—, 6—

medio carmine legendos esse(Aoias drd„ et rie 60; rõe 6;) Hermannique reji- cienda esse tentamina. In reliquis cum Hermanno metrum jonicum a minori, quod dicitur, agnosco, mixtum tamen cum anapaestis. Utrum antistrophica ratione com- positum fuerit carmen necne, neque satis mihi liquet, neque eam ad rem, de qua acturus sum, quidquam facit. Ut brevi dicam, haec sola carminis pars(v. 64— 74) parodus appellanda, ceterisque(v. 74— 167) primi'stasimi nomen tribuendum esse mihi videtur. Ita ut sentiam, auctoritate moveor Aristotelis, poet. c. XII. ⁴ο⁸εο u» i o⁴⁵ 1⁴έιι oε&νν ⁷τοoν, drdονιμ ꝙιĩ μινοσοsOQ0o? rd äaren drxrxlorou œd rooxiov. Adde quae Thyrwittius in appendice editionis suae Aristot. dicit in margine manu- scripti Parisiensis legi: ον q*ταοσ d ειν εοστιι ππαοοαέ⁴, G dre 14yε¹, di. ijr irlav dos- Grννν ς το Tuονο oiduxα oüca(in Phoeniss.) De stasimis ibidem: ⁊⁴ οι rdoν‿να, des öre iorarar œòν doyetat ie orννυνα roν dοdμα. Favorinus: or⁴eσιμ, το ⁴μιμνοωο roë rooot: êrav„do ν 6oον uεrd r*ν τπ⁴ᷣeσω⁸⁶ον αꝑνd i eeor dvlenros, oo ν νπσποεεσι d eiwdrοσνσ σꝓτ³ςφ ‿έωmοπάο cf. Hermann. comment. ad Aristotelem p. 132— 40. Tri- bus igitur nitimur argumentis, cur extremam partem carminis parodum esse nege- mus. Primum non sine consilio verbo 14ewe, non àove usus est Aristoteles, quo vocabulo tale carmen significat, quod a choro magis recitatur quam cantatur, ef. Bode, Geschichte der hellen. Dichtkunst. III. 195; id quod minime apte diceretur de ea carminis parte, quae incipit a versu 74. Deinde in parodo trochaeos anapaestosque inesse debere dicit, quod genus metrorum nimirum prae ceteris incessui motuique accommodatum est. Nostrum vero carmen e choriambis, jonicis, glyconeis composi- tum est, prorsus aliter atque id quod proprie dicimus parodum. Denique parodus tales habere debet sententias, quibus chorus et causam cur advenerit tradat et quas in ipso eum itinere pronuntiare verisimile sit, cujusmodi sunt haec: Aolag dxòd yds ieodr Tu⁴νον uetνεσ dodécoh et: ¹ε 50; 1 6605, T d'ε&ν νενιοοσσ ᷣ r. 1⁄. Quae vero sequuntur,& udaæν, öoris sveμανν v. x. J. ita similia sunt argumentis ceterorum sta- simorum, ut nulla causa esse videatur, quare idem stasimi nomen his denegemus. Quod vero primum stasimum, nullo intermisso episodio, parodum sequitur, scrupu- lus esse non potest, quum neque apud Aristotelem aliosve vetitum id fuisse legamus idemque usu venisse videamus in Aeschyli Persis, Supplicibus, Agamemnone. Nihil igitur refert, utrum in strophas hoc carmen distribuatur necne; et Hermanni adno- tatio, non inveniri proodum simul et epodum in parodo, intacta manet.

His concessis, totam tragoediam in singulas partes sic dividimus: Prologum excipit parodus v. 64— 73, hanc stasimum primum, v. 74— 169. In sequentibus qua- tuor alia stasima occurrunt, stas. II. v. 369— 430. stas. III. v. 519— 575. stas. IV. v. 860— 909. stas. V. v. 975— 1021; totidem insertis episodiis. Praeterea duo commi,