. 7

Quod si tironibns praecipiendum est, ne, vana specie decepti, quae pari affecta sunt colore, ea semper ex eodem genere et ordine esse opinentur, tum vero maxima opus est ſis cautione atque diligentia, ubi duae imagines inter se diversae in una forma inclusae tenentur unoque obtutu comprehenduntur. Fit enim saepenumero, ut duae inter se con- trariae enuntiationes per parataxin et asyndeton ita junctim locentur, ut utraque sui quasi juris esse nec altera ex altera videatur pendere, quod extremum hic exponere in animum induxi. Argumento autem sunt hi loci: Cic. Cat. Maj. 22, 80. mihi quidem nunquam persuaderi potuit, animos, dum in corporibus essent mortalibus, vivere, quum exissent ex iis, emori(nec Cicero quidem unquam qubitavit, quin animi viverent, dum in corporibus essent). Liv. 2, 12. cui indignum videbatur, populum Romanum servientem, duum sub regibus esset, nullo bello nec ab hostibus ullis obsessum esse, liberum eundem populum ab iisdem Etruscis obsideri, quorum saepe exercitus fuderit (quo loco indignatio non ad utrumque sed ad posterius spectat). Hor. Sat. 1, 2, 84. quod venale habet, ostendit, nec, si quid honesti est, Jactat habetque palam, quaerit, quo turpia celet*). Dem. Ol. II. p. 25. dA4 εναένι dαμηνιαιααἀεα, s: Aaudαονεοοςσ Oναατ dneο τπν Hνν ννκανν diανα⁵ον drrOare, aud Tu‿ οd d³2Oν*τmeιαινι εανν diαον, τ εeνμιεοα æuν dlloxere eldoεοοmνes,»uv! 0' dæverre 6iενα, 2α αμers 80†ρέοεειν νmπ⁹ 16 dεl‿ετεέευmμ ντνεμἀεαν Thuc. 1, 121. dννν σ&!y,&! o! ν S&0ν Sdνεμμμαανο επ doulelg vij adνιιυe ꝓρέοοvνres od demπνιιονσσσ, ε, d08 end 1 1*⁴αέμιοο³ιι‿εμο 1od εννοοος eQσmἀάτ dνα ⁶ααρσαασι τ dα dαάνσνασανν⁴ορε. Eur. Iph. T. 115. 01rO Hαν⁹ν μτ*φνmομιν vumh 1600" Hx 160 ⁴ι ν ν⁶⁴|⁷ισ doονσμιν π⁴(ιν.

9) Perspicuum est autem in hoc Picturae genere, qwo duae res altera alteri ex adverso sint coustitutae. vim negativam vocabuli antecedentis per totam sententiam videri diffusam, sed, verum si quaeris, ad al- terutrum membrum, plerumque ad posterius, pertinere. Cujus rei exempla cur tam multa collegerim, est in causa, quod non solum tirones ejusmodi locis in errorem induci consuerunt, ve

hoc rum etiam viri do- ctissimi nonnunquam labuntur. Et Wuestemannus quidem ad hunc locum Horatianum(ef. des Horatius

Satir. v. Heindorf, neu b. v. Wüſtem. Lpzg. 1843 p. 92) hoc adnotavit,„v. 85 quaerit. In Proſa hier aut, si quid turpe est, quaerit. S. Hand Tursell. J. p. 555.“ Ubi Handius haec dicit:„Ellipsin particulae (aut) esse volunt grammatici. ubi verbu sive seutentiae. quae alternant, nullo vocabulo interposito conjun- guntur, veluti sex septem mensibus. Atque nonnulli in hac ellipsi elegantiam quaerentes, particulam aut, si fieri potuit, abjecerunt. Pertinent hace ad breviloquentiae formam. Ea non adhibetur in negativa sententia: quare Cicero etiam dixit Lael. 4, 15 vix tria aut quatuor nominantur paria amicorum. Poetae in aliis quoque formis omittunt particulam: velut Iorat. Sat. 1, 2, 84 Juod venale.... quaerit quo turpia celet pro aut quaerit“ Plus zidit F. G. Doeringius(HHor. opp. ed. III. tom. II. p. 16) qui:„nec, si quid honesti est jactat cett. valde miror— inquit— nullam interpretum in hoc loco haesisse; particulam nec, unice, ut res clamat, ad qunerit referendam, ad unum omnes ad jactat et palam habet referunt candemque particulam ad quaerit repetendam vel supplendam esse putant; at sic sensus exit ineptissimus; quomodo enim libertina, quae, quod venale habet, aperte ostendit. id, quod honestum vel pulchrum est, non jactare, non palam habere diei potest? nonne aperte ostendere et palam habere unum idemque est? vonne Pocta id, quod modo dixit, aliis verbis re- petit? Aperte hic locus corruptus est, quem ita legendum et distinguendum esse suspicor: nec, si, quod honestum est, Jactat..... h. e. nec, quamquam id, quod pulerum est, jactat et palam habe

t. quaerit (quo) quomodo(sicuti matronae per stolam) turpia celet“.— Erravit Doeringius, nam omnia haec sunt rectissime— quod ipsum adverbium hnic attractionis et assimilationis mentioni suo quodam jure fiuem

imponere videtur.—