2

2

Primum igitur plurimae anacoluthiae oriuntur, si enuntiationis tenor interpositis aliis verbis sive majoris sive minoris ambitus interruptus est. Hoc quum fit, in posteriore sententiae parte scriptores uno vel pluribus prioris membri verbis repetitis aut pronomine aliquo posito efficere student, ut initium orationis tanquam recipiatur atque in memoriam revocetur. Ita notissimum illud dicendi genus oritur, quod grainmatici eταναανεαας nomine comprehendunt, quodque per omnia graecitatis tempora aequabiliter diffusum est. Ex ingenti exemplorum copia pauca tantum afferimus: Herod. VII, 58 zad MéAærα αιν, odx dταοανντα νεᷣ v* Grοσνπσσ τ οεεκαεσονσ‧ d επιι⁴απνντα τοO On d⁴αςς— te επ9 80,₰₰4. Hoc loco substantivum repetitur addito pronomine demonstrativo; similiter pro substantivo solum 00 os ponitur: Xen. Anab. V, 7. 30 009 d vεοοs, 008 960ν Hᷣνπο⁴ d τœ⁵eέιαραννιμες exelενον ϑασσμεαν τοOS 1.rαειαηνσο ⁵μυm⁶³⁸ε ⁸⁴⁵dν τκουνν ετιαςςσσες ενυα νεαεεςςισι— aut τ⁶: Anab. II. 4, 7 yd er P SA.oαιιαα, 00rο 1τοι oοα τ ασιμόιαμσαρέ⁴, eiνεεο 1ποοσυναέ̈νεται νι dνπυνασ, odx 01da, droâ ei Adrν 616 G mνα dεειαe doονα. Pronomen personale repetitur: Anab. VI, 6, 15 à5y Aαë☚ι ςτονν, z„dο αοd Aéeνmπιονν εένέυναντμτασς Kα0Oov, ds olw dν mεοiνασεẽ dyaoi aντα, s* yG ιν exεεενιαα,&yobAoν dro⁵ς zut oßde zie alriag u dyxoia. Verbum iteratur: Herod. VI, 82 6 d ꝓα Aeε&ε, obre&l„ενρs obte e&l dαέ 1eν ενQ 9αασ⁴υσαςσ ,εεσ, 5 ε 8 8 6˙υ ν. Pro verbo finito cum particula temporali in posteriore parte participium invenitur: Xen. Anab. III, 1, 20 1 ,ϑ◻ϑ τ⁴υνm˙ĩμτςασισ³άσοτέσνν νmOτε ⁵νν⁴νμυμιμιοεμμάν ν, örε τινυχνι( dνασουννν ταeνντιν οςενς 1μννεεμᷣεiν, st iνᷣτι ποαασ³μενα, 50nd“ οα- u αη, detz Bτ σονονςα eνorae,— ra‿ννovνυν 1Mενε— Contrarie pro participio verbum finitum cum conjunctione: Herod. VII, 43 d⁵ νν dς τ00 0rανον àανα 10 v NxA Mαο—.! 10ror 10 roraAor de direro 405 ys, 2 10 NIOldνν Héνααιν eꝛ εε+. Non ipsum verbum, sed tantummodo notio ejus per aliud vocabulum repetitur: Herod. VIII, 112. Particula Q ͤbis ponitur: Xen. Anab. III, 2, 25 94⁴οσσσ ⁴, ν αα ⁴α‿ισοωιμν ονοε iν u εν α⁹eοι ειοτενειν εα MIοe°ι al Hæσυν ααα τe al deẽylorais„braiᷣs 2α άα σένιαςι dιeν, 1, r,O 04 Aντιοσemᷣνον, επμι³ι‿ειιεᷣα τἀ voναε d6ον. Similiter st: Xen. Anab. III, 2, 35 00 x¼ ddν 02„ AMαυν⁴χςοιέμν, ε1 0 1014,ℳ0Qe εο 0l dsεαlοd νννκα τοςι εά̈ν νπμααοανταν dένασν re vœl ddννονσ, dεντα, 1odς ε ννπαν eᷣeνασνν, dt œd ro 2ιιονσσ ειπααη5οωινοεν.— ö VII, 4, 5 d††ασεας ε τέννsαννατιιν ο els ¹ 60„ Eleysv, drl, 6*r duαιναρνρςωωQᷣοQπσονσolνοννes væl eεiοναασ, d ετααααᷣdexE rodτουν το 2 τν σεστι ααε dmποα⁵οννται τ 1μν.- s— ö ¹ legitur Nen. Cyrop. V, 3, 30 dαα νIõ+ςαα εdæενο νοενετααι,, el 04 y 1190„ℳ⁴ς αιστ⁴ανιεμνοι 1 eν Ʒ ενεlνον ναςν πμεςσοπQðπσασ, o? den 0 elr ö„res c N⁴.ν ονοοννια, 5rι τ⁴αςα oddéνα irò G0ν απντ m⁴αοωdł⁊ↄ:dssoalrstyaz. Nullo repetito voabulo solum obν resumendae orationi servit: Anab. I, 5, 14 6 dε IIOGeοε, Broο½νe ⁴ο ιστσεκσοο ττοοπσσ zaα τἀες αντ ᷑mντεοιιένν τυνν mπσιιιν, 0S Ode lg 10 eGor dαeενον e'νν 9εro 1 dnla. cfr. Wendt de oratione Herodoti. Stettin 1856.

Aliae frequentes anacoluthiae oriuntur, quum posterior pars sententiae vel apodosis, quam vocant, cum praecedenti secundaria enuntiatione ita conjungitur, ut ab ea pendeat. Velut Xen.