18

310. Graser. Spec. p. 34.*). Omisso verbo Asschal. Suppl. 309. Cf. Herm. ad Oed. C. 1499. 4165. §. 20. Habet igitur hoc genus jnterrogandi iĩd peeukore, quod certam spem sive exspectationem indicat non affirmatum iri ab altero id, quod interrogatur, ideo- que recte negativum dictum est. Isque usus tam constans est, ut, si quando non ne- get alter, sed affirmet, hoc praeter exspectationem interrogantis accidisse existimari- debeat. Neque enim umquam quisquam particula u in interrogando sic usus est, ut rem affirmari voluerit(Herm. ad Vig. p. 739. Stallb. ad Plat. Apol. S. p. 52.), neque nos aliter particulis doch nicht uti solemus. Sigç in Plat. Apol. Socr. p. 28. D. St. ulh Ʒνενοιν ole poyrtoα—Sανον εασ εμυν˙dννοσν; non vult affirmari quidquam Socrates, sed. hoc dicit: du glaubst doch nicht, daft cett.? Duo alia exempla explicavit Graser(an- tikr. p. 15.): Aesch. Suppl. 309. ubi rex Argivorum, quum chorum incredibilia nar- raturum mirabundus interpellat:. 1³ e 16ros Ti 2ia Luuνεεᷣνα 3907; 1 ves geht doch nicht auch die Sage, daſt Zeus sie geliebt habe?« spem suam vel opinionem significat, illud, quod sibi incredibile videtur, etiam a choro negatum iri: at fru- stratur hanc spem chorus: nr.— 1 a ννᷣᷣ Hoas rGννισα τ ν maaarkran

h. e. imo non modo amat, sed clam coniuge amat. Alterum est in Plat. crit. p. 44, e. Ibi Crito Socratem, cur fugam capessere nolit, interrogat: d †ε ν e&́ oνε ε3— es T τ οον τον oe, dααον αυι˙ αοᷣενων Recte interpres: numne pro me sollicitus es? du bist doch nicht gar meinetwegen besorgt? Enimvero probe scit Crito esse Socra- tem pro amicis suis sollicitum ideoque fugam detrectare, atque id ipse Socrates post affirmat his verbis: 2ub raura aroονιν οννναά KSToνꝙ, nldl dνα παdełz, sed quoniam magnopere optat, ut secus res se habeat, sic loquitur, quasi incredibile sit tam le- vem ob causam Socratem mortis periculum effugere nolle. Qui modus loquendi sane quam ad mutandum hominis animum aecommodatus erat. 5.

Not. Simile quodammodo genus interrogandi illud est, in quo odτν αν, 0d dirrov ponitur. Scilicet quod dicitur absque interrogatione: oura ov Sgoeες οετο, non, opinor, hoc facies, in interrogationem conversum vim negantem particulae 00 conservat: du wirst doch wohl das nicht thun? Aristoph. Pace 1212.

. 10 d' Tor‿ν, ꝗlmνdααμο; od re on 1OO†σ&ςσ; du leidest doch wohl nicht an der Federbuschsncht? Simpliciter enim quaerit Trygaeus, num sit, quod iocose suspicatur esse; gfre ou Xo*†f.ας diceret, si illum cristarum opi- ficem non aegrotare sic persuasus esset aut simularet esse, ut quemvis ea de re metum valere iuberet. Aristoph. Ran. 522. et 526. ibi que Brunck. Cf. Dissen. ad Pind. Pyth. IV, 837.

§. 21. Quae de origine et natura Juus generis interrogandi disputavi, si Ve- ra sunt, non dissimulandum est(v. Gras. Spec. p. 31. sq.) eodem iure, quo indicati-