8

genere et numero non ad subjectum, sed ad genitivum illi appositum refertur: Plat. rep. VIII, 563, c, 10 ⁴μ̈σηνάj o 1υ ⁹οιιμν— 50% 1 ‿801OG 201.

Aliud longissime propagatum anacoluthiarum genus eo efficitur, quod in sententiis, quae ex pluribus membris inter se respondentibus compositae sunt, non idem in omnibus dicendi genus usurpatur, sed ab alio ad aliud saepe transitur*). Huc primum ii loci referendi sunt, quibus scriptor, in priore parte participio usus, deinde ad indicativum et enuntiatum per se constans deflectit. Xen. Cyr. VIII, 2, 24 0 ds voενινιμιιςσ 1Aε‿αηυνσαά(ς 108 OA4O00s 26 dνοιππνν, 510 2 1εν Srlανονοαε 9¹αι‿εν⁵ο⁹ Tοινσνανυεοντα, 5/οαςο LSouο 7 Srετν⁶εμσ— 5ς 9ν, v deασσ 70 oduεgod 7r.ααοέ⁶σσ, 100τ%oᷣũ ον τπτανντναάeς Sn⁴αεκ⁴οιμςνοο εαςσασι&dogen 00ν½ axα ταοασ Sroe. Pro participio, quod ponendum erat, ut praegresso αναηαυοσα responderet, verbum finitum 2dυοα illatum est. Thuc. VII, 13 1 d nOdu‿ 91*τ⁶ε 2gdν 18 hui z* πτ»ν Pꝰ'εiosra, 7 0Ov vAl ν0„ 700„ d 8„ 91 0 ν Yναόιο dπτπσασ)ν 2œ 50Oelxν ανηι 57ν⁶ 700„ E7TITECO„ dAπ¶-ά 1bA,v 0 ³ 9ᷣeν*ε, 2rrε⁶&s dvlᷣπαας 2ανοννεαπτmναανε,'τμννσ — pro 1% sϑκςσασσαι⁶ινταν αντονοινιwν. cfr. I, 57. VII, 47. Xen. Cyr. IV, 2, 10. Similiter a substantivorum casibus vel simplicibus vel cum praepositione junctis ad plenam eamque liberam sententiam transitur. Thucyd. J, 110 1001„ 0 1 àν6 909 18 200 840098 00α ε0 ⁶eυέόωηνι εενν αα ,bνμα 4a& ν d6ταο ⁵α5σ 04 4.εοια. Ab appositione: Herod. II, 134 Podis, Yνεννν μεν ⁸ Ooytans, 9ννιν d v„ 140G⁴ροοs. Ab adverbio: Plat. Theaet. 144, c, 6 00 JOvνιισςσ Ed*†αœοοQοοοι Ʒσσ,— dναςσς, Olov ub σ õοοντοωã dcyε:, aò ‿ SddοQπαοο,! νντοο Qωαι οςσe 1dßn ο⁵νν rναmρeε. A participio ad infinitivum transitus fit: Thuc. IV, 3, 3, ubi, postquam scriptum est: Aαεςμνοο τςε 1τ0080»- zos, deinde sequitur: αd τς Méαοeννlous aerdr, der Sdnrrerr pro wd M,GU*νπeν an‿ντονιαον cfr. Thuc. I, 72. VI, 72. Eodem modo post participium cum ς, quo putandi vel statuendi notio continetur: Plat. Charm. 164, d, ᷣ 10010b 1% o ½α ο905 vos 100 OOμαάαια, 00à d5 10010 œοανννκεᷣνεααν Ious. de legg. 626, b. 70v did³αν ο⁴ςεν ν 5g10g d,— ⁴yrx dà zd 20„ viXOℳευνν'εμς 2νe vidvreνOEvydtyveooat. Interdum participium et enuntiatio a pronomine vel conjunctione incipiens inter se respondent. cfr. Plat. Phaedr. 249, d. Herod. IlI, 74.

Ut a participiis ad alias verbi formas, ita a relativis sententiis ad demonstrativas atque ad enuntiata libera transitur. Hoc plerumque ita ftt, ut pro relativo, quod eodem aut alio casu repetendum erat, ον vel pronomen personale vel substantivum anſluod ponatur. Xen. Cyr, III, 1, 38 7500 2 x0 GT1» 6 dnn o, 0Gα Gαυνέρ ονασ vuν 2ν 1 u⁴sα SACrses αονιααςμειν αᷣτν**) Eodem referendi sunt loci, ubi in altero membro pronomen

*) De variüs transitus generibus uberrime explicat Poppo: Thucyd. vol. IY, sect. III, p. 102— 106.

*n) Cic offic. II, 11, 40. Viriathus Lusitanus, quem Laelius praetor fregit et comminuit, ferocitatemque ejus ita pressit, ut facile bellum reliquis traderet. Cic. Brut. 74. Omnes tum fere, qui nec extra urbem hanc vixerant, nec eos aliqua barbaries domestica infuscaverat, recte loquebantur. Cic. orat. 2. Phidiae in mente insidebat species pulchritudinis eximia quaedam, quam intuens in ea que defixus ad illius similitudinem artem et manum dirigebat. cfr. Grysar: Theorie des lateinischen Stils p. 206. Madvig lat. Gramm.§. 326, b..