10

hoc transitu indicato. cfr. Herod. I, 59, ubi, postquam dictum est: XIAGν Aausdai- 16 νι Mͥwc⁊c⁷æocrνν ναάᷣ 9ενσ⁴&⁵εμνο τ ιωςιααο συσνεοeve Twrozodzer, pergitur:„ 3* d παςιαυισασσνισοο Xiaos e,e, enn 10„ Trrorodre. Eodem modo II, 162, ubi scriptor, narrans, ab Aegyptiorum rege missum esse, qui Amasin corriperet, primum directo sermone utitur, deinde autem haec subjicit: 5 Q G d.(̈5 10 ard⁴ο— ⁴μι¶m5⁴àS‿ςσεοs dεεraτeε‿ατοαιένον bεωναι mQππος ατν. cfr. III, 110. 1 ντασιένιννουιαιέμνοοσ drεοm ετνστo⁶σσμμμόρν oοσιι eςεέ‿ρει T-)y adœαν, ubi videndum quod Krucgerus adnotavit. Nec solum Hlerodotus, apud quem termini, quibus oratio recta ab obliqua differt, minus certi sunt, talia praebet, sed etiam Attici, ut Xenophon Anab. VII, 1, 39: 8190 ½%m ˖ KAAα9os, udh ⁴νς, s—y Jiανοασeενε οs νœνεꝓν,½̈æ⁵̈οινν ασα£ςον, öα οdx Sν 6εέιοω m. Imprimis post verba, velut dοxε*, olað, quae et extra constructionem poni, et ita, ut cetera inde pendeant, usurpari possunt, primum indicativus, deinde infinitivus legitur: Thuc. J, 3 Sorer d4, 00⁸8 10 ν Q ιάωτοοοεο 8dμπτααοσ μ ½2εν, dd 1 ⁴ν τ Emπιν νος 100 fevrcltos acl dνν oddss Lvr Ʒεπνσαςα αάνπm. Plat. Lach. 184, b. Durius nonnunquam in jubendo ab imperativo ad infinitivum deflectitur. legg. V, 740, b.

Cum hac transeundi et orationem commatandi consuetudine congruit, quod duae diversae structurae, quarum alterutra ponenda erat, in unum confunduntur*). Hujus generis frequentissima constructio ea est, qua pro conditionali enuntiato, quod exspectatur, relativa sententia ponitur. Xen Hell. II, 3, 51&, ꝗS0b11, vouςα ποοσmτάτου εορσ 81yα οον εκ, 09 dν 9 10G lοus erτντοιμέν̈νοωυς 1u nνoέ. Cyr. 1, 5, 13. Deinde huc referendi sunt loci, in quibus structura, ab 5 1 G, ör, et 6⁵ς particulis inchoata, cum infinitivi aut participii con- structione miscetur. Xen. Cyr. 1, 6, 18 Ad†εεςι ⁶σ, 2—, AMrεο, s S⁴ο douei, 6 2 6εκςισo⁵⁶⁷ε νεόοουν ⁴οων εꝓν ιρρ⁴οε, 0νς oνε σπσνομασνν d5 Od b os 1v i. Plat. Gorg. 481, d, ασσνυονα ον οσον τεοτυοε zον„το dmναοο, 1, 6Q εμτꝙ*φσQm0‿◻σw⁊;—ld αdεν 2ad νμα oν——⁷ 2ν 03 dbαν νον b ι— — Adnotat Stallbaum:„aut diceudum fuit: öι ο ϑέυασσασ⁵, aut özν omittendum, sed utraque orationis forma in unum conflata dixit 6⁊τ m eαμενου Contrario modo enuntiatum, ab accusativi cum infinitivo constructione incipiens, deinde in interrogationem pendentem mutatum, legitur apud Xenophontem Cyr. II, 1, 5. cfr. Madvig§. 159. adn. 4. Praeterea huc spectat, quod post verba, quae et substantivum in genitivo aut dativo positum et infinitirum cum accusativo admittunt, utrumque conjungitur, quamquam in talibus fortasse rectius aut substantivum per attractionem cum verbo primario conjunctum, aut, si hoc mavis, infinitivum per epexegesin additum dicemus. Plat. Crit. 52. 000) ισν⁴ᷣ σε αι m—μμιςι d³⁴αυωνν⅔ꝙ˙,ω 27α ε&ν ε10,ναπαα. Gorg. 513, e, dο οeό ντ αμ̈ snινεεμιννον 2o Q—G1 1τ1έ⁷ τααι τω⁸

*) De constructionum confusione, nunc multo angustioribus finibus circumscripta quam antea a gram- maticis fieri solebat. diversa judicia sunt. Cf. Herm. ad Viger. p. 899. Matthiae gr. gr.§. 633. Engel- hardt in progr. l. Dissen ad Pind. Nem. I, 65. Kuehner gr. gr.§. 856 Krueger gr. gr.§. 55, 4, 7 et 10.