11

Trolrα εoœmσꝛσev. de rep. III, 416, a. ibid. IVY, 443, b. edνσνςς(˙τ⁶φμ̈νοαι τν τ1εmςď olxicety. IV, 437, b. 10 εꝓiνςαi ν αρε ν. Phaedr. 242, b, dοxs ς ⁴⁴ο Yerevsα—y et rat. Denique commemorandum est, comparativos eκ5ον et r0 τεOον saepe cum 00r ι conjunctos inveniri, de quo dicendi genere grammaticorum libri inspiciendi sunt.

Reliquae anacoluthiae ad particulas spectant atque maximam partem in eo positae sunt, quod voces adversativae aut copulativae non eo enuntiati loco, quem concinnitas orationis postulat, inveniuntur. Velut Xen. Anab. VI, 1, 15: Nlνυππ☚ ο νοσ ⁴μἀμενν νέυν IIaqlayovczns, MaLior d' dοα³ εlo— pro dπαπσα-xio Mliν. Talis particulae dε trajectio efficitur nonnunquam addito aliquo vocabulo, quod abesse potuit: Anab. IV, 6, 8 2⁴ w 1ε ν 00„ doue? IæOæEUY 8IIaAr ν dοσσοπσw EſP00A³ 70⁰1⁸‿ Gτοαασνπσια⁴εαε, „ uς ε ‿οιειεςνασ, etrs 11αενοσS εε αἀ⁴⁵σιον ϑωοισ επιέιαιειν τ ⁶ν. Scriptor, quoniam αοαꝙκνε⁴α αέν dixit, voluit sine dubio pergere: 3εόινες εσσ§ιε, sed interponitur „⁴α. Omisso vocabulo inconcinna oratio fit: Anab. V, 3, 1 xœ L9 HMι˙ ν½ν à ¶̈ 0Ta. 10⁸ 1ε dοσεέωνοταας ευινέιιιιαααν ααάα οοσς υπην ενradvoνς r— ul ardæs zal yvvatads— 0O? ds Aνι õe»τ⁶οοσειονπτο. Incipit oratio: lgs lα̈ τα ά⁴οςσ Ʒϑυέ⁵εειιαασσν, pergendum igitur erat: 2εαια⁴ ε νπν vel εκνμςõσ εσOρ‿˙εομιο.. Variata est oratio sententiae causa: Anab. I, 9, 6 ld τ ⁴νν μmQαεμν ναἀα τ dεαdds œẽεοemς lEe, kS d' τπα0,wGv-vs. Scriptum est 10 ⁴eεν, quasi secuturum sit ⁰§ds, sed dicitur 16408. Longius disjuncta sunt εννet ε: Anab. II, 4, 2, nam verbis 1⁰ ⁴ιν% εαο⁵⁵ις, quae ibi leguntur, respondet§. 5 demum: K46.αςν. Suppressum est alterum sententiae membrum: Anab. I, 2, 1—*lεκ⁴ε σ˙ Ʒςεσαα ατι m⁶σ τπ‿ιεσσσα dν, 1 v Hεν π¶ ⁵σν απτα⁴εττο 60 Teεςα Ʒ5ι⁶εμνο ετνᷣρααᷣeνν ταάντ⁴dνταννσιτ τis Idas. Cyrus simulabat, se in Pisidarum terram expeditionem facturum esse, revera autem adversus regem proficis- cebatur. Pari modo III, 1, 19: 8pC 1.εϊ 0„, 2Grs e᷑ν αἀ στπτοωσσ νόσαά, obrote 2αυκsεοmQ wᷣ‿³ς ⁴μ̈ν oεπ᷑νεsραωυν, αν dε τ τς σσνααᷣ νᷣανονςον. Verbis syα εν respondet, quod in ipsa sententia inest:„alii forsitan aliter fecerint“. A disjunctione ad conjunctionem transitur: Anab. V, 2, 21 1008 4A ν οσνQαχιος ⁵‿στοι τοdòς 2αον αἀάιιοdς 0G*Oob zal rods Aνοεαοονςᷣ zat †ονα εs᷑wcz eSereαοτo. Post ⁴ν pro zl

in altera parte òε ponendum erat. Memoi. II, 6, 22: αονιαα ⁴μέν— zAr dυναάεα. cfr. Kühneri et Kruegeri adnotationes ad l. l.- 4εαι— 26 legitur: Soph. Philoct. 1056. 1136. 1424. 1426.— OQuod in voces adversativas cadit, etiam de particulis zνᷣ—, l dici potest. Trajectum

— 7— 2 8„ 8 2„ est zε: Thuc. IV. 85„αες ⁴μ‿ν o ν αεααι⁶ςνιοι οονμ̈νο τι μασ νυνιααιανονε, al Tol sρ α, õ IOν ννιν‿ mQ̈ννιν να Ʒιοιμέωννιοι εςεςσνεσ, zlν⁴υννοω „ 2 26474...... 7006»-de εοοεμαιμααeν Saepe concinnitas orationis eo laeditur, quod pro verbo aliquo, duorum enuntiati membrorum communi, in altera parte nova notio infertur. Ejusmodi exemplum attulit Madvigius in gr. gr.§. 216, 1 ex Thucyd. VIII, 44: 05 d“ ες 1 P0oy, er a„Ouννενιοιαςνυιν&˙³ν mτ ⁶̈ϋ⁴νeι⁴ανυν αedρν νν νν⁴ιeν Iovy MAsTy, S*iεοννε — 1 2 5 1 8 8. 7.— 8 „C0 1e 0d ddονασο να»ανουραντν πνμι να ιι Tr008Geασ, A‿ αe˖⁶α 5„ 2*— 3 2.„—. 5„ pOεμνο αἀαααοο αἀͤαπ is dᷣeνᷣòονν ᷣναανα dοoαoi εσνςσσασ ισσρσένννν