— VI—

Ad d9ονmνπντ³ειασσασα εοαa? cf. Hec. 655 et adnot. Weckleini. Accedo ad antistropham 6(151— 158) quam mutationibus fere nullis obnoxiam fuisse brevi intelleges.

ola de ric voννοςσ νενιac

nora⁵αοι*αμιαμαοσσςσ ταοσ ννμαον

näârsga lärarov ayade?

610G1 ι˙ νον ολ⁴οςι οοm

20 εν, 6% 0ν νϑμ ⁊

maτεςν ⁸έν νατααηαα³έαsοωνιασ. lourgd navidraν νισσνυἀιμμενον

voira v olærordr dardrov.

Metrorum conspectus hic est:.

1„— W— 5—— w—

2 o Gͤ—— G— 6 0— G——— — 00 99

3 o= G 7—= 0— A⁴ ℳ 00

4 w= 8—=—

Ut ex hoc conspectu patet, liberiorem responsionem obtrusisse fortasse videmur poetae quam per leges metricas licere quispiam censeat; neque vero ita est; nam praesertim apud Euripidem res- ponsionis leges in canticis non tam accurate observatas esse docemur exemplis Christ. metr. pg. 538 prolatis. Jam ad singula transeamus.

V. 156 Willamowitz jure pro accusativo vocativum ndreg restituit. Quid sibi velit illud oirg y olxrOorära dαedrov viri docti nesciunt. Weilius(sept tragédies d'Euripide) dixit: la peri- Phrase zoira fait allusion au lit de repos, sur lequel Agamemnon aurait dü s'étendre apres le bain. Weckleinius I. l. pg. 374 scripsit doirg(lavacrum). In eandem conjecturam etiam incidit Willa- mowitz pg. 241. 3

Lavacrum in quo Agamemnon lavatus est, funestum nominatur, cum in eo mortem obierit. Conferre jubet Weckl. Aesch. Cho. 998 verοον ⁴εέεςνυον oim Agam. 1539 n9*ν 1ν ϑ'επιαιεεν˙ àρꝓνωνοο- rolgou dHotrag zarsrovra vausbvr. Hoc unum huic conjecturae obstat, quod vocabulum οοεr nus- quam in Euripidis fabulis invenitur; quod attinet ad sensum, bene quadrat.

Venio nunc ad eam partem monodiae quae ex sententia editorum conjungenda est cum antistr. G*, quae incipit v. 150— 166. Equidem post stropnam(112— 127)= antistr. ν(128— 142) et stropham 6 143— 150= antistr. 6 151— 158 nunc incipere puto epodum 159—166. In hac epodo graviter laborare videntur viris doctis

0d lrαοσι mQ⁷mπ—°] 9

dεꝓατνο oνν ν στειρσ⁴⁶ νοςσ E 9*&οο"Oνιeρμο ανe Aiyioο daν Seurra 00110» S.—Q⁄ε☛ eαο⁴ιτα.

J. H. H. Schmidt, Monodien und Wechselgesänge, offendit usu praepositionis ent. Sensus totius enuntiati hic est: Mulier te non recepit vittis neque ad coronas. Pro ent oregpäéwoi etiam dici potuit: ⅜ςσ εσ οστεινρααναιιαασαασα i. e. coronis te ornatura. Itaque praepositione ent c. dat. significatur con- silium, quo Agamemnon a Clytaemnestra receptus est. Atque hane significationem praepositionis ént c. dat. inveni etiam Phoen. 786 squ. our 2n⁴ ταμχια⁶οσσ οατεναe[ννσι»ε⁴ναν⁶οσ ουσς ⁵έωνπνπονυνων&eräa Abοτον ναητ⁴ εννμαo οeαmρν mμυuον. In censum veniunt hoc loco verba αεrdag Sœρυσφνν εε αας- duxοðς rspdvoig: cincinnos pandens eo consilio ut coronis ornentur. Cf. ib. 1555 oun én' 6„i⁴εοσσ 090,&nd„dιμιασαο αez*ν'οϑνeυναασε εeωω. Itaque verba enti oreodvo me judice nihil praebent quo offendas neque necessarium, mutare cum Schmidtio enti οuuzoxarc. Majores difficultates positae sunt in sequen- tibus versibus 819 εα| αμέρρνμμοαι 2ευοασ

Alylodα εαάν ϑέμενα 6110&,, QQέ☛ν ναοεταν.

Heathius explicavit haec verba exitialem Aegisthi injuriam approbans sive ratam habens

2 Mutatio Weckleini Eur. Stud. pg. 374 Jourre maosiky pro vdga seribentis supervacanea est, quem ut ita seri- beret, praeter similes locos id movit, quod antecedente versu jam sermo fuisset capilli conscisi. 4.