4

litudinem, qua, quidquid unum cum altero jungatur, concinnitate quadam formae connectatur oporteat. Itaque ut recte et definite dicitur: Plat. Apol. 29. 2ν⁴αάφμμ ο⁴α το το 2ονεεαόι 10 olld εeꝓτοvr τον‿ α dœuxdy. Virg. Aen. 3, 173. nec sopor illud erat. Liv. 2, 38. si hoc profectio et non fuga est— ita limate, graphice, quasi penicilli beneficio: Plat. Rep. 1, 331. 00109 6009 8017 Jme,ooue ⁹ z⁶ uheu.l, ³ ⅜ν 1 1 9, dmodedörcu Cic. Ie. 2, 1. haec mea est patria.

Et andem commissuram ad tempora quoque et modos verborum permanare, plurima docent, in quibus haec: Caes. b. g. 5, 39. accidit, ut nonnulli milites, qui lignationis causa in silvas discessissent, repentino equitatus adventu interciperentur. Cic. Acad. 2, 3. in Hortensii villa, quae est ad Baulos, quum eo Catulus et Lucullus nosque ipsi postridie venissemus, quam apud Catulum fuissemus. Temporum autem concentum fieri constat in iis comprehensionibus, ubi, cum enuntiationis caput in rebus practeritis versetur, adjunctae partes ad ea pertinent, quae omnium sint temporum, qualia quoniam mathematica habentur, cf. Cic. N. D. 2, 18. hacc Epicurus certe non diceret, si, bis bina quot essent, didicisset. Cic. Cat. 3, 5. tum subito Catilina scelere demens, quanta conscientiae vis esset, ostendit. Cic. Tusc. 1, 16. tantum valuit error, ut, corpora cremata cum scirent, tamen ea fieri apud inferos fingerent, quae sine corporibus nec fieri possene nec intelligi.— In Graccis nihil habeo, quod plane respondeat. Nam quominus comparemus Epieureum illud 19ᷣ S 1 G1 aliaque quae sunt similia, ut Xen. Cyr. 1, 3, 12. Jaασραν 2 n20» ꝑdôααα roũro rO1*α νασαἀ. Herod. 6, 116. 2„ν Gν 2⁸ d⁴νłw⁴νε ν 1r0 ν* ods Sο⁴ w imerrv. Xen. An. 1, 3, 17. govAoeon d, dνονννιο emεαια‿ν KiOou, 1αϑο☚νεν adτ⁶ναmOμι⁴⁵‿α. Lys. 19, 64. Asnaua d-⁴⁴⁵σeάν εονκ νμμν x ο⁴⁷ 1ωμι³⁶εν υë 1ν 8½900 dναεεέςνταα—mꝛ, illa, inquam, quominus huc pertinere putemus, hoc ipsum obstat, quod verborum 1 εαν, ꝙ9 ijvct, Ir20 ι⁶εινν talis est notio ac potestas, ut eae res, quae aor. participiis denotatae sunt, antegressae diei possint, cui explicandi rationi suffragantur loci quales sunt: Plat. Gorg. 487. ⁴1αmμεμιοοε, nòοα ι⁷0 ⁴u 0ͤ-ee dεαασασοσισννε⁸. Xen. An. 7, 3, 43. z00„ dr νο 1*1 G daiεα ντε⁸. Sed negari non poterit, attra- ctionis quandam vim inesse his: Plat. Phaed. 60. e⁴ smοlsαας deαμ⁸νανeς uũ. Xen. Mem. 2, 2, 7.„0* derore ενηm(jh daνοανςσα 2doν ε w 5dνκνι 9 Aæxεiαd: et in oratione obliqua Plat. Alc. 1, p. 123. Eopnj αέιιιειν xd‿ν 9 Aεόι rous emευο⁵ο Saenn. Hlerod. 1, 86& ds doα 1μμυmoο⁹˙⁴υσά roũο0, Kooĩgor dαστεν⁴α Sœrta es 1ols 0dο⁴νια Scnc. Xen. Mem. 1, 1, 13. urdννe 29ανμέαασεν 80 2 ꝓœxνεον ατος&œπαν, drt œναα ꝗuνντν 80 2O⁶⁵νο 6OsTn- eιε α τοες ⁶ꝓνιαιωꝙοονοννινασςσ επ 2mmππννο τνιν εꝓeν εέν od αυαι dosdberr.

Sed, proh deum atque hominum fidem, quorsum, inquies, häec exemplorum silva, quibus omnes artes grammaticae referciantur sed quae hoc loco tam ineleganter divisa tamque confuse et permixte sunt dispersa, quasi ejus rei, quam tractas, naturam omnia miscendo ipse volueris imitari? Audio, at vero, cum id agam, ut ad meam causam te adjungas, haec et innumerabilia ejusdem generis si quis videt, nonne cogitur confiteri, orationi aliam esse constitutam legem atque dialecticorum? Quin etiam peto et contendo, ut mihi duo liceat addere, quae et ipsa a me faciant. In relativis enim enuntiatis, ubi is, qui loquitur, quae alius quis vel dixerit vel putaverit, aut falsa esse significet aut vera sint an secus