Aufsatz 
De oratione, rerum naturae picturaeque imitatrice : p. 1. / Francke
Entstehung
Einzelbild herunterladen

15

personae sedes majore gravitate locupletetur et quasi duplicetur et voci cogitationique diutins cunctandum et commorandum sit, quam in correptis terminationibus ½εε, Gt, zi, quibus trans- itiva vis ob dicendi vel eloquendi facilitatem aptissime potuit conjungi, hoc ipsum mihi videtur clarum et plane perspicuum orationis esse indicium, actionis vim illuc reciprocari, i. c. a quo profecta sit, ad eundem revolvi, vel introrsus verti. Quod si quis improbet, illud unum is meminerit velim, pro majore rerum semiticarum impetu ac vehementia in hebraicae linguae verbis mediis reflexivi pronominis notam usque ad initium formae repelli. Sed cum in toto hoc commentariolo satius duxerim, quae viri doctissimi ingeniose excogitassent politeque elocuti essent, iisdem ea verbis pervulgare quam aut scribendi genere a latini sermonis bonitate alieno uti, aut, si quid ego mihi invenisse viderer, imprudenter atque immodeste venditare, tum in hoc loco breviter praccidendum ratus ea, duae Curtius et plane et eleganter disputaverat, ne concessum spatii modum longius excederem, minusculis typis infra ²c) exscribenda curavi.

41

20 Curtius 1. c. p. 30 haec:Zuerſt zeigt ſich, daß die Medialendungen durchaus voller ſind, als die des Activs. Dem mi ſteht Gr. ual, dem si1, 86 Gr. aKt, dem ti, Gr. rat, demr., nté Gr.rai gegenüber. Die Steigerung, welche hier das Medium enthält, iſt die in der Sanscritgramm. Guna genannte, wofür ich den Namen Zulaut vorgeſchlagen habe, indem es eine rein vocaliſche Steigerung durch Vorſchiebung eines kurzen A⸗Lautes iſt. Es fragt ſich nun, ob die Sprache wirklich durch den Zulaut die Zurückbeziehung der Thätigkeit auf das Subject ausgedrückt habe. Bopp iſt nicht der Anſicht; vielmehr nimmt er in mai, sai, tai Verſtümmelungen aus mami, sasi, tati an, ſo daß das Pronomen in jeder Form doppelt, einmal als Subject und einmal als Objekt gedacht werden müſſe(Omitto, quae ad Doppi sententiam refellendam interjecta sunt gravissima). Ich glaube von dieſer Erklärung abweichen zu müſſen und verſuche hier eine andere, nämlich die, daß wirklicher Zulaut das Zeichen des Modiums ſei, eine Auffaſſung, die auch den Gebrauch der Medialformen im Sanskrit, wie im Griechiſchen, für ſich hat. In beiden Sprachen iſt nämlich das Medium am allerſeltenſten ein echtes Reflerivnm, das man mit dem Accuſ. des refl. Pron. umſchreiben könnte, ſondern die Bedeutung iſt eine weit feinere Das Medium bezeichnet, daß die Thätigkeit in Bezug auf das Subjekt oder in der Sphäre des Subjekts vor ſich gehe. Wie nun, wenn auch dies durch die Form ausgedrückt würde? Ueber die kurzen Endungen,, 2,r eilt der Gedanke ſchneller zu einem Objekt hinweg als über die gewichtigerenaα‿ι,qJσασmi αα α. Es könnte alſo der Zulaut die größere Wich⸗ tigkeit des Subjectes, die Beſchränkung auf daſſelbe bezeichnen. Wir brauchten dann gar keine Vetſtümmelung anzu⸗ nehmen. Form und Bedeutung würden ſich auf das Schönſte entſprechen. Ilaec mihi quidem ratio placet mi- riſice, Praesertim cum, ita si res se haberet, ut Boppius sensit, nullo pacto potuerit ſieri, ut medii formae passive usurparentur, veluti 409G1νi(i. e. 20 ο εꝓν εμναη⁶ντ) umπ rνπο. Contra si ponas, medium Braccum in en signiſicatione esse natum, ut denotaret, actionis vim introrsus verti nec ultra ea transire, quae essent subjecti ita ut posset in medio relinqui, unde sive a quo ipsa uctio esset proſecta tum illud, censco. facile erit ad intelligendum, Juum daοςρανεᷣod rivos perspicue ostendat, quam sit facilis probrensio a verbo intrausitivo(non a reſſexivo) ad passivum. Et eandem rationem in aoristo I bassivi explicando sequendam essc existimo. Cujus formam quum alii aliter exortam esse putassent, in quibus

Doppius(Gr. comp. p. 884) eam cum rad. sanscrita dhà gr. esse compositam Curtius, cui mirum visum esset, xεεασιν εκννα LLom. 0d. 1, 116 dissipare.*νκεέασσ*μι dissipari valere, nuperrime in commentariis ab Aufrecltio et Kuhnio edit. Vol. I. p. 26 novam hanc elocutus est sententiam, ut exitum Syy ex duabus partibus Se+ conſlatum esse diceret, quarum illa idem sonarct, quod ponere, fa cere, haec i. q. ire(comparat autem latina verba pereo, veneo, per do, ven d o) et ita sentiret, vocabula caleſiebam, areſiebam', si ad primum ortum respexeris, proprie vertenda esse. ich ward warm(trocken) thun gehend, Heouardoα, Snear οοραι ich werde warm(trocken) thun gehend ſein. Credat Judaeus Apella, non ego! Nec enim satis intelligo, quid tandem obstet, quominus statuamus, ut exitus uαt σα ai ad ε ο τι

sie passivi aoristi esse»ν, 1⁵, ad activi oy, es, e. Porro quis neget, in 20, 60, 9, 0, aels et in

Trε νν 1ινιειενν τιειεένασι 14 9els vocalem s esse radicis, in àεαινάν‿⁴μικάνν umνηνιαι uꝓνεls flexurae? Unde