8
Plat. Apol. p. 28. 6„6ο°ν dεrα eν 621» eiαα s, 2 ade A9 1—o⁰ 81, ore 1εν 18 0¹ dονοοντες Ʒετuασσά˙ον, o' dεες ldeε dορνκι 109„... x0 ½⁸ 1» 06 8xεενο Ercrron, dαενον επαα ενμιννυνέκνον mOſο⸗αάνινν, 100 d εν rd⁴τντ ο¶˖ůù⁷, 60G 2pd 6Br) 9„ 18*α* πιιμιαον, q⁴dodopoũerd 41 deεν bi* v* egerd oero euντον αν τοοmςσ ‿οσ, *τάι˙σα ⁸ Topydels 2 ευuο 7 an10 drι m9 ſuc 41οει 11* 1⁴ 84*. Lys. de rep. Ath. fin. Gεα ναἀ˙ο εαεν, A*ot, 81, öre 1uεν epeuõroseν, 2ucxοεοεννο Aaxe- dauενσνiεε,? ya Tor⁵ννϑοαν⅜εε α 96 ντε 6⁸ 9ν⁸ 6εειαν, le 11) uœxiueꝗ. 00*½ 05 Aο—οαχισν, el elg rouro zurlcg i,e 04ls, 6dτναι 0⁴ ⁴ι‿νν rO6)oo, x dmso xijg 1⁴ν G& 11ν εεεκιεεας LI/„αν ö³έακιν⁴ννυειο, μνς ³ d⁴ε dneo i olierec M⁴⁶ταέν roAuνε αεένμε ν Omnium, quos equidem legerim, locorum ejusmodi maxime memora- bilis est hic: Cic. p. Sext. 49, 105. Temporibus illis, qui populares erant, offendebant illi quidem apud graves et honestos homines, sed populi judiciis atque omni significatione florebant. Qui autem adversabantur ei generi, graves et magni homines habebantur: sed valebant in senatu multum, apud bonos viros plurimum: multitudini jucundi non erant, i. e. sed, quamvis valerent.., jucundi non erant.
Haec hactenus, quae mihi prius dicenda arbitrabar, quam ipsas verborum formas notionesque explicare institueremus, ne quis animum humanum m opere suo faciendo fabros aut caementarios aut lignarios aut etiam arboratores et topiarios insitionum peritissimos imitatum esse putaret neve, quod quidque proprium et suum sonaret, cum iis, quae ei ex rerum contagione et commercio aliunde accessissent, commisceretur et perturbaretur.
Jam vero, postquam per tantas implicationum angustias enixi sumus, in aperta pro- grediamur et propatula loca. Ac primum quidem ex praescripto atque auctoritate summi illius viri, qui et linguarum scientia et singulari divinoque paene ingenio omnium hujus memoriae hominum facile princeps fuit, Guil. Humboldtii ¹⁰), de vocalium consonantiumque vi ac genere mihi dicendum erat ¹¹), priusquam verborum, quae ex iis constarent, formas
¹⁰) W. v. Humboldt üb. d. Kawiſprache, Berl. 1836. p. LXI. sq.„Abſolut betrachtet kann es innerhalb der Sprache keinen ungeformten Stoff geben, da Alles in ihr auf einen beſtimmten Zweck, den Gedankenausdruck ge⸗ richtet iſt und dieſe Arbeit ſchon bei ihrem erſten Elemente, dem articulirten Laute, beginnt, der ja eben durch Formung zum articulirten wird. Der wirkliche Stoff der Sprache iſt auf der einen Seite der Laut überhaupt, auf der andern die Geſammtheit der ſinnlichen Eindrücke und ſelbſtthätigen Geiſtesbewegungen, welche der Bildung des Begriffes mit Hülfe der Sprache vorausgehen. Es verſteht ſich daher von ſelbſt, daß die reelle Beſchaffenheit der Laute, um eine Vorſtellung von der Form einer Sprache zu erhalten, ganz vorzugsweiſe beachtet werden muß. Gleich mit dem Al⸗ phabete beginnt die Erforſchung der Form einer Sprache und durch alle Theile derfelben hindurch wird dies als ihre hauptſächlichſte Grundlage behandelt. ²7) Verissima J. Kehreinius in libro egregio, cujus index est: Gramm. d. neuhochd. Sprache nach J. Grimm's deutſch Gr. bearb. v. J. K. 1. Thl. Lpz 1850“ pag. 7. haec disserit:„Man kann die Conſonanten Knochen und Muskeln der Sprache nennen; die Vocale ſind was die feſten Theile durchſtrömt und belebt, Blut und Athem. Conſonanten ſcheinen gleichſam den Leib, Vocale die Seele herzugeben; auf den Conſonanten beruht die Geſtalt, auf den Vocalen die Färbung. Ohne Vocale würde die Sprache des Lichts und Schattens, ohne Cönſonanten des Stoffs ermaugeln, an den Licht und Schatten ſich ſetzt. In den Vocalen hauptſächlich iſt die Weichheit, in den
Conſonanten die Kraft der Sprache gelegen; aus der uneudlichen manigfalten Verbindung beider geht der— hervor.“*


