— 1v—

deret versus huius metri——,— 0,——, 2., quod fieri nequit; quae mutatio si cui displiceret,

Seidler aliam insuper proposuit voνςσα, res d Kauratu., quod idem per metrum stare non potest. Praeterea desideratur accusativus us. Nauckius olim proposuerat(ed. II, pg. LV) zouς zοt ⁵⁄ εreus ruyyd gruyvdc, pro quo in novissima editione pg. LXXI praestare putat 6 riuret ³ Kauraανοωτοα oruyryd. Equidem v. 116 non temtandum sed v. 131 non genuinam ostendere scripturam censeo. In illo ³ latet ex mea sententia nomen Orestis, ut v. antistrophae existat hie . rlya r6ltv riya'! ˙— Oëora ouyyovs raduνοr Aargsueic Metrum——.gk=A——— idem est quod v. 116, v. 123 praebent codices ½εισασα α à16 ½u opwyeic. Quod Nauckius recepit ρyalc, est ex Hermanni conjectura. Offendit in tradita lectione usus participii cum genetivo sine praepositione. Dindorfius quidem dicit ad Soph. Antig. 235 rse 2Xnidoc„do eρσõ✝ZW çW.²)αν⁴μμνοο: εᷣꝓοανεoc cum genetivo conjunctum quod saepe ft in participiis passivis verborum, quorum indicativus non sie construitur et conferre jubet Philoct. 3 zoαriorou narode roaqelc Oed. Colon. 1324 roũν ναχα WK uoν ντενις Aesch. Sept. 792 αρσπe a⁶e uντερσσυντ εν 5ςσασρ ugyu. Sed recte contra Dindorfium talem participiorum usum explicare studentem protulit Barthold (Mus. Rhen. XXI, 50 ff.) his exemplis nil probari, cum locis laudatis participia substantivorum vice fungerentur et ob eam causam additus genetivus nil haberet quo posset offendi. Exempla igitur alia nobis petenda sunt et ex Euripide profero Orest. 497. nAyeilc uyroòς ric Suiſc onsg adda quo loco editores propter insolitum genetivum mutandum censuerunt. Hermannus scripsit ax*yeig Jvyaroòe rijc euijc unod„doa(unai= und cf. Electr. 1187), Brunckius vão αά.dde ric&uνᷣ οινννxνειεε dmo, Kirchhoff mAlm-eic 2u⁵fc du„ærode eν„⁵εος ν⁴ας. Mihi nihil mutandum videtur acquiescendumque in tradita scriptura. ¹ Quae praeterea exempla Matthiae ad Or. 487(497 N.) protulit, Med. 315 xosεεασσέννν v⁴εεννονο et Heracl. 233 rhhy guy„εεαeν riſc rurc viuu⁴evn non satis quadrant, cum haec verba dicta sint ad similitudinem τrãoο uνF. Electrae loco hanc verbi passivi cum genetivi sine praepositione structuram quamquam insolitam ferri posse puto. Jam sequuntur vv. 125 et 126, quibus respondere puto v. 140. 141. 142. Ex antistropha patet, post 126 versiculum excidisse; metri causa stropha sic mutanda erit: KAu9ν, r6 νπτν ενεέιοε̈„ο Aναemνν vννανςρνυν ⁴νονέeν 1 en 05αννν ieνν. 2n' odgaævò» alzdy scripsi lacunae explendae sensusque indicandi causa, non quod ita scripsisse Euripidem contendam. v. 140 omissa voce 44οο quod non desideratur, scribo: 9εςα rGdε reννοο sναυς dmπ‧ τρόστε να ναντοι ⁴ϑοωπα»vνtoue 80990506000. Responsio metrorum, quae primo obtutu valde inter se diversa esse videtur, haec est:

str. antistr. — C— 00— U— 00— 00— G— G0 00— G— 900 C—— 9 C— V——

Primus versus strophae et antistrophae sibi respondet. At proceleusmaticus in altero versu respondere nequit dactylo in versibus logaoedicis. Perraro sane hic usus invenitur; sed in ipsa nostra fabula exstat; cf. v. 181, quo cod. praebet dαορν νο—— ³, cui respondet in antistr. αε⁴εο dAαενυυ(60)ſ——). Vox vozοος per synizesin legi potest; etsi rara in f vocali oννενκαρρ νονςα est, inveniuntur tamen huius usus exempla, ut*αος⁴aα Aesch. Sept. 294,„αεαα Suppl. 75.

Versiculus post 126 addendus ad exemplum v. 142 formandus est. Pro 2nοοϑσεσιςσσ praebent codd. 3 2 ναο˙⁶ο⁴οσ, alta voce lamenter. Sic enim vertendum est vocabulum viris doctis suspectum,

¹ Cf. Matthiae, Gr. Gram. et Wecklein, Eur. Stud. Fleckeis. Suppl. 7 pg. 322.

2 Haupt, Zu Eur. Electr. Philol. XXXIII, pg. 374 censet de„o»ννμωο parum apte cogitari posse, cum mane(v. 102) Electra has lamentationes funderet et proposuit œrvytove poue, quod bene cum 24los A—a congrueret. At- que ut video ex Willamowitzi collatione(pg. 63), praebet altera manus(C²) et cod. Abbat. flor. P oxlove, sed C habet .vxtoue, quod Hauptii conjecturae aliqua tenus opitulatur. Sed cf. v. 54, ubi Electra noctem qua fontes flumineos pe- tivit, alloquitur, ut etiam nostro loco vux. non semovendum sit.

3 Fabula nostra olim uno Mediceo, Florent. 32, 2 tradita nunc etiam in codice Abbatiae(= TI. Willam.) florentinae exstat, quem partem ipsius Palatini vel apographum eiusdem codicis esse nuperrime causis non improbandis docuit Robert, Zur Gesch. der euripid. Handschr. Herm. t. XIII, 133.