12

coniuncto conspicuum est. Nam coniunctivus, quo id indicatur, quod quum possit fieri, exspectandum est num revera futurum sit an seous, primum in deliberando

usurpari Loeptus est: apii reveα d2;

lege ich die Wahen an7 i. e. ob ich die Uaffen anlege sive 19 ich die Waffen anlegen? quo dubitatio indicatur, quid facturi simus; deinde in adhortando, ubi ad id, quod in deliberationem vocamus, inclinat animus atque propendet: dpiiνα reuεν dνινινεερν. laſſt uns di⸗ Waſfen anlegen!*) Iam gitur, quod Homerus dicit(uiad. 25 349): dA. dpe võ Srεενον, dρννα reuννα dνο, sive deliberat Paris sive se ipse exhortatur, patet sic dictum esse, ut Fekor mane- re iubeatur, usquedum illum armatum esse cognoverit(Es †*— d s. d† ρα dνυα vel etiam ο dο), atque est ille coniunctivus ab imperativo mente et cogitatione non magis separandus, quam in iis exemplis, quae Elmsleius ad Eur. Heracl. 559. et Med. 1242.(cf. Herm. de p. ⁴y p. 39. sq. de ellipsi et pleon. p. 182. Mitæsch. ad Odyss. 7, 13.) attulit. Iam pone negativam et intelliges, cur f, non od dici debuerit. Nam quum deliberas, quid non sit faciundum aut adhortaris te ipse ne quid facias, de re agis, non quas non est, sed quag non esse cogitatur; reurec h de;

ob ich die wahm nicht anlege? lur deotey, laſit uns die Maßfen nicht t uafes, dn⸗ Lin don; soll er die Waſfen nicht anlegen? Os autem non liceat ponere, nisi ubi cum eo vocabulo, cuius notionem negando in contrariam vertit, in unum coaluit, ut od ꝓ; ob ich leugne? os oen laßt uns leugnen. Recte igitur dicas Pulakat, u σε Qκτιαινσα. Nam qui deliberans, occisurusne sit alterum, aut se ipse a caede alterius dehortans hunc sibi cavere iubet: nihil eum aliud quam cavere, ne occidatur, iubet. Eodem modo dicitur Seiο μνι ντetve roy rarspa. Nam qui timet, quum videt alteri de caede patris cogitandum esse, is timet, ne ille patrem occidat. Hoc modo particula ui in coniunctionem(ne) conversa faetum est ut in prohibendo, vetando cavendoque usurparetur, apparetque non in particula aun hanc vim positam esse, ut duo enunciata coniungat, sed in ipsa enunciatorum natura.

0419 2

9

Cap. I. De conztruotions negatirarum cum indicativo.

§. 12. Indicatiuus, quia index est eorum, quae sunt aut non sunt, non videtur cum ea particula construi posse, quae sublata veritate rei ad cogitationem refertur,

*) Vide Herm. de part. dy lib. II. C. 1. sqq.