11

elegantius et exquisitius posuerint. Eadem illud temeritate cum substantivis con- iunxisse videntur, unde monstrum illud uegezs(Lch eperg) natum est; de quo Val- ken. ad Schol. Eur. dixit.:

§. 9. Denique hic etiam mitotes commemoranda est, qua figura utimur quum quid a contrario designare vöolumus, ut si bonum auctorem non futilem, optimum mi- litem non pessimum, ignavum hominem non Fortissimum dicimus. In qua ratione lo- quendi quia contrarium volumus cogitari eius, quod ponimus, apparet os, non uu locum habere. Purh rον oοιε ρb ⁶ est 7 ven 7„dobog. Od¹ de dXdεανισννν Senheep, sunt qui plurimum valent. Quae Valken, ad Herod. p. 493. et Koen. ad Greg. Cor. p. 93. (cf. Matth. gr.§. 463.) exempla litotetis attulerunt, eorum pleraque, quia negationem non cum adiectivo coniunctam sed ad verbum relatam habent, a re nostra aliena Lunt, ut Homericum od Ku dsaupöraro, 84¼ Axalν. Thucydideum d„⁸⁶ν 05 T 4denerdren„ alla.

.

1 3——

aAslosl hinp öu psdl a¹ ib. III

De coonstructione nsgatixarum cum modis veTbi

4 d.

154§. 10. um modis verbi quum dico coniungi partieulas negativas, intelligo indicatiwum 8 coniunctivum. optatibum, imperativum, relictis iis formis verbi, quae quia nullam praedicati ad subiectum relationem(modalitatem) indicant, perperam pro mo- dis habentur. Indicativi autem. et optativi duplex usus est: aut enim absolute ponuntur aut ex alio enunciato apti sunt: non item coniunctivi et imperativi, quorum una sed dispar rätio est. Coniunctivus enim vemper ex alio verbo, sive additum est, sive omissum, pendet; imperativus autem quum absolute positus videtur, reapse ad vo- luntatem iubentis refertur ex eaque nexus et aptus habendus est. Ilaque duplex exoritur quaestio: altera modos absolute positos sive orationem rectam, altera obliquam sive nexam rationem spectat. lIam quum obliquae orationis ea ratio sit, ut non quae per se constant, sed quae ex aliis apta cogitantur„ contineat: patet propriam huic orationi esse particulam uu, od autem rectae convenire. Simul intelligitur, qui factum sit, ut particula uu in coniunctionis, ut dicunt, naturam abierit, non item od. De quo operae pretium est accuratius exponi.

§. 11. Credihile est enim antiquissimos Graecos, quemadmodum casibus non adponebant praepositiones, sic etiam modos, quicunque in obliqua oratione usurpa- bantur, non cyniunxisse cum Verbo finito earum ope vocularum, quae post ad eum ipsum usum inventae vel potius translatge coniunctiones appellatae sunt, sed iuxta po- suisse, ita ut, quae inter utrumque verbum ratio interesset, ex ipsa modi natura intelligi deberet. Luculentum huius rei éxemplum in coniunctivo cum imperativo