21

Meinekius proposuit: A ν MAwo, 6 IHTOreds z. r. 4. De Proteo phocarum pastore ef. Virgil. Georg. IIII, 393.—

V. 21 sq. Tria sunt quæ Menalcas optare se negat, imperium, divitias, pedum pernicitatem, bona a vulgo hominum imprimis desiderata. Atque primum ycdyv Héxocoe commemorat ropteren quod Pelopis regnum in proverbii consuetudinem abierat, quemadmodum apud Tyrtæum 8, 7. 020* ai Tarraεν Heνοναοοα ‿άμέεεεοος in. Deinde Ppræter divitias(oðoεα T62ντ⁴α) ⁹ dosrh in ludis

potissimum conspicua inter Græcos antiquitus quam maxime celebrata auctore eodem Tyrtæo 7, 4. nu e en Oonizior ods. et Xenophane 4, 1. d⁴ινꝙ—εε εμ⁶ωέ Tayyrijre T000O vinn Tig dOo. T. 1.

V. 25. dAνν 6 70„ T0, evονονασ de ν raie dyedα Norv. Pronomen u haud dubie ad Mi- lonem referendum, quem absentem per apostropham alloquitur pastor.

V. 24. Construe: εοόσυνσεέα σνομαα ες ⁴eν Lixνν⁶eν eα, i. e. prospiciens oves una pascentes Siculum mare versus.

V. 25. Valckenarius in epistola ad Rœverum p. VIIII sq. hunc versum in Stobæi florilegio p. 5391 ita scriptum esse ait: 1Erεεεσ αινινν νιι⁴ιινςq—ϑs deor 00 αlα /σνι αχς. Sed Gaisfordius ad florilegium LXIII, 29 annotavit multa(inter ea etiam Theocriti lacunam) hic inseruisse Gesnerum de suo quæ neque in MSS. legerentur neque in ed. Trinc. Scriptura odëοαν reperitur etiam in codd. Vat. Schellersh. Goth. Toupius autem vulg. 10αν bene interpretatus est fontes aquarum, quibus inimicus est r*νs, scholiasta in auxilium vocato: IIoòοs r deεννο νμν Ʒεᷣστ ddν †εον εꝓεον d xeuεον, r0 T3 cra d eSic, drt derorndiure d d†α rd. Hunc locum jmitatus est Virgilius eclog. 5, 30 sq..

ITriste lapus stabulis, maturis frugibus imber, arboribus venti, nobis Amaryllidis irc.

V. 26. Hunc versum respicit Eustathius ad Dionys. Perieg. 119. 7orεoν ο½ tν παο Goxoενν orlS eiontat zcr er, yεοςσ dονεέωον τεεριμένν di ò αeυνεεοεmσνυ, de einés, drο νυοσεοινοο π᷑εένμαs. Schol. Plat. Phædr. p. 316 ed. Bekker. êc.παανν⁸☚ àε†εεοαον, n, dienen:dy, ad⁴οσσνοε, ze0dνοοσ εονυνο. cf. Lobeck. ad Phrynich. p. 71 sq. qui tamen falsus est in eo quod in Atticorum libris qui hodie superstites sunt ne tenuissimum quidem huius vocabuli indicium afferri putaret, repugnante videlicet

Platonis Phædro p. 77. E. V. 23. Similiter Callimachus in Anth. Pal. XII, 230. obgdrts Zeë, a G πot“ ςσνοꝓσ. cf.

Terent. Eunuch. III, 5, 43. Ceterum Meinekius observavit Theocritum h. I. prrctxooiνα non di- xisse pro„vycνπιοꝙνν, sed pro yvvcx2οα, comparato Sνιννυοοπνμαόχςο idyll. 17, 103 pro 8νν νονο⁶ν½ ek codicibus restituto. 2. TIαy râr uuοαer, roεεο᷑ α dωυεᷣ, Lirse, adενα Göxtνον sᷣνονςσνε dOri-rου̃e S6yOp, r0iονκνκμρα, ανυν, deτoνοαᷣro, dAAd Fddir α⁵οꝓν πν dουνατν K0190 07α rTelelv. 5 69*αοα| εέυν 1εονꝙ—πτεσ?οεν deνναον ds Oei,ον deςττν σπηιμ⁴⁵ον πταντοσσ τινεν‿ε⁴de ddννα να ⁴αd‿στοισι νQϑꝛν ενdeνOενυνααοοσσ νε εεριε α̈᷑νντν Ʒrvdi Aiut d ιμππκα⁴αοοω, ε&εανιμο dε dιυνντmχw doοdaie