5

His explicatis, quae ad apodosin cum protasi jungendam spectant, jam amplius progressi ad eas anacoluthias accedimus, quae in casuum a legitima forma recedentium usu cernuntur. Ac primum quidem nominativos commemoramus, qui maximam partem ex constructione ad sensum, quam vocant, explicandi sunt. Exemplo sit: Xen. Oecon. 1, 14: 02 dε&ο, J ις&αιεννπαα αεονς ευισσσα, dετα dραεονα deoν νν, 2! ⁶ϋμνεν¶qα⁴τος 2.lve; Scriptor in animo habet dicere: 0⁵ d- Ollo—d Tl d⁴ον⁷νσ„ulν tyat, sed verba mutat, quo fit, ut nominativus od φον in exordio relictus extra constructionem positus videatur. Similiter Hier. IV, 6 lᷣ ,ς̈ᷣμπ⁵μςι ⁶.ϑ αι, 0Od 6œα&eω σ⁷⁴ιαιαένν Vèrrat zoetrroves, 10 02 Arode ealren— Dictum est o¹ dƷννααt, quasi secuturum sit dσρσαeνο rat. Imprimis saepe sic participiorum nominativi reperiuntur, atque ita quidem, ut aut parti- cipium in initio enuntiati positum sit, insequente verbo finito, aut, quod non minus usitatum est, ut verbum primarium praecedat, participium sequatur. Talia sunt: Cyr. VI, 1, 31 6% 4, Gᷣmĩά ο᷑ĩ ſds uι⁴ςαστοωοπσν vυναα ανμν bέ dodtas zul αοενν é T0⁴.μνml AGGσ⁸σος ε6ος ε ν mαντπ εmπμιιν⁴εοςςα sνα dodoσωσα 196 l 1050. cfr. IIlI. 2 28. VII, 5, 37. VIII, 8, 10 d Aαιααςιm ð¹⁴μ⁴ν 1⁰ν% 68 00 ½ ός q⁵&lςςεαα εες εαα Gν³ραιεα, dνοιννινοοαd ονν— His locis nominatiyi pro dativis usurpati sunt. Et sic saepe in formulis doxe? 4⁴αα Thucyd. IlI, 36; d⁶ε εoρανεο αανς V, 108; 69 eyεπμεσε πέσσν VI, 24; zcπ⁴ασενπη εσꝓεωνεταο VII, 42;„ο‿ ⁴μαοι ̈en. Cyr. III, 2, 28. Rarius pro accusatio nominativus invenitur: Eurip. Hec. 970 αςι εςάάαι νν τ⁹ T0τ 1GrOvG eint»dy. Pro genitivo: Herod. IV, 132 daεεον με̈ v νυν νναςο ⁸αυυνπ⁶σ ⁶εeνασ‿ o—†α τν αroòs zal Ti 1s aα d6σο,?d 206. Pro genitivo absoluto: Thuc. V, 70 zœ* εεε ταιντα μᷣ νοσ mφ, AOYOl ε᷑ν 2α 0 SAιι ο ευeν⁶ιωνω α dον Ioοοαοονανο, Aar⁵dαeνι ϑε ̈ωασεασ. Thucyd. IV, 23. Eurip. Heracl. 39. Aeschyl. Prom. 200.

Interdum nominativorum anacoluthiae eo oriuntur, quod participio in initio sententiae Posito duo subjecta adjuncta sunt, quorum alterum tantum ad participium referendum est. Hujusmodi exemplum legitur apud Thucyd. IlI, 34: 6 κ(IIA 2S) rOOαεεοιμιεμνο

es LGyous Lrride— 6(Tνm⁰ε1) iεᷣ τπαάο õomᷣτον, 6(IIAX) d˙ꝙ 2ε⁷e 6 εν ulavrn d0.α dize— et huic prorsus simile apud eundem WV, 80: z*ν

OOrOlrνres(O0l Aaνdανιοι) es dοεᷣπμι⁴οο, ot udr(EII1GL88) 2τερ⁵αάσυεσσσσ τε εα τἀ εεεο πμκοινιιοωνις 1νειοαέέν, d(Aarεανιο 00 ⁷⁴⁶σςhυσπένοοο†% φάἀνιςν τε drods etc. Utroque loco nominativi rO0εο⁴eνμμενοs et 10070Lrres, propter verba interposita a subjectis, quo pertinent, sejuncti, anacolutha effi- ciunt. cfr. Krueger gr. gr.§. 56, 9, adn. 3.

Alii nominativi, verbis, quae sequuntur, nulla orationis conjunctione praemissi, inscriptionis instar positi sunt, qua scriptor id, quod tractaturus est, in initio sententiae indicat. Ut apud Platonem in Cratyl. 403: 6 d½☚ ϑι ν, o Ollo! 2ενν νι ⁴⁶̈οαοσνςσέ drro.mνι⁴έευρτ d*ε⁶‿ες ττνοοοεεεμιασι ε 6v⁵μμαιι τυι. Et similiter 404, c: Oe663 GAα᷑ Qν—⁶, 7104401 z1⁴ε̈ν ε* τ‿ιι ονοσρνυισασα ντ ⁶mωοια ναα τν μι³νι, d0 d*τεέιινο⁶ας, ς 20Rxν˙„ 0όςμ ⁶ρσ⁶στφηοε. cfr. 412, c. 420, e. Cfr. Wentzel: über die absolute Participialcon-

1*