16

niam, quae sunt aut fuerunt aut erunt, de his non metuimus, ne sint, sed suspica- mur esse ant fore„ quae nollemus: Sogoötrat, ui e Borheteis u‿, timeo, numquid mali moliaris, h. e. anxius sum, quum cogito te mala moliri; poßosnat, un resneey, vereor an mortuus sit, h. e. timeo, quoniam puto morluum esse. In his cur u ponatur, in pro- patulo est: agitur enim de re, quam quis mente et cogitatione ponit esse; sed quod illa coniunctio abiecta natura sua vim affirmandi(num, ob, daßt) habere videtur, scilicet omne verbum, quod metum aut dqubitationem indicat, natura sua quodam- modo negans est, quandoquidem metuere nihil aliud est quam uon cupere, uon spe- rare, et sic porro. Itaque, ut hoc Graseri utar(Antikr. p. 23.), Soßouuesa, i ααοεενε(proprie:»ob wir nicht gefehlt haben, sive unser in Frage gestelltes Nicht- gefehlthaben hoffe(glaube) ich nicht«), duabus negationibus se invicem tollentibus affir- mantis est:»ich glaube, daß wir gefehlt haben, wahrscheinlich haben wir geſehlt.« §. 16. At non plane eadem res est, quum illud ipsum verbum, a quo pendet lu, in interrogatione ponitur: Seideis, un xeSynzey; nam quum interrogamus alterum, numquid metuat, aut nescimus revera, num sit quod metuat, aut facimus hoc eo con- silio, ut metum, si quem conceperit, vanum esse ostendamus, idque ipso sono vocis quo ntimur declaramus. Qua re qui deido, ulh reSrnaey o Talog dicit, is suspicatur mortuum esse Caium; at qui interrogat Seideis, h esenaey; plerumque non timendum putat, ne Caius mortuus sit, h. e. putat non mortuum esse. Hinc factum esse opinor, ut, quando omisso illo verbo simpliciter quaeritur: ν τέιενννεένννε Ta*οg; hoc ubique vim negativam habeat, ab eoque dicatur, qui Caium non mortuum esse credit: anne metuis, num Caius mortuus sit? id quod nos optime interpretamur particula doch adhi- bita, qua res ad cogitationem sive voluntatem aliorum refertur: Caius ist doch nicht gestorben? Tenendum est enim in hoc genere loquendi ut ad metum sive opinionem ali- us personae, quam quae indicativo indicata est, referri- Itaque e. c. u 9⁴σ ne sic explices, quasi plena oratio fuisset deο ²νιᷣ ònαμασ nam quid ipse metuamus aut non metuamus, satis scimus, neque est quod nos interrogemus; sed explica Seldeες, un dgοσ; sic uh dpâoes non est deideis, Lu dpdxe; sed potius deldc,(coniunct.), u Spãgeis; estne quod metuam, ne facturus sis? Itaque uh derXLo! 2o⁶εοεεεα wWir werden doch nicht feige sein? dicimus, quum alios, quos videmus hoc ipsum metuere, ne ignavi simus, iubemus bono animo esse: non enim commissuros nos, ut ignavi habeamur. M dends Fon; sic interrogabimus, quum nos e dictis factisve aut vultu alterius aut quacunque alia re coniecturam de ignavia eius fecimus. Quo sane cupere nos, ut fortis sit, indicamus, ita ut, si nihil aliud quam vim et potestatem harum interroga- tionum explicare velis, nihil impediam quominus id eo modo facias, quo Graser (antikr. p. 13. not.) voluit: ich glaube nicht, koffe nicht, daß cett; khoſfentlich nieht, ge⸗ 7 nicht cett.; 3 modo ne oı or⁵οuαν vel oð ogobtar vel simile quid omissunr esse dicas. 8. 19. LExplicabo rem exemplis. Xen. Memorab. Socr. II, 6, 34. 2⁴νν r‿⁵e ꝗ Ec;h, 3re die d d,Aα ˙α αωυιντο εα edονν e εςα πρ wirbr. Aαν νι