—: 7—

Halmii priorem emendandi viam equidem rursus ingrediar. Nec offendit me, ut Schmid- tium, constructio quae exemplis probari non possit, aliqua re in stadium rhetoricae prodire. Nam in afferenda quae intercedat inter cursorem et scriptorem similitudine quaedam audacter nobis dicta videri a Cornificio, qui multis aliis locis a communi loquendi usu recedat, quid mi- rum est? Quae cum ita sint, lenissima sane mutatione scribo at scriptura et totum locum sic restituo: Guasi si quis ad Olgmpia eum venerit cursum et steterit, uat mittatur, impudentes dicat sse illos, qui currere eœperint, ipse intra carcerem stet et narret aliis, quo modo Ladas aut Bao— kus Sicwonius cursitarint, sie isti, cum in artis curriculum descendéerunt, illos, qui in ıo, quod est artificii, elaborent, aiunt facere immodeste, ipsi aliquem antiquum oratorem ait poetam laudant, at seriptura in stadium rhetoricae prodlire non audent. Vocabulum scriptura eo quo nostro loco sensu usurpatum est IV, 7, 10(133, 6): reliquum scripturae consumetur in eremplis.

IV, 4, 6(127, 6): At hoc ipsum difficile est, inquiunt, eligere de multis. Particula at cum desit in 1(p¹), 2, c delendam censeo; nec Cornificius eam cum verbo inquit coniunctam ita adamasse videtur, ut ex tertia codicum familia nostro loco sit recipienda. Cuius particulae qui sit universus apud nostrum usus tametsi mihi accurate iam definire non licet, tamen ad hanc quæstionem diiudicandam aliquid attulisse me puto cum dico, in pulcherrimo illo notatio- nis exemplo IV, 50, 63 et 64 novies mihi occurrisse verbum inquit semel tantummodo con- iunctum cum particula at. Verba haec sunt: at heus tu, inquit, veni, Sannio. Quodsi Kay- seri apparatum criticum comparaveris, ne hoc uno quidem loco particulam at satis certis niti codicum fundamentis invenies.

IV, 5, 7(129, 4): Dicimus ergo cos cum in co, quod alienis utantur, peceure, tum magis etiam delinguere, quod a multis exempla sumant. Textus utriusque Kayserianae editionis, quae priæbet in, unius deterioris codicis gr¹ nititur auctoritate. Klotz et Schmidt, qui Kayseri ergo recte correxerunt in igitur, cum sequerentur e, 2, bp nonnullosque deteriores, scrip- serunt...... cunm ideo quod. Equidem acquiescendum puto in lectione duorum optimorum codicum h pi id Quod. Coniunctio cum in h pi omissa quidem sed concinnitatis causa propter insequens tum desiderata ex tertiae classis codicibus recipienda videtur; nam singula verba in optimis codicibus sæœpius omitti recte admonuit et exemplis multis probavit Simon I. l. I, pag. 22. Quae cum ita sint, Cornificio haec reddam verba: Dicimus igitur eos cum id, quod alienis utan- kur, peccare, tum magis etiam delinquere, quod a multis æxempla sumant. Accusativus generis neutri cum verbo peccandi coniunctus neminem offendet quicunque pervulgatum hunc apud omnes omnium ftatum scriptores usum diligenter animo consideraverit, cf. Cic. de nat. deorum I, 12, 31: Xenophon cadem fere peccat.

IV, 5, 8(130, 16): deinde, si quis velit artem demonstrare nihil prodesse ad dicendum, non male utatur hoc adiumento, quod unus omnes artis partes conseoqui nemo potuerit. Ultima huius enuntiationis verba recte transposuit Klotz secundum h: nemo consequi potuerit. Miror eum contra h e, 2 recepisse potuerit. Scribendum videtur: Deinde, si quis velit artem demonstrare nihil prodesse ad dicendum, non male utatur hoc adiumento, quod unus omnes artis partes nemo consoequi poterit.

IV, 6, 9(132, 6): Chares ab Losipnpo statuas facere non isto modo didicit, ut Lasippus caput ostenderet Myronium brachia Prawæitelia pectus Polgcletium ventrem et erura, sed ommnia co- ram magistrum facientem videbat, ceterorum opéera vel sua sponte poterat considerare: isti eredunt eos, qui haee velint discere, alia ratione docere se posse comm'odius.