15

non interrogando inserviret sed ad verbum relatum hnius negaretenotionem, vehemen- tiori sono vocis efferri, ut uh roëro SHαeεis; wirst du das nicht thun(i. e. unterlassen)? indicativus certe hanc particulam respuit atque erat illud sic potius dicendum: d⁴ Spâãgeis roëro; ldemque de optativo valet. Nam non errem(würde ich nicht irren)? est do' ον d απmανμνενορν, non dα‿ ενι mιηνα⁷ανεεονν dv.(Gras. Antikr, P. 3.), Contra 1h S96ey roöro; coniunctivo modo recte dicitur; win sollen das nicht thun? habet- que panticula proprium sibi accentum.. h 151 94 ITda §. 16. His positis indicativi cum us coniuncti quae vis sit in interrogationi- bus, explicare licet. Etenim qui simpliciter interrogat, sitne aliquid an non sit, is recte utitur indicativo: SHâœαeis roöro; faciesue hoc? His si negationem adiicit, non perinde est utrum oò dòdoi roöto an ch ddoεs robro dicat. Od si ponit, vis ne- gans huius particulae, sive ad totum enunciatum refertur, sive unum aliquod voca- bulum afficit, eadem est, quam alibi observavimus: facit enim, ut contrarium co- gitetur eius, quod positum est. Odò Spdoεi roöro; du wirst das nicht thun? omittes hoc? ob roöro Spaäoeis; du wirst das nicht thun? i. e. aliud facies? à'%ò cPergerau itane? manebit? oð reSynxey; estne inter vivos? dg' oix urd ou réSunzen; itane? ab alio occisus est? In his ods non interrogando inservit, sed cum nomine vel verbo in unum coit. Contra ubi ad totam enunciationem vim suam exserit, fit particula interroga- tiva: oð Späcets roöro; non fiet ut hoc facias? wirst du das nicht thun? oð inen z non aceidit, ut moreretur? ist er nicht gestorben? Quo modo interrögare solemus, quum nos contrarium cupere aut pro vero habere signiſteamds. Hinc oð peugerat est nonne fugiet? putamus enim eum fugam capessiturum esse; dp' od reSnaey; nonne mor- luus est? opindwur enim esse mortuum. Hom. Od. 239. od? dn Pfg; nonne akebas? Est igitur hoc genus interrogationum affirmativum, quoniam, quod quaerimus, ab altero affirmatum iri cupimus aut speramus. Contra ο dpdoeis oëro; negative dicitur: anne hoc facies? i. ec timendumne est ue hoc facias? du wirst doch das

nicht thun? Od., 200. ο Sa‿s;

Todemque modo uu cum indicatiuvo cuiusvis temporis in interrogando construitur.(Gra- ger Spec. p. 31. 34.)

§. 17. Scilicet omnis haec res explicanda videtur esse e constructione verbo- rum metum significantium. De qua vide egregiam dissertationem Hermanni ad Eurip. Med. Elmsl. vs. 31. Metus enim quum sit exspectatio mali cum timore coniuncta, eorum verborum quae metum signifcant propria est constructio cum coniunctivo, qui modus natura sua ad futura refertur: pooĩνμιάαι, u τι Boueups ear, proprie: ich bin in Besorgniſſ: solltest du nicht auf Bäöses sinnen? h. e. timeo. ne te mala(nunc) machi. nari(aliquando) comperiam. Contra quando cum indicativo construuntur, non iam me- tus est, sed cum animi sollicitudine aut anxietate coniuncta opinio vel suspicio, quo-