10

proprium est, ut coniuncta cum particula ot in contraniam notionem abeant, Sed commune omnibus iis, quibus una tantum notio e contrario opponi potest. Nimirum quod quis non facit, si tale est, ut ex eo, quid faciat, consequatur: patet quam recte ille intelligatur id facere, cuius contrarium facere negatur. Itaque qui non permit- tit ut aliquid fiat, is vetare hoc vel prohibere intelligitur(dνα ⁸εφ⁴ 3 qui non sanus est mente, insanire; qui non adnuit quum ad coenam invitatur, recusare(oνx rειυοσννννυνν ονdeπσωάmʒmmwGmWw"V Xen. Symp. 1, 7. cf. Herod. III; 50, o4+ Saedexero);3 qui quid non dignum esse putat; id indignum habere(ouæ ateot Thucyd. 1, 156.), cett. Contra qui non amare aliquem dicitur, quum non idcirco eum odisse putandus sit, medium enim quiddam est inter amorem et odium, ou œσꝓτερε non est odit, sed nou amat. Atque sic de aliis existimandum est. Quamquam fit interdum, ut non ex na- tura facti, quod negatur, sed ex ipso sententiarum nexu, quid fiat, intelligatur, ut in Eur. Med. 66. xæovo το e*ονπασοσ ν doεανν ν‿ϑμᷣeeν. Nam qui non videtur audire, quum tamen audiat, id si consulto facit, intelligitur videri nolle sive dissimulare. At per se ob Sozxe non est dissimulat, erravitque Monkius ad Eurip. Hippol. 466., qui uh Soxei et oö Sowein pro dissimulare usurpari ratus causam, cur eo 1000 1i Joveiv 59νν positum sit, non animadvertit. Denique quod obstare meae sententiae videtur, 0d pnlu, quoniam qui non dicit vel ait, is potius tacere quam negare putandus sit, te- nendum est od ꝓnuu sic dici, ut vis omnis in particulam oòt cadat(nein sugen, quod est negare, infitiari, recusare); tum eas formas, quae natura sua non sunt encliticae (ꝓ, pailnv, cett., pãεειν), ob eam ipsam causam plus minus affirmando inservire, ita ut 5 dεeνααια, Od päoxery(nicht ia ragen, nicht beiahen) denique eodem redeat. Est autem tam constans in hac re usus Graecorum, ut vel in obliqua oratione qui ai cνπυιι, α cf̃ cett. dixerint probi scriptores non inveniantur.(Buttm. Gr.§. 148. n. 2.

§. 3. Tenendum est autem fieri interdum, ut, quae revera sunt, de his sic loquamur quasi non sint, sed sumantur tantum cogitatione. Quod non fit sine ratione. Luculentum huius rei exemplum ex Demosthene infra ponam; nunc satis est illud commemorasse, quod, quum quid miramur, etiamsi certissima res sit, tamen Sav- d⁴eεαν ε Ob1% es dicimus. Scilicet quae scimus esse quum non debeant, ea si sic eloquimur, ut nescire nos simulemus, sintne illa an non sint: magnam boc in commovendis auditorum animis vim habet simulque vel in exprohrando acerbitatem lenit vel offensionem tollit arrogantiae, ut si quis mira aliorumestoliditate indigna- tus dicat: Sarn⁴eε e obrog dwofroc Ezere. Hanc igitur rationem, quae rhetorica est, secutus recte dicas deuνν οσσνν α lereipta(etwas sehr schlimmes ist es, wenn man nicht erfahren ist), etiamsi imperitiam eius, quo de loqueris, probe cognitam specta- tamque habeas, atque est illud modestius dictum quam dsww eoτν Obæ ra (etwas schlimmes ist es, daßt man nicht erfahren int). Sed ex quo res Graecorum frangi debilitarique coeptae sunt, etiam sermo graecus paulatim in deterius mutatus et cor- ruptus est, adeo ut sequiores scriptores plerique omnes haud raro 4u pro ad tamquam