II. Kapitel.
Die Uerwendung der Peripetie durch Bomer.
Gleich im Anfang ſeiner Odyſſee kündigt ſo der Dichter ſeine
Abſicht an, indem er von den Gefährten des Odyſſeus ſagt: aòroòνν νàανο eσσεοιιω daονααονσωνKovro. vjεοι, O! lrd Hod reοονοε ILeAl0 7G1Oν.
Sie waren durch Circe und Tireſias gewarnt worden, ja hatten ſogar ihrem Herrn geſchworen, ſich nicht an den Herden des Sonnen⸗ gottes zu vergreifen; gleichwohl taten ſie es, aber ihr Unternehmen ſchlug zu ihrem Verderben aus. Der Scholiaſt ſagt: 2μυννm roërcov, äre! x noαεοαεαα dôαα⁴dνres dndo"ro. und Euſtathius!): 691 d, GGneo εν 1 TAν ⸗ore ai er I O0 οeαεςα ꝙτ% viπιαο ποuαeυν̈ονομιεμνουν drors ενα dνν d apνον, O dν Sνιινσ⁷⁷ä. Scholion II ſpricht ſich folgendermaßen aus: roòν ααrοωνν uέν Oον airlag scder ippovrat, oi os orijuersoag äuαriag ka dα ⁸ dνο⁵ς ũν ursas Jorivrae r 4. Sieht man ſich nun das Heliosabenteuer näher an, ſo kommt Odyſſeus mit ſeinem Schiffe, nachdem er der Scylla und Charybdis entflohen iſt, ſofort auf die Inſel Thrinakia*). Gleichwohl wird im folgenden die Sache ſo dargeſtellt, als ſeien er und ſeine Ge— fährten noch auf der See. Er hört dort das Gebrüll der Rinder und das Blöken der Schafe, was ihn veranlaßt ſeine Genoſſen vor einer Landung zu warnen; denn Tireſias und Circe hätten ihn, wie er ſagt, dringend aufgefordert, die Inſel überhaupt zu meiden ⁵).
1) Schol. Od. I. 8. Euſtath. 1383, 37 f. 2) XII 261 f. adrix nretra deοο εές νμμιμνα νων⁷ liαμα(* 3) ib. 266 f. u. 273. Kirchhoff hält V. 267 u. 272 nebſt*˙' in 268 für eingeſchoben wegen der Verbindung des Noſtos mit der Totenſchau.


