6

struction. Glogau 1857, p. 18. Wannowski: syntaxeos anomalae Graecorum pars de construe- tione, quae dicitur absoluta.

Etiam in infinitivi constructione nominativi contra praecepta grammatica usurpati inveni- untur, quum in aliorum scriptorum libris, tum apud nullum saepius quam Herodotum. Sic—

ut exemplum, quod JI, 27 legitur, quoniam aliis difficultatibus laborat, omittam,— dicitur II, 118: ꝓαeςα(sc. ol iodεes)— 10s s Ts urOO8 16„ dτdν Jdyoy 16„ 1 1016

„/ 1 2 C 1 6 64 5 5/ 5 2,„ 27* 2 Ad μινιεεανι— 10) Aν εκνεοιν ELivn— drl atwae ord dvra S„ Aôr u‿τ œudb οdx

deν σαdνο αἀτο diναs untxety. Refertur adτσοt ad Teurdods. II, 141: 61☛% bO G¼ ενοmν J dο dτsee unroy zal oi doœν εν v*h Eipt ddαeτε⁴να 20ν 9 Sαοσνσνέι⁴υ 000 εκ⁴ασεεα ⁴νμ dνιdεω̈υν τ A1Oαßlcνν Grοαισιννν ατs ydo ol reuuεννεν ruνμαυοοοs, ubi dνs ad z ν 9e⁶ν spectat. cfr. II, 162.— IV, 15 ꝓdα(sc. AOlαι G† r ᷣα οαωνα Trαlαυεων 10νσ,% m0 πηςνα T IGOTν 2α αεα emπαςααι ,νννρ⁹ο¶⁴⁴ αmαιν. cfr. Wendt in progr. I. Ceterum hi nominativi eo excusari possunt, quod ad verbi primarii subjecta referendi sunt, quamquam scriptor oblitus erat, haec ipsa subjecta in accusativo collocata esse. Comparari potest, etsi paullulum differt: Xen. Hell. V, 4, 1 z9G 2⁵ 20„ 1011 SISaννα ν νναmς els Tnjv dεοέπσπσυ αόεος HoObl Sras Aarνε⁶αιοοο dowledet“v, dςre αντο uOνενν. Refertur dνισοο ad zous ze eisoαyανονταςν α Suiενas. Afferimus praeterea Thucyd. V, 41: Eretra d odr 8drν arεαον⁵οων υανκασα Tεοε mαάτ, dsν el οοωνπσι σmιυν⁴έςσσσσ Srεο 1πτειςσον 5rοι⁴οιο εεμμα— Proprie dicendum erat Eroiεααν, quoniam hoc vocabulum ad odò edozcy spectat, sed si mente substituimus: 2rrεε⁶ 0 Gq ,w-νᷣ έ ενέον, apparet, quemadmodum nominativus usurpari potuerit. Duriores loci sunt, ubi subjectum pendentis sententiae recte quidem accusativo casu, participium autem, quod additum est, nominativo effertur. Xen. Cyr. I, 4, 26: 1640 d8(sc. léyerat) zal* ele 9rο³ τ ⁶υmνά 82ν ddναα dοννυασα rνν, d 1, 52 1ιοᷣ udnοε ordero. Hom. JI. II, 350: rα ν⁴ο odν εαντ‿ανεοσεπμιςεεννια¶ KOOνεοωνQα—-— dοπσρμτ. cfr. Thucyd. V, 50.

Similiter ac nominativi etiam accusativi et dativi inveniuntur, quorum pauca exempla attulisse satis est. Herod. V, 103 zaM*l vdo i Kaννον, 1001690„ 00 902ονιμνꝙ 5u*εναασσένιυ υἀς sveᷣπνουαα ds Xd⁶ες, 16νεᷣ mρρ ½α άsνα π οοεοσνεένε α. Oratio incipit, quasi secuturum sit: 1TOO8eO1σ.α ⅞νσ%, deinde aliter conformatur. Xen. Anab. Ill, 1, 17 v emς έ, oOls vndεεααν ν dde ITd⁴εασσιν, oτοαστειοσεν ν εινπιν αἀsdν ας dϑ*dov dνπε αες ττοιναοννε— 20 01GAHε να πα⁴εν, Kuehnerus udes cum rασέν jungit, ita ut accusativus cum infinitivo pro nominativo positus sit. Magis tamen Kruegeri explicatio placet, Xenophontem mues scripsisse existimantis quasi perrecturus esset: xν ασe Toιαωσσισρααςα Anab. VII, 1, 34: d π ,Oc-CG raıτα π στποσστιαᷣεαας να mε TαΠ⁴ Avεεεον deν dmπάmπάelduer— 24ο z0 τ˖¶ õb ο GTOA 1Trt, degovza. Scriptor sine dubio in animo habet scribere: 200e. His locis accusativi et dativi verbo antecedunt; sequuntur autem: Soph. Electr. 479 Urrεασρα⁴ι ⁴α⁴ο ϑ⁴ἀςσοο dνυσην⁴dον ν⁴⁴ιονααν doοtlανς 0„εεεἀει. Thuc. I, 62, 3 ⁴„ TvdHν 05 AO4 20 ν ⁴μειm ᷣυυάαοσν GrOασοπτνεκςον ετ ᷣάν τα οσσ⁸ nινυ§νοεινινᷣταοοςν ⁴Qↄĩℛνχ̈tονe.