9

omissum est: Dem adv. Timocr. 73 εο Fᷣ² α ϑμμαςσσμm⁶ιοω εέάγνυπε α τοτ 2oxνꝑQαQ,w, 00 deιν‿ ταεκν Tiιμωνανααα⁴deνε νeρν εαερςσςιν, dd o Tadra 1σεα; Omnino huc per- tinent paratacticae, quas vocant, constructiones, ubi sententia, quae conjuncta et suspensa esse debebat, solute procedit: Plat. Gorg. 464, a 10 10¹ τ 16yο mτα˙ ν G⁴.μμανι εdνα mνα ν Woi, d τιτπποειι Ʒωιοωόνν ⁵μςντ ενι εeεκω τ σι 2α 1iy Ppbxijr, ISn d Odr A11ov. Ceterum haec omnia tam usitata sunt atdue ita ex ipsius graecae linguae natura profluxerunt, ut anacoluthis a multis non adnumerentur. Contra huc referendae sunt enuntiatis fina- libus aut conditionalibus respondentes in altera parte sententiae per se constantes. Finalis sententlae sic mutatae exemplum legitur apud Thucydidem VI, 18: 7101G 6.⅞ 20» 7110Dv, Lvα IIeAo*τοννlαυν τε στσςιν*σςυναυπάα, et d6OℳGl⁵εν drrεοι⁶ννες νν eν 21 aeνννι πσ ω½ł[K„ad ον ανκνεαieẽ ενασαα, α d& αα G zijs E⁴ος, rν eενν I0sy[- „O⁴⁴εευωσνν πτ⁴οων τ εlτ ςςομεμν, εαος ν ε Xοαναοοus. Proprie dicen9 dum erat:&ρςκχαμαεν etc., sed constructio ita mutata est, ut verba inde a zaꝛ libere procedant. NXen. Cyr. VI, 2, 23 doxeĩ ⁴απ ντσα teενα eνν αοdς ς αemνπασα, 1να rOro- uεν mαἀινπιος †σ/⁴ν χ⁴mενο,„» dοναιρμ να, dπον τα Srτννεᷣ ατον⁸ς Ouerεrα, rεεα ,§ι, d% dν ϑέασονπ αυνεν, 10Gοσςςm⁴μες μέννταα πα‚οσνυτα don- G.ο⁴ιεέκ oατονιν, eic d daν. Oratio, quae ab œα †ἀςσμαν orditur, in indi- cativum ⸗dονσεμ deflectit. Conditionale enuntiatum est apud Platonem Protag. 355, a. Ibi, quum oratio incipiat: Oyα„αο uαα̈⁄, 0νυαιοωιη ουιςσ 2xνιυοο vε2οτον των νον„iye- 9.dσι, dray leyyxs, pergitur: αᷣ α ιι αἀς Lrεανε, sed vide interpretes et Engel- hardt J. I. spec. III, p. 43. Consecutivae sententiae exempla sunt: Thuc. V, 14, 1. Xen. Anab. IV, 2, 15. IV, 7, 17. Krueger. gr. gr.§. 59, 2, adn. 8.

Multae transitus formae in oratione obliqua, ubi verba et cogitata alicujus referuntur, exstant. Nam non solum diversi verborum modi componuntur, sed etiam ab indirecto sermone ad directum et contra a libero ad pendentem deflectitur. Saepe autem Graecos hac orationis forma usos esse, eo minus mirandum est, quo magis per omnes linguas hanc licentiam pro- pagatam videmus. Exemplo sit: Xen. Hell. II, 3, 19, ubi haec dicuntur: 6 ϑν α Oyoauens za TO0 raœıντεα leyey, ör Aroo doxο*ν ᷣαυννσι ε εαlναιmτ mQαιιτονιαυιεν 9 mHmέιν νο⁸σ 10 Se4riτουννιν τμιυανᷣðB⁵έ οm⁰‧εόρ 20οeνυννοσ τιπωαωοασσ 70G Xxœ ʒ⁴ονς,— deinde autem pergi- tur: S rα ˙, 5†‚, 69 ye dυ udes εένασννααυe Todτοντα. Hoc loco dicendi verbum in altera parte repetitum est, deest autem: Dem. adv. Polycl. 37 16„ꝓ οννοο ³ε 1ο ταάνον ἀιονννεᷣα ⁴οο, dνG 6urTOIOο ν ατς d— /mꝛν σm 1*ν ναηοιν 0dOb raα 1Q%μα⁷ ⁵α⁴οο 1-y Oι⁵ρ. Nec solum primariae, sed etiam secundariae sententiae sic mutantur: Xen. Hell. II, 1, 25 Alrιεμααεμε) odr e za³ oν αrονς 00⁴εεεν, ‿ αε οοονμ⁴ςσσ εlς Xνοσπσοσν Taoννευ,— 0 bres»aæναμαα ½σρναε, Sgy, 6zxν ενι. Ab dre cum optativo ad interrogationem et directam quidem transitur: Nen. Cyr, I, 6, 14 2α ου„τπε2ααας ³ναςιε àμα μαοα*ες εᷣeνααα⁵ον, drl O86e dρρ:●⁴ᷣ os L Grσσια᷑ rarνινν eννκν α— Srετνν⁴dtνν τε ꝗ eνεκν dpt iεν 11' αμ ro Srlre e de edεαμενας eis νέαιαον τιν νðα. Ab iunfinitivo ad imperativum Hom. Jl. 0. 30. Talia alacriori sermoni debentur nec quemquam offendunt; magis autem mirandum est, quod etiam ex directa oratione ad obliquam deflectitur, saepe per nullum verbum

2