6 10

fomininus exitus singularis quam propinqua conjunctus sit cognatione cum plurali masculino, id ipsum declarat, quod apud Hebraeos nonnunquam in uno eodemque nomine inter se permutantur, ut„vita, pisces, ligna, al.“(cf. Ewald. gramm. ling. hebr. maj. ed. V.§. 179) utroque modo possint exprimi. Talis autem quum feminino sexui sit ratio cum numero plurali, illud nihil habet mirabile, quod haecc terminatio femin- sing., ut ad nomina collectiva, ita ad abstracta lan communia an qualitatis dicam) designanda idonea visa est. Itaque hebraice(gedolah)* ueydsν idem valere potest quod rd ueydsα, qui quidem usus per omne adjectivorum genus diffunditur, et vocabula pluralia, qualia sunt„famuli(= familia), animalia, viatores, exsules“(cf. Ewald I. c.§. 179, c.) itemque substantiva qualitativa, ut hoc utar verbo inaudito, velut„magnitudo, fortitudo, judicium, morbus, initium“ cet.(Ew. I. c.§§. 153, 146, 165, 166) hac feminina terminatione

sing. afficiuntur 1⁵). Vicissim autem in talibus etiam masculinae terminationi plurali

locum interdum relinqui, ut utraque utrique est finitima ac vicina, ejus rei exemplo sunt vocabula„concordiae, liberationis, blandimentorum, senectutis, juventutis, virginitatis (Ew. 1. c.§S. 153, 179),— Sed quid, quod gracca quoque inveniuntur, qualia sunt νκ 8X90α, dola, dxla cirl, denique voc. 971es, cum non minus bene 9αια ⁴εε dicatur quam 91s σ i. e. ros fecundus, qui a guttarum copia ac erebritate nomen invenit, 9ααεέοeν ddeρν, ααεος ⁷⁴οσο de continuatione ac Lenie ut omittam heraus latina voco: fetus, felix, fenus, femina. AArah Ter„ Netd r fen

Quoniam autem similia cum wimilibus facillinno⸗ congregentur, quamvis cursum tenere deceat nec prima quaque occasione oblata ab iis degredi, quae in manibus habentur, inter- dum tamen animum invadit cupiditas longius prospiciendi. Et quod vere dici potest, mul- titudinis specie atque effigie judicii vim adolescere et rationem, no credas fore, ut immode- ratius excurram et nunc praeoccupem, qua suo loco fusius explicanda erunt. Hoc enim unum libitum est mihi commemorare, ut in multitudine expingenda nominum opus sit pro- quctione, ita in rebus, quae saepius factae sint, haud raro verborum quoque longiores requiri formas, veluti in his: Corn. Alc. 1. Alcibiades simulac se remiserat neque causa suberat, quare animi laborem perferret, luxuriosus, libidinosus, intemperans reperiebatur. Sall. Cat. 6, 5 Romani veteres ubi pericula virtuto propulerant, soclis atque amicis

4 5 Exsistit hic qunestio subdifficilis, unde forma Rehraes aboth(patres) exitum suum invenerit, qui femininus numeri pluralis habeatur. Et Boppius quidem huic loco lucem aliquam afferre videtur, qui in grammatica sua eompar. ling. sauser. ete. p. 265 haee docet:„Das Zend macht, ohne Rückſicht auf das Geſchlecht des Singnlars, jedes Nomen im Plural gerne zum Neutrum. Es beruht aber die Erſetzung der Plural— Maſc. durch Neutra auf einem tiefen Sprachgefühl, denn in der Mehrheit tritt Geſchlecht und Perſönlichkeit offenbar ſehr in den Hintergrund. Die Perſönlichkeit des Einzelnen geht unter in der abſtracten endloſen todteu Vielheit, und wir können inſofern das Zend für ſeine Geſchlechts⸗Scheue, im Plural, nur rühmen.“ Ewaldus autem 1. c. p. 342 magno hujus syllabae ôth pondere et momento paternam majestatem et gravitatem in- dicari censet. Quibus omsibus perpensis, cum singulare vocabulum, quod quidem virum significet, ad amplitudinem denotandam ejusmodi signo feminino instructum nullum usquam reperiatur, porro„vocabula achoth(soror) et chamoth(Socrus) eximiam cum illo praebeant similitudinem et aualogiam formae, ex iis, quae supra commemoravi, in hac voce aboth vocalem o radiecis, literam th antiquissimae illius in multitudine exprimenda legis et rationis esse colligo, nisi malis, hane terminationem oth eadem posse ratione enodari, qua chocmoth pro choemuth Nientn ef. Ewald I. c.§. 165,2s dnh adenacuna alorum est judicium! Ena dad orpin, u 13163 L