31 dr do oxdᷣsας α—νσοωασπτ‿‿ετοο το mετκďα⁵νινιιον τανπτν τμν τηιμιμ υνπυνια ανπη πποεπτν, 7) drαεινμνσαρσι αάνς mἀχ£ỹꝶ‿ eν ⁴.αέάφ.ιεςσσνεςν νά siνα u⁶męενα—πν ⁴ααᷣαασσα 7— 0.,„ 3 2„** Toανςασνεαα ποιυπmιανατα, ωεεμοοενον τ ενννπννν. O0T τπ 10 ⁴ιπν siςo Ʒτ ν S⁸ν εννν ...„. 4. Gαςσ τ τον ττοαοιυηmmO υσοσι, siνπαεν εμινεα μωσσσ ειναι, ονεενᷣ εμινσιμοος(i. e. fabulas) dνι V/„ 1 „„ 1, 5 I 4 2— 8 4G 7

0ν 2ον ννουσ, α ατος ouνᷣ ν ιμν⁸ιοννανν di τœrd dν οςι τπνοοννκoouς iνον τα νmπν .„„ ,,,„F. 2„„... Gτανμυι„‿ Lσις¶ τς imππαοιν τοιπσωꝛ ꝓoiνσα oic οντοαισ ευνιτεννον.¹) Hinc intelli-

8 5 4 gitur Socratem re vera„Esopi fabulas nescio quas metro cuidam inclusisse, quod tamen ipsum, etiamsi non in omnibus, in una tamen fabula elegiacum fuisse probat Diogenes Laertius II, 42.

.„ r, 4„ ,, 8 2 3.. 7„„2 Xo³‿— οiννε dε α m ⁴mωέι⁴ννο πννι nurereurενοακςσ, ²) ou 2) ν 2„ 7„ 9, 7.—„„ Aioœοππbε or ese NoOiνειιοων ςτνꝙ νεέμοιοσσ 1 7. 2„„. ₰ 2. 3 8—. Lνi αᷣονεν ⁴ςετ⁄ν νμοdiν σοων

Inepta est Grauerti suspicio in dissertatione de Esopo et fabulis Esopiis p. 54 prolata, se nun- quam crediturum profitentis hos versus Socratis esse.«Socrates enim, inquit, leves aliquot quos fecerat versus paucis ante mortem diebus nec litteris consignare dignatus est neque dicere cuipiam qui pro admirandis eos posteris traderet. Atqui dixerat Cebeti, qui illos versiculos et eum aliis et cum Eueno communicasse censendus est, quandoquidem Phædonis loco laudato Socratem hisee verbis alloquitur: εο*ε νσά⁴α̈ ο ταέν qετοmmπεινααοιυων ‿ ꝓεεονοππναπε,&yrelras roug roı Aioeou Jöpovg„ld 16 eie T0 A O0ʃ1½ον, α—ο tuαα νμν 1 orro, drdo z LEννο πσσσmπe, t ti Fors dixνονν, erei07 Seνοο εα, eroαᷣmο αἀε, 6ε&οοωνQ οοοερ̈ην οite rolα. Ponamus Socratem ipsum poecticos illos in- genii lusus memoriæ tantum, non litteris mandasse, facile tamen fieri potuit ut idem quos memoriter tenuit versiculos quum aliis discipulis tum Cebeti memoriter recitaret, quos illi tanquam sacra et

ultima magistri effata litteris consignarent eoque modo ad posteros propagarent.

.— 7 3 2 1„, 4.

Athenæus XIIII, 25 p. 628 F. Xαοαννν τ μυηηvG ϋ 0„008G 2Gν⁶ια οεᷣιονντασ£ςσ

2„. 1 5 5„„ 7 9 dοσσοσ †mν siνα mπ τονηďασ εριαάα έω: ͤPTοος:

Oð ϑε τoοꝝσω“ʒndοτα SsOde Tινισ ⁴ςωστο 2 Sy Arieo eee

OQuanquam licet dubitare in pentametrine an hexametri formam posterior versus sit redigendus: nimirum si fragmentum ex illo in Apollinem proœmio sive pæane(Diog. Laert. II, 42), qui ex continuis hexametris compositus esse perhibetur(Suidas I. c.), depromptum est, inane videlicet pe- riculam fecimus in pentametri vestigiis premendis; sin autem ex eadem qua prius distichum vel alia quadam apologica elegia excerptus est, pentameter quoque habet quo defendatur. Et quum prius distichum ethicam quandam sive politicam præ se ferat speciem eademque haud aliena sit ab alterius fragmenti argumento, forsitan utrumque fragmentum ex eadem elegia decerptum sit.

¹1) cf. Plutarch. de audiendis poetis c. 2. Suidas v. Xνππαχεε⁸. ¹) Sunt qui ex hoc vocabulo concluserint Socratem non ad ſinem perduxisse apologicam elegiam. at Diogenes de ipsa potius carminis forma parum perfecta cogitasse videtur.

— ———