3

Anab. VI, 4, 18 s vdo, m τοναοτοωπQᷣ᷑⁴ἀον ν᷑⁵έες ντνποο πάαοοωπ νο νοοσα 1T ν8, ö KBαdoos, ε Busᷣœeẽrlou dονμαmπm, aedded Seν loa dòꝛ τοmοεες xG. Scribi debebat: 6ς ᷣάφχἀ τποσ, KIαν⁶ροο ιιεε εενν, sed neglecta structura verba posteriora per particulam örc verbo ouecy subjiciuntur. Ut hoc loco apodosis praece- dentibus verbis per öxεo adnexa est, sic in infinitivi constructionem transit: Herod III, 14 G dε 6 raν r Alyunrriν, daνιειι αάν K0O⁷. cfr. 1, 65. IV, 5: 8 dα IrSHl 1,SOGI, vdTrarOν α‿mQιἀντό ˙εσμ*εσ.◻μνσαά ᷣ 69G ½ 500v. Isocr. Archid. 128. e 2 d ϑeε zatl νι ιων mNctWQ]⁰cer 90 Oεειαυ ᷣ ⁸lmπαια, O1og oea 100S Soν1νεμμτ‿ ¶ ⁷1ιααε επααφρανεμεν*) Aliter se habet: NXen. Hell II, 4, 27 8 dε εα œ τοτο εmπ̈ ν τ‿οοι 1μα̈πάναη οποοο τι ⁵υν τφ¶rõʒm, 08,ETel Bpνα, 6α ααι⁴ 10„ ex Auνεον εέν μινοιεμν τας ναν αηναςο ττοοdmνεέιυν, τα Ssdyn Srtleue drra dασπη̈αiον⁸ lidous dyewry. Hic verba, quae apodosin efficiunt, per relativum ôg cum postremis protasis verbis conjuncta sunt.

Cum his locis comparari ii possunt, in quibus apodosis non pendet quidem ex membro interposito, sed neglecto enuntiati initio parenthesi ita adjuncta est, ut ad ejus rationem accom- modetur**). Exemplo sit: Xen. Cyr. IV, 3, 13 dada ⁴αeQνꝓvrũ_ͤ-x, Gsreo α οd ονυ rrOAε.εμιχ ᷣseτ‿ αν, vO*οανμαα c⁴ ᷣπσαιναν ϑ ⁴ ε d 1⁴εν ⁴ν⁶εαιυν αά 10ν 1τοοιeνντꝙmQe% εεςσσαι Ibi apodosis, quae proprie procedere debebat: ooτ τχασ εmυαηm kxez, ita mutatur, ut nulla verborum odx dseo ratione habita membro proximo per dε opponatur. Simile est, etsi paullulum differt, quod apud Platonem legitur in Protag. 348, e, ö Ye 0d 2εeωο αιτς Oteεα ναχ‿s ναἀνναανς εα, demπσνο ν˙ε αοο αἀάαοd*μάννειιιεαανεis etGνν, ς ε d dονxyrat Oενqᷣ /σ ϑd zl mατ dyανε et α ee‿οε 0l6s el 1rOεεαν α ααςsς. Aliter comparatus est locus in Apolog. 29, c, ubi periodus, quae orditur: 69 ν⁸½ 000" e* εᷣ„Pν deis doiecs, post longius interpositum sic concluditur: e&l o?y as, öοεέο ειμον, dν τοω ρσ†²,&irουι‿ e ερό, quo fit, ut negatio in initio posita re- licta rideatur. Magis ctiam mutata est apodosis: Symp. 207, d, Srel xdl ν ν νασπαον 100 S60»„ Syy œetaæt œd luαe τ A.απασ⁶ ο1Oν xα α³αο⁵εοω 6 αο τσ Tërεεαιι, gs G osοßοns Tdννπαάηι oS Aννιι 0ddéονσαts d ord ery r α ⁵ιαάα υπσο ααἀα‿εινιαα, dd veoς del viνꝓνένιένν, 1d ε ἀCρος.— Post rr0νπα †₰◻νντυα subjici debebat: 6νμ ⁴⁴εραοωε τα απσ εο εν αντ, dld αμυιένmαt vεον iyvεεα rd dε esενσασ, sed oratio deflectens ab inchoato tenore ad interpositum conformatur. cfr. Stallbaumil adnot. ad hunc locum.

*) Similia apud Latinos reperiuntur. Cic. de offic. I, 7: sed quoniam, ut praeclare scriptum est a Platone, non nobis solum nati sumus, ortusque nostri partem patria vindicat, partem amici, atque, ut placet Stoicis, quae in terris gignantur, ad usum hominum omnia creari, homines autem hominum causa esse generatos, ut ipsi inter se aliis alii prodesse possent: in hoc naturam debe— mus ducem sequi. cfr. Zumptii adnotat. ad. h. l. et Reisig: Vorlesungen über lateinische Sprach- wissenschaft p. 836.

**) Sic designat hoc dicendi genus Engelhardt in progr. quod inseribitur: anacoluthorum Platonicorum collectio, spec. III. p. 39. Cfr. quod in eodem libr. p. 41 exponitur.