oré.?„dνε 20 qoreuνενσέαt.„ dizn, od TOr⁴έα ribèet, 6⁶ο αοτα qεοεσ 2ν οννiνν qινσις.“ Eodem modo, quo Prasini imperatorem vocant Xyασσςοmν, Procopius eum asino fuisse affirmat simillimum(Schmidt pag. 68. vertit„scurra“ vel„gar- rulus.“)— Quod pag. 87, 13 de novarum rerum studio dicitur, in dialogo repetitur his verbis: „ roν Ʒ τʃ ν d ν 00αένqso⁶⁶⁶˙ε ‿ παάχα⁴μον, 00de roltret 2ατ⁴ςασισαοαιςα.