1

14

culam ui cum indicativo posuisse perhibentur, scilieet ut rem non simplleiter nega- rent, sed videri negandam indicarent, eo antiquiores Graeci;, opinor, non usi sunt neque, si recte loqui vellent, poterant uti. Quamquam ne illi quidem loci; quos attulit Hermannus, non possunt in aliam sententiam explicari. Lucillius in epigr. 102. S(Meunol. Anall. T. II. p. 333.) sic loquitur: 8 48 5 89) Oapoυιυμάφμν, oSro oAd GAeas es e orafe, 159 elg 0532v' eeic ASO ekanlvng, 1

e ee eAεν ος, da⁵ας, rox⁵αας rdæoy, S0onoriα In intoJ . TOAGn* l d Gafy) Gore ru ³Ʒεon gerv„. 161 onT

Haec si ita explicamus: quamquam parcus Iuisti cett.(oſt wohl ohne einmal zu essen), debuit bide poni; conceduntur enim quae vera esse scimus; at hoc dicit Lucillius: etiamsi parcus fueris, Saepe ne famem quidem expleveris cett., quo conceduntur quae credibilia sunt; h. e. quae vera esse cogitamnis. Pausanias autem IX, 1, 3. Ʒ ⁸½ æοms éréraxro, si hoc dicit: wο wohl nicht einmal eine Wache ausgestellt war, ohofte- bat ouòs poni, atque hoc posuissent, opinor, meliores scriptores; at Pausanias vide- tur cogitata ducis indicare voluisse: qua sciebat(credebat) ne speculatorem quidem esse. Eodem modo IX, 8, 2. dlα πεmρκαι rx. explicaverim. Ceterum hi scriptores et qui iis aequales sunt, dubitari non potest quin perverso illo studio elegantiae ducti etiam indicativo non raro S pro ot adiunxerint. Cuius perversitatis exempla iam in Luciano non pauca deprehenduntur, ut in D. D. II, 2. d5&⁴ο μν οε μο Gorgus dœre lun IE Boin pro obdey, nam est illud cogitatum Iovis, non Amoris. Cf. XXIV, a. 1⁴ 84 r⁴eνευινν eευνινειιασειον Sα μν½ υι νæω*ς ααεε˙ιο. cf. XX, 12. et 23. Prometh. c. 20. cett. §. 15. 2) In interrogando. Of. Herm. ad Viger. p. 769. et Fr. W. Graser Specim. adversar. in Plat. p. 31— 41.(cf. eiusd. Antikritik gegen Herrn G. Stallbaum p. 6. sqq.), Ernesti autem Ludovici Richter Dissertationis de usu et discrimine particularum os et ui p. I, quae nuper Crossae(1331) edita est, nondum in manus meas venit. Primum autem de accentu, quem in particula uun nunc remissiorem nunc for- tiorem esse dixerunt, sic existimo, ut eam putem nihil quidquam de accentu suo

remittere, nisi quum coniunctionis naturam induerit, atque in hac ipsa commutatione.

sedatae accentus vehementiae causam sitam esse; coniunctionis autem vice tum eam fungi, quum ne aut num significat, sive id, a quo pendeat alterum enunciatum, ver- bis indicatur, sive illud, quia obscurius sensum quam clarius cogitatum est, omit- titur. MNnque in rectis interrogationibus quum quf ponitur, quia illae si originem

'spevtas omnes indirectae habendae sunt, pariter atque in indirectis remissiori sono

vöcis pronunciatur. Eadem sententia est Graseri(Antikr. p. 8.*) 2.) Veteres autem grammatici teste Devario(cf. Schaef, ad Gregor. Cor. p. 624.) ut etiam in interroga- tionibus pro particula, non pro coniunctione habuisse, atque ob hanc causam ui ad significandum fortiorem illum accentum exarasse, coöntra 2, ubi coniunctio esset;

pinxisse videntur. Sed quod' Graserus scribit,, quando in interrogatione positum