9

indieatur, quo consilio, qua mente in pagum se collegerint(quia usum haberent nou diurnum); Pijoοςα Svexsy oun S HE gow est ob diuturnum usum. Sio oix elg, ouu 5X0O i. e. oxν*⁵³ et alia dicuntur. Interprr. ad Greg. Cor. p. 55. . 6. Podem modo cum adverbiis iunguntur negativae: rd s*αeνιμς ρωφeρν/ντε 20.2 ⁴ᷣ ο αeχ⁴ς sive rl ⁶νqmQάαάh⁴d. Dem. de f. leg. p. 377.§. 118. AdoOetn ipe?rᷣ— eXirrrc s rrOuσαα μν¶ẽOχJ0⸗ dO h. e. facere quod non sit volupe Philippo. De oix Hrora i. e. Hνμασαεα cf. Matth. Gr. Gr.§. 463.

§. 7. Eadem ratio est substantivorum(Buttm.§. 143. not. 3), quae cum parti- culis os et addito omissove articulo coniuncta apud cuiusvis generis scriptores in- veniuntur. Thucyd. I, 137. Ppdνμα τνν τν ννκρννν, ν& εd pooeroαατο dτε⁸½ di αιρυ˙οιν O5 deAwe de pontibus revera non rescissis, id quod sua Themistocles opera effectum simulabat(das Stekenlassen der Brücke; er erwäknte den Umstand, daß die Br. nicht abgebrochen worden war). Contra si scripsisset riy rον νεκ̈νερέσν d νι αάν εον Eh dehuoi, recte, opinor, u posuisset, quo iam per ipsum pontes non esse rescissos indioaret. Thncyd. III, 95. d οßedeεαντο du üũs Aeræd dos ih d regreine recte explicatum a scholiasta(dπιι?+, od epiererxio Sn) et Eustathio ad II. ⁴ p. 111= 64. (Hrorr o drei*οᷣαον) qui ex Epicuro affert ν πααςρααρφνένννσιςα i. e. ⁴ντοοπmαν⁴ι Thuc. V, 60. A2 τι⁴ι πμφνν odæν sorolauαeꝝν τσ Geωαεαις, quia licitum non erat. Eur. IIipp. 196. z0νν Gar6deisty i. e.*⁴. λι⁄φρ, quod occulta sunt. Ubi Monkius ex Hec. 12. et Or. 951. 2n grrνυυι et od eνις, abundantia, attulit. Scilicet illic(α— roĩs 6σισ oeln rr⁴αανενι gααυιι ονο) curasse dicitur Priamus, ne inopia esset, ideoque recte ul³ mãνι de re oogitata ponitur; hio(Gν vn e rö.μαꝙ½ᷣα½νhονοι σmeσιασς ỹχ»ν⁴αενασι) id, quod revera futurum est ex opinione loquentis, certo enunciatur. Porro εννο ται⁴⁶,&v ν deoyrt(Dem. de Cor.§. 133. B. p. 271 R.), inopportuno tempore, intempestive; contra liceat dicere GAlοmρρνοeꝙ εν 2αe Kενενν, turpe est loqui, id si minus opportuno tempore facis. Cf. Val- ken. ad Eur. Hipp. p. 184. e. et ad Schol. Phoeniss. p. 599. Koen. ad Greg. Cor. p. 93. ed. Schaef. Dubker. ad Thucyd. II. p. 39, 56. Non alia enim hic ratio obtinet, quam quae in reliquorum adverbiorum cum substantivis coniunctione deprehenditur, ut 5&an ierdoragi(Buttm.§. 125. 6.), in quo errare qui participium verbi substan- tivi omissum esse statuerent, Hermannus docuit ad Oed. C. vs. 42. Neque articulus, ut visum est quibusdam(Schaef. app. crit. ad Dem. p. 426, 22. B.), necessarius est. Dem. de f. leg. p. 385. sra r⁴νν ε5ρμέ ν οωeQι οm σ 8 os. de Cor. p. 245, 25. v otudrn aruduei d re Ap voig in tali autem rerum conditione cum Graeci versarentur et adhuc ignorarent malum(Schaef.). Pind. Ol. II, 94. 4ν˙α νιτ ⁶ν eE9r arrυννσαμm1Jπoꝓνειοτedνε ενοαι οννοο. Cf. GCöttl. ad Hesiod. 0, 486. Wüstem. ad Theocr. IX, 34. Imitati sunt Latini. Plaut. Pers. III, 1, 57. non tu nunc hominum mores vides! Lucr.: scire licet gigni ex non sensibus sensus. Ovid. Met. V, 61. veri non dis- simulator amoris. Cf. Faber ad Aristoph. Eccl. 115. Jun 3 5

Not- 1. Duo exempla posui, Teu potmissem Snnlln. Nam- non paueis Taxbis 2