7

Ceterum hoc loco adnotandum est, etiam attractionem saepissime causam esse, cur alius pro alio casu inveniatur Huc imprimis inversa, quae vocatur, attractio referenda est, qua sub- stantivum vel pronomen insequentis relativi casu, non eo, quem verbum postulabat, profertur. Ita nominativus invenitur: Soph. Oed. Col. 1150 76 0 d ⁶½ ⁄ακιρνηιιμη έςτ⁴ςς ⁴μ5—

2uερριμα ο τναινιινν Accusatixus: Trach. 283 z, ◻0ε d" dεασπσαο 6οσσ— v 8e mo 98 .—„——„„ 5„ 1 0ε%. Genitivus: Electr. 652 iοασ τe νανσασmν— zl⁴ r 66 21⁴⁴ιQõM¹⁶‿[ςμνυι³σ τόι .—. 2 2, 5,„ d„— 10088GTν. Dativus: Trach. 151. z0x ⁴ ν τι εςιαον— Aν 0 701 0dS SyGo S.αονοιπαασ

cfr. Schneidewin ad h. J. Kuehner gr. gr.§. 789. Madvig. gr. gr.§. 101. a. adn. Cum hac attractione ea casuum mutatio comparari potest, quae parenthesi per„ydo inducta efficitur. Herod. IV, 200: 0 ,ᷣ παQ/„⁴dο 20 A*νο ειταrιον, d 50daνονι τοςσ Tyous, ubi dicendum erat: o* ι, re*ν⁴αο*νν½⅚ το πττο Ʒαν 4εᷣτα⁴ᷣεαον, Odν 506 ν⁰0σ ο. II, 101. 160 d᷑ 1 ⁵2αχ⁴χςαιν ⁷αο eyoν 0062lcνν εν deπ⁶³deεeεμιν εααά οdεν tvα 1..ιη☚χηαπντο⁹, T1„ 5νς 0 ½ιο αατισν Noiοιοs. Verba 2 5ι ů, quae ad infinitiſum 2ν°ο⁶εν tv pertinent et accusativo efferenda erant, ex 20„G‿νν⅔ lm⁶dεειν suspensa sunt. cfr. Kruegeri adnot. ad h. JI. Adjicimus praeterea quod apud Thucydidem legitur, I, 72: 20*„ d AS„αᷣαν τνανει ⁴ο τποεμαεια 06 τόοο οντ* M˖jksdaluovs *οει αeυυm—ωαχεοο⸗α, 2 αꝭ ³⁴s 5ϑινιαο0 mMꝛOe ⁶ꝓαν, 2008ev orols Tαουνυοαα ες το⁹ Aazæe daαονou Stvar, qui locus etiam hoc proprium habet, quod posterior pars enuntiati verbis interpositis per zœd adjuncta est. cfr. VIII, 30: z⁰' ατοο Neυον τ°ς„ vi Idrαν⁴ ⁶νναοες τοεσαςνμνενα ⁴,ο ⸗αωά ταν νοsεν dναe vfes— α ας dπι X△iovw ad τes dlas doοαs Suνανάακνπνες Ʒ‿ροο⁴‿οωνυνπο‿ 2οm◻εy. v. Poppo ad h. I. Ceterum de hac dicendi consuetudine, orta ex studio, vocabulum, quod duorum enuntiatorum commune est, semel ponendi cfr. Kühner gr. gr.§, 754, 4. Krueger§. 60, 4. adn. 2.— Aliud attractionis genus est, quod apud Platonem in Sympos. 205, e, reperitur: 6ςρ 000„ ye dο 6Gπόĩ εεμέσ̈ι ³eωσμιμοοmν1ι de d, ubi 105 dyαοοο suspensum est ex interjectae sententiae verbo Oσασν pro nominativo d„νρα⁶ν. rep. VIII, 558, a.*) O01G eldes ey oνm⁷ o²εντε⁵α, dνννιοινμωπντταιταz⁵ιασένεν Ʒσυ⁴‿εον⁷ quyijs, 0ddεν*τroνατν eενσιν 100%, ubi genitivi τσνιν αιμεινναινιιν ex similitudine interpositorum verborum orti videntur. Tantum cursim permutationem numeri et generis commemoramus, qua nihil frequentius est in lingua Graecorum. Sic saepissime ad substantivum collectivum singularis numeri praedi- catum aut appositio plurali numero addi solet, atque ita quidem, ut genere non cum substan- tivo, sed cum personis, quae intelliguntur, conveniat. Thuc. VI, 61 Gσmeανι auesda 1Oνεαα—+ rOdodovres. Praeterea ubi homines per substantivum neutrius generis aut masculina per substantiva feminina designantur, saepe naturale, non grammaticum genus sequitur: Thuc. IV, 15 2 164 karaæ.dvrzαe. NXen. Cyr. VII, 3, 8 G dα æ T ¶ĩꝛM◼Miuzi, olxy d dπαοαmαϊ ν m, et sic imprimis apud pronomina demonstrativa et relativa. Herod. V, 63. Post subjectum singularis numeri, cui aliud nomen per lν vel uerd additum est, interdum verbum plurali numero adſicitur: Thuc. III, 109 nl⁴μοσένυε uεε τόϊ νατοαστmπmπ ‿eν⁴οwα. NXcen. Hell. I, 10 AAuiινν‿ μᷣd Naντννέοι drτέα⁶ςασαν. Ubi de multitudine hominum vel rerum axgitur, et a plurali ad singularem, ut Xen. Oecon. II, 13, et contra, ut in formula: e? 1ο½— O070¹, deflectitur. Haud raro praedicatum