16

Quum res ad hunc locum esset deducta, ubi gravissima quaestionis pars tractanda videretur, quam ineleganter priore explicata quantum posterior acumen ingenii requireret, cum animo meo reputabam, et, quum pocniteret me totius hujus scriptionis, exclamabam eadem, quae Ulixes quondam traditur: 6 ⁴α5ι 6y⁴, 11 ανιρ ν ι αμι νμυνυεςσται„εννν Quoad enim longissime mens mca posset respicere spatium practeriti temporis, paene nunquam id ipsum, quo intenderam, efficere me Posse memineram et desperabam fore, ut munus, quod tempore alieno suscepi, evplerem, quum subito mihi succurrit, quod afflictum animum erigeret et confirmaret. Altius enim ut repetam, accidit hoc quadriennio, quo, salute mea etiamtum integra, naturalibus rebus magnopere delectabar, ut, quum practer Nicri ripam deambulans homines quosdam adverso flumine(dνα 6ον) remigantes vidissem, sic ego existimarem, natura duce factum esse, ut antiquissimi homines in oratione effingenda motus vocabula desumerent a maris fluminumque similitudine, quippe quae et in sempiterno motu versarentur et priscorum illorum accolarum sensus mentesque duam vehementissime pellerent et excitarent, itaque, ut aqua retro fluens sursum ferri recte diceretur, sie facilem illud habere explicatum, quod eαeνοεντ recedere, ναάιιοιενα interdum„rejicere,“ mutare, dναρασ νενν non solum„ascendere“ verum etiam„redire“ valeret. Atque forte fortuna aderat amicus quidam, qui planitiem illam, quae inde ab Heidelberga usque ad Rhenum excurrit, imagine expressam tenebat. Cujus campi aequor quum oculis perlustrarem, repente, ut fere fit, stupor quidam me incesschat animadvertentem, ultimas summasque aequoris partes, quas declives sciebam, acclives et in altum editas videri. At ille- tabula, quam pinxerat, oculis meis admota, nonne ad verum, inquit, expressa est hacc imago? Et appa- rebant in pictura quoque superiora, quae remotiora essent. Tum vero haec subüt animum

meum cogitatio, dicere esse eloqui, quae sentias et cogites, cogitare nihil aliud esse nisi mente et animo videre, ergo, quoniam dicendi cogitandique ratio ad oculorum naturam legesque accommodata esset, nihil admodum mirum posse videri, quod veteres Graeci, quidquid longius sive spatii sive temporis extenderetur, in omnibus iis rebus praepositione dα(cum accusativo) usi essent, ut significarent, praedicati vim aut ad omnes aut ad plerasque ejus rei partes pertinere. Quid multa? Destiti mirari et redegi in me- moriam locos quosdam Homericos, ut II. 18, 561. 3 Ey d eriνε reρᷣα u᷑να˖⁵αοιοοισσά d1n» 1 Ka³νν, zoνοενν m⁴μαναα ναν⁴ douεεα ⁷αασmφ i. e. nusquam non, usque ad ultimas partes; erat enim 2H᷑eα̈ 6οειοωιααοααα μςαι practerea

II. 1, 570:

. AN

Knt r 1 r A 35X,9..αν§ ˙d d⁴.̈☛-tõiðς*εν dοʒν̈ce. i. e. per totam domum sive circum omnes domus amplissimae partes; denique II. 14, 80: . 7 1 4„* 1 7. 00„⅜ν τα νέϊεος quytetr ²αe⁵⁶ν, dd ed ærc.

litera 9 in aoristi I. pass. terminatione, ut in 2ulzOiv(quod prorsus idem sonat atque νένκνν), orta sit, non audco conjecturam facere, sed quacro ex te, unde fuctum sit, ut Hebracorum verba passiva gravibus fuscisque vocalibus notarentur, practerea quid fuerit causae, quare tam multa praesentia ad vim augendam eadem litera adaugerentar, ut 71 9, 7019,„. Nimirum 1119, id quod Curtius illo loco docet, Proprie sonare: ich thue füllen, non possum adduci, ut credam, praesertim quum hoc verbum, quod sciam,

fere nusquam transitive usurpatum sit. L.Ae AA

2.