4

Ouemadmodum in his locis apodosis, propterea quod parenthesi adnexa est, a legitima orationis forma recedit, ita scriptoribus etiam accidit, imprimis post longiores interpositiones, ut enuntiationem aut imperfectam relinquant aut prorsus mutata forma persequantur. In Xen. Cyr. V, 2, 17 scriptor orditur: 2nπεκι Fᷣ?([⁷õΤ~cἰäGwrevòe iνν μετεμ⁶‿εmνα τιυιν συσσσ⁵εαν, deinde, explicationibus additis ab orationis cursu delapsus, quod in animo habuit,§. 20 demum addit: rina dε Tοοα ε eis olaoy dnidey dyloναo, elnern Tyενu. cfr. Bornemanni adnot, ad h. I. Apud Platonem in Symposio, 218, incipit oratio: 2ν dν dεννναμεμνοο 1r0 nyeενοεειο ταχ ³⁸⁶ 4²euaroy d dνν νςσ dnx Seln, sed pro apodosi, quae sic fere procedere debebat: 1⁰ 2⁴⁶ 1⁴νο οloν ν τιανν ιm⁴³ εέ eν, post longius inter- positum verba d dνναέν dνασσσε sequuntur. In Gorg. 454, b. haec leguntur: d.2 pα di 9ανειαeενs, 2dν ⁰2ipor volεεον 10G⁷⁶ιm⁶⁴ σι deεοονεα 0 doxer 10ν 3** elv, eο&α᷑νε ομνυν 5e 7 Léyo, v200 ⁵ S’jg krena éOA 10% 16 800 ½νʃ. Verba öne vdo εναν etc. apodosin continent, quamquam a forma et structura ejus recedunt. cfr. Stallbaum ad J. I. In Xenophontis Hellen. II, 3, 15 oratio, quae incipit: 2 τιι ᷣς⁰»w⁶ς μ̈ν(sc. KOMτʃαμς) IOmεοε 7„ 2,11 τo mοdodòς πoxtelved*, dre nd puron 2710 105 0εμοω, 6 0 Ghaseis dvrᷣεονισε 46r,§. 18 excipitur his verbis: ½ r0droo utrror Kowrlae adl odl drd³οs vtõ rdᷣοννα— zarαeeᷣοοοσ 10⁸ νιοο⁸. Ibidem VIl, 5, 18 orditur periodus: 6 αB Bercegercyeydas 5»dοsvos dα 040† 12„ uεοονν dvdyxi 200ν drutενα 1 20 2S„εενν v Gτ‿ορασαισ⁴εσ 70 JO⁶vοv, deinde postquam longiore sententia, quid Epaminondas deliberaverit, expositum est, pro apodosi additur: ³.άρ☛α 00α Ʒ06 x,ε M Jννααιαν εαlνα dνμσηπ nœενʃνενν. In Oecon. V, 18 haec sunt: öτ ϑι εοννσG νd eoνd doυ dν σρισ ⁶ναάν³α οronda, deinde explicationis causa additur: vdo Tdα⸗ va dxyce eolore aal ανμονι να ⁶νμιο &sᷣααο τα ι( α α edk oldduis d u dyrcot᷑era va eεονάνα a†ꝓασνοοσννν at ονμαα νι έυoτe zdade eᷣsdᷣutyu vos νιοοοσα νἀᷣa⁶νm d*πι⁴αεν apodosis autem deest. Et sic saepe post εd 1μιν, si sententia facile mente sup- pletur. Anab. VII, 7, 15: 8490» 02 ehese Xabuos 21 Ad G re ene, d MI,0⁶σααεs, 0 SuAAs 1T àl dà νm,„ure 1008 G* ε ½ y.

Ut in Anantapodotis aliquid deest, sic contra enuntiata reperiuntur, quae per redundan- tiam quandam orationis duplicem apodosin habeant. Plat. Theaet. 171, b. c. dνπανιαέ dοα ðl(☛ IIoοιννοο eςε‿α⁵νω νl*εςσ⁶σνηιαωέεαα, 1O dà dd pe 8⁊84 6 ⁴¶(»Gert, örś drxvrtlæ dirorre Suygοs, dνονν α⁷⁶ν εdεενν, de l IIorardoas ααςᷣ ννν zO ν ο. CIi. 51. e. 61ι ⁶⁴2ουνσς μιννπκεαμερασσ 0bre elSerat, ore relee hds— rodror deree oe. cfr. Engel- hardt in progr. l. Cum his comparari potest, etsi constructio propter sententiam in duo mem- bra divisam minus dura est: Xen. Oecon. VIII, 17 ε.leνον τm fvræsl, öν 6νο d* „ u H1ærrν, o d» 10Te Aolois u Karοον⁸ obG* xuας 2ν0LorOvGo,— es d— l n dondouer zar³ν eb*εdνενενεον τπυιεοαν 4z⁴σιιςσ ααμνν, νς oe μποαμι 1 ⁷σεοtα eln; Sunt hic quoque duo enuntiata primaria, alterum per öwα /ε praecedenti verbo suspensum, alterum, quod insequitur, in interrogationem mutatum.