20

rijrdeæ εν 1 T01 Tαςα 6 ⁹τ⁸. *ꝗ)ſGν cince c S01o ⁴εν. σστεονο o„ο τι ꝙve:, d²⁴⁴α⁴. —*„* 2 v„ 7„ G Gασ ν πι 1Qμέεμν ꝙνχάαάς τ æν»νναeνητοs. qeꝰ, qsõν, ichaενν τοι aανεοσςσ σeQςν iνα mot. „„„„.„ 0uνταωο νιιμι άτ νσρμςεοεεte αᷣ ναένεεds.

Gravius illud est, quod, sicut puer quem amat Menalcas ipso nomine suo appellatur, etiam quam Daphnis amaret puellæ nomen videtur edendum fuissc. At non est tamen hoc argumentum tanti momenti ut quidquam corrigi debeat. Daphnis enim quam puellam amasset multa fama constabat, non item quem Menalcas puerum. Quodsi Naidem nominatim dicere voluisset poeta, in promplu erat ννιν auν Nals ersorerar. HERMANNVS. Meinckio, qui in altera editioue ipse coniecturam suam silentio improbavit, verba drτν ντα‿⁴ αεs&ruigoerut, quum Menalcas puerum, Daphnis autem puellam depereat, apertum esse videtur neque hæc. Menaleæx neque illa quæ Daphnis dicit v. 15. 5„9, 2cde M Sais ose Daphnidi convenire. Itaque verba τ0&— Srurαœσεrat in Daphnidis, illa autem ⁵ 09*ν 5— ocir in Menalex carmen transferenda existimat. At parum perpendisse videtur vir doctissimus pastores ludentes invicem sibi exprobrasse amores.

V. 13. Singularis numerus öts, quem excipit pluralis uyεs, ne offendat vide quæ animadver- timus in Nicandri fragm. 5, 1. Potuit quidem Theoeritus Meinekio auctore oie mutare in ols, qua forma utitur etiam idyll. 5, 99. sed noluit haud dubie h. l. propter rationem antistrophicam; nam v. 9 similiter priori membro singularis 2⁰ posteriori pluralis voνοε positus est. cf. ad v. 3.

V. 14.„* ιέμ Meinekius scripsit propter oppositum versum z6 td νεια ωειεα. Vulg. ac dOuνs.

V. 15 sq. Virgilius eclog. 7, 55 sq. at si formosus Alexis monlibus hiis abeat, videas et flumina sicea. Paullo aliter idem ecl. 3, 100 sq.

IHeu, heu, quam pingui macer est milli taurus in er'uo. idem amor exitium pecori pecorisque ma⁹islro.

Ceterum notabis qua arte Theocritus strophicam atque antistrophicam rationem ita mutaverit, ut v. 12 epitheton Ereòs ad o⁵αν, v. 16 öreoat ad es referret.

V. 17. Xarα⁵νυνQσεπνννo‿eντοοσ τμυσπνo⁶ερ⁶⁶ν ēν Todmον †φG SCHOL. Virgil. cel. 7, 7. vir gregis ipse eaper.— ⁶ νο%s, dxονν εστ εν Foα‿ SCIHIOL. Allitudo silvc immensd dicitur ad sil- vam densissimam denotandam. Ad vocativum ıονe ex seq. deıte repetendum dæννοο Hue adles.

V. 19.& ru„αο rνo, i. q.*„ dXevꝗ(dν εννο) eueνos, sc. b aa MG*, i. e. in illa silva eommoratur Milo.— 6—⁷⁴ alloquitur hireum cornibus mutilatum, quæ quidem alloquutio carmini bucolico non minus consentanca est quam quod Menalcas hirco mandata Miloni perferenda tradidit. Verissime igitur Hermannus: Milo iste parvi facichat caprarium. Hinc ille aprum suum capellasque vocat potum acturus in umbrosum nemus, quod ibi sit Milo: caprum autem(et qui poetæ non et bestias et vel muta saxa loqui fecerunt?) illi dicere iubet Proteum quoque qui deus sit phocas pavisse.)— at Ieν*½ Mio, ita scribendum ex codicum lectione Mr. ef. Spitzner. ad Homer. Iliad. XIIII, 263. Ma codd. Aug. et Schellersh.(in posteriore tamen littera* post expuncta) suffragante scholiasta: Mix dntν τοο α Mi⁄ωνι Atfqui nescio an Hermannus recte suspicatus sit Theocriti verba per interpretum annotationes aliquantum distorta atque paullo inso- lentiore verborum collocatione ita reponenda esse:

79*, vs, nc Leyε qeince, Mνε, TIowrede ac 5εε e ενερνιιν.