— 11

auxilia portabant. Cic. Verr. II., 4, 81. simulae Verres in oppidum quodpiam venerat, immittebantur illi.— Hom. II. 2, 198.„ d α ³νον τ αυe⁶dοα ⁷⁴ο 900„ 1 ε&ꝙενο², 10„ G*ννπτο% εν⁴ͥοααν. Cujus versus Homerici consulto cogitateque nullius vocabuli literas nisi formae sldοαsονe latius porrexi, ne quis in optativis 760t et&ꝓ&εκνοοο q†uidquam inesse, quod ad rerum multitudinem ac frequentiam pertineret, videri mihi arbitraretur. De hac enim re idem sentio, quod G. Hermannus ¹⁶) sic exposuit:„quod vulgo tradi solet, optativum ad significandam crebram repetitionem adhiberi, id non eo fit, quod optativus per se repetitionem indicet, sed quod hic modus, quoniam ad cogitata tantum refertur, ibi, ubi de plurimis factis sermo est, non certum aliquod factum designat, sed quodcumque ex illis pluribus intelligere quis velit. Quare tantum abest, ut in optativo illa repetitionis significatio insit, ut eu semper in verbo, quod adjectum est, reperiatur.“

Verumtamen, ne te morer, redeamus ad id, unde devertimus, et postquam exitus verborum intuiti sumus, convertamur jam ad initia. Quod enim reduplicatione i. e. primae syllabae aut primae consonantis geminatione, vocali e vel vel alia interjecta, vo- cabulis major et frequentativa vis additur, quid magis rerum naturae consentaneum, quid efficacius, quid praesentius excogitari potest? Videlicet ubi soni duplicantur, duplicatur sensus et effigies. Ex magna exemplorum copia, quae Curtius I. e. collegit, quem hie ducem sequor, in discipulorum usum eligere mihi visum est haec: diτασραα perfabricare (&roαοα palpare), Sxεισα⁴νι Siε, vorνονειο, devdiA0, Se*⁶iοσοσμα, νααάεα, εαoναα, 1uναμ⁴dν, dmπννμede(rαενοέ̈νοπνηα*(öεμααρσιταόσ*) μαοιμιιεου‿‿(doτνο) αν☛α αυνν—ππαάηάνριαανο, rO G. Accedunt multi aoristi II., in quibus illa geminario verbi vim auget nec ullam habet temporis significationem, ut: eyεένεμστεεν ivine*, inerepitare,(&) träero inclamare (ε⁵³οωμα, 2eleuc jubere, hortari), 4e4αις οασ corripere,(&)eε‿ν⁴νον, Terαeσ⁶(ef. tangere), A2⁴mειραιαχ⁴αμ νωeιαιυ˙⁵νια. Certe enim, si ex locis Homericis hos paucos comparaveris: II. 1, 37; 2, 56; 5, 115; 10, 284; 18, 52; 19, 101. Od. 6, 239. 324; 14, 462. 495; 15, 172. 307. facile intelliges, 2dνννυνσι zεᷣlure) efflagitantis, fatigantis, precibus familiariter expo- scentis esse, 2νϑρ(24r⁸) aut simpliciter alloquentis aut suppliciter vel cum gravitate quadam orantis. Nec reperitur usquam-.ααιυιι in deorum implorationibus, nisi in uno loco Il. 10, 284, ubi animi ardor Diomedis deam precibus expugnantis hac ipsa forma mirifice significatur. Sequitur, non esse audiendos, qui supervacanei atque inutilis syllabarum

aucupii philologos insimulent 11).— Adde perfectorum simulacra illa, quae praesentis temporis

potestate affecta nihil admodum perfectae actionis sonant, nisi vero volumus apud Homerum

5 4 ⸗

1 ¹6) Cf. S. H. A: Herling, vergl. Darſtellung der Lehre vom Tempus und Modus. Hann. 1840. pag. 52. Non est hujus loci, hane quaestionem exhaurire et mihil aliud quam attingere et cursim signiſicare volui, uominum declinationi conjugationem verborum ita quasi ex altera parte respondere, ut, quae notiones latius

pateant, enedem nonnunquam formis notentur amplioribus, quo in numero cum etiam conjunctivum et

optativum esse satis constet, non tamen eorum mihi sententia probatur, qui vim conditionalem frequentativa

confundant. esssn. lan Mint Ain„ 38 *) Quue omnis controversia ut dirimatur. ita feri censeo, ut ex duobus, graece scilicet scientibus, qui congestis undique saccis indormiant inhiantes“ alter somno suscitetur his verbis: Jalos,»6iον e ι

riy eeernuins nn, alter, quasi saccis surreptis, ita: xaios, ¹d ον eν Fαe⁸ο⁵εe vexriuεννbo.....

Nam, si quid video, qui aderunt omnes, quam illa blande, quain acerbe hacc dicta sint, conſitebuntur atque ex illorum utriusque facie intelligent, ad colorem mutandum plurimum valere has particulas minutissimas.

d 2*