— v

quod in Qντοοσςσιςσασσ mutandum conjecit G. Dindorfius. Etenim hanc ei mensuram postulare videtur antistrophicum àcν 1ον νιι, pro quo alii w⁴ ναν,0 01. Sed quid est εmτπεοονρσσινειννι εeοοσρσεσ☚εα, Ʒmνοοοσαινο- uαα εt νποοεσ⁵εισ oest diluculo surgere. Hesych. 6& πσ◻ενσασι, ayνoauz⅞.. Etym. magn. pg. 368, 1 6„0992.αα τον 00 nyενννσάάρν⁹ναι ναά ρ⁵εεοενoœ., Et simil. Suidas s. v. Apud hos solos gram- maticos invenitur verbum νοοοσςσασ☚εεν apud poetas nunquam. Itaque esset änas iοeπσηκιέμνο Sed etsi hic illic in Euripideis fabulis inveniuntur na& eioναραενα, tamen nostro loco conjectura novum in textum inducere e re mihi non videtur, praesertim cum ex mea quam ingressus sum via ad dividendum hunc cantum, Q νι000G0à 0 lectio vulgata non congruere debeat cum metro versus 159; sed ex metro vo- cabuli à ν νασα versus supplendus est post v. 126 hac mensura w— et vertendus: tolle lamentationes ad caelum usque alte situm. Hoc versiculo antistr. a finiri puto.

Nauckius igitur, ut jam dixi, alteram stropham incipere jubet a v. 140(= v. 157), cui prae- cessisse putat septem versus, qui nescit cuius culpa in codicem non recepti sint; atque his septem versibus respondisse censet vv. inde a v. 150— 156. Equidem novam stropham incipio a v. 143, quae complectitur vv. 143— 150, quibus vv. respondent 151— 158, vv. deinde qui sequuntur, epodi vices tenent. Examinemus autem singulos versus, quos magnis vitiis inquinatos esse primo jam obtutu patet. Verba lazdν d⁶⁴e do Aida nullum praebent sensum, si conjungis cum antecedente versu (sic Nauckius, ceteri). Nam e verbis'ut patri clara voce edam querellas nocturnas, vociferationem, cantum, naeniam Ditis“ sensum elici non posse nemo est quin intellegat. Neque melius res procedit si post 2mο⁵⁴νααα interpungens verba laxav cett. conjungis cum sequenti versu et cum Hermanno Elem. pg. 550 scribis

Tcανανσν³ diαα μ‿dοs Aida närso —ot œαrd pdäc veᷣn„doug.

Duo accusativi la(z) zd“ et adloe me judice non conjungendi sunt cum verbo kvvemw, quod

objectum jam habet. Fortasse hac fere ratione propius ad genuinam scripturam accedimus:

dx0, 00„„, uds Aida 1

3 7

Goi mdreg wurd„dc&vεs vous, olc dey roo ur' duαα† relονι, αuά'— ν dα réuνονμεινα ϑςςσνενιυυνπ.

d*νεέα et laxtsc confundi etiam ex Suppl. 72 apparet, quo loco Palatinus et Laurentianus utrum- que(alterum a manu altera) praebet. Cf. Willamowitz pg. 88.

6„» dxeiy similiter usurpari potuit ut Jon 883 tαe ν 3.„6ry; 42oc Aida simile dictum est ut Suppl. 773 AIdou Qlmνη‿ε, Iph. Taur. 159 40G A40ouv quod nos vertimus der dem Hades zukommende Mischkrug. ib. 180 dyde eEaν⁶αοασ»eνναι μηναεομμεναν. Herc. fur. 1027 rlva Grνακeκσν„ννν †◻ιιτιν 6Aν αemσσ.

Quod attinet ad verbum évemo, quod saepius in codicibus contra metrum evvcnw scribitur, cf. v. 1151= 1159, ubi jam Musgravius restituendum esse vidit.

Vv. 145 et 146 graviter sunt corrupti, quorum loco vix quidquam aptum restitui potuit. Putabam olim, hunc locum ex Rhes. 425 fortasse sanari posse, ubi legimus Iνm„ς νααο νυροσν er*ε⁶eνιν et vocem dlμ τdepravatam esse ex„ao; nam vnao non solum sedes pravae cupidinis sed etiam affectuum, inprimis amoris, irae, doloris est. Cf. Aesch. Eum. 135. Sed hac voca inserta ad majores mutationes descendendum erat quam quae per codicum auctoritatem licent; itaque tantum pro verbo dεεέιπσααι, quod nihili est— quod verbum ut Dindorf dicit, neque aliunde cognitum neque aptum huic loco est. qui räzvοαα, dyxeiliœꝛ vel simile quid postulat— scribere propono relοοναν, nisi mavis cum Herwerden et Wecklein 6νσάσ Pr. Schöll in Ritschl. act. soc. phil. Lips. II, 2, 443 proposuit vem, afferens glossam Hesychii veudnyrat reranetvcrat, zaranena-urae. Venio ad v. 148. Haèc verba propter metrum sic mihi mutanda videntur.

T8O re Oαeτ ⁸ααν νQαωαιισάον dounrout᷑er aαν σσ πeτeο alar lal dgunre adα.

¹ Stephanus in thesauro s. v. dicit constanti errore in omnibus oodd. semper seribi kaxéw cett. pro kaxxéw, tavxi atque hune secuti sunt Porson, Seidler, G. Hermann; suo autem jure Nauckius 1. 1. pg. 112 probarit, apud poetas tragicos in laxéio cet. semper produoi. 1 3