10

And' l μμοωι νν rénꝝν εri reideꝛ, d&εεᷣre ννο. 7 8 5 7 7„ 2. 11u⁶⁴ε ⁴εένι irτι σεο τυυν εένννν al atε᷑rαmντ³ονοον, or νατν, 6 006 dG' dεd᷑e: — 6„ Gακρονυπταηε̈ μο⁵ς eso εαᷣατoν.

V. 1. Hermannus ad Viger. p. 922 ed. 4. Multum, inquit, differt, zxꝭ' νy an ndev vo seri- batur. Nam si illud scripsisset poeta, significaret spius Mimnermum sibi obtemperasse, et si nunc quoque audire velit, mutare versum quem posuerat debere; sin ar iy scripsit, contrarium dicit, nolle illum suam mutare sententiam, sed se optare ut id certe nune tandem faciat.“

V. 2. Geεν υιμον ε†ςν Florens Christianus emendavit corruptam librorum scripturam Geı(Froben. ⁶ ei) roroy erεοαασςemφ, haud dubie profectam ex temeraria confusione litteraeum T& Ad, 0O&.

V. 5. Olim vulgabatur drdeν α suffragante codice Monacensi. Cod. Paris. B a Schuchio consultus exhibet dνεα, quocum consentit A prima manu, qui tamen recentiori manu correctum habet dννιαeς. Codd. Cantabrig.& Arund. 6„ ⁷ εε, quod vitium haud dubie originem duxit ex ocu- lorum negligentia temere ad sequentis versus initium(6νιοeνονταει) aberrantium. Ex his autem corruptis librorum elementis AITI AXATXAAAI alii alia emendandi pericula fecerunt, Meibomius et Brunckius 1εέασοςsμιαον Sopingius et F. A. Wolſius 16„ νοο ‿ι, omnium vero longe felicissimam coniecturam proposuit Theodorus Bergkius in Zimmermanni diario philolog. a. 1354 p. 427 et in commentationibus de reliquiis comœdiæ Atticæ antiquæ p. 554. fiyuaordôn, quo quidem nomine Mimnermus Ligyastæ filins designatur: nam sicut Trαotddονε, dotdoôns ab Tarötus et eirtus derivan- tur, ita a nomine iyvdotus oritur iyvaorddôns, forma patronymica, quam suppeditat Suidas v. Mi- Krεμ⁴αο Vol. II p. 356 ed. Berhard. e7xdeiro os zar fiyvaordde, unde depravata exstat scriptura in Suidæ codd. B. V. E. fiyeiαœtdôνς A. 1Ir*ιρντ⁴ε. Iam Solo alloquitur Mimnermum, non sine iocosa quadam severitate, quemadmodum lacotidoͤns et similia patronymica apud Homerum epica gravitate usurpantur.

V. 4. Solonis àνπυꝓ‿εέάνμ Hα α g1ov TeAos Delphis inscriptum faisse narratur in Theologum. arithm. p. 21. ef. Schol. ad Lucian. Phalarid. I, 7.

2.

Plutarchus comp. Solonis et Poplic. c. 1. Toig eoi Miueνεᷣον άντυεπα ν νπέα ̈ονεν ujg nmπτνερνιν ‿̈ 2 ½N] NInde μο υᷣναα Sdrατοε μαν, z Fibοο aννμεi⸗ εο ε⁴ανενν νa zdti Grords. — Idem distichum servavit Stobæns florileg. CXXII, 5. cuius scripturam v. 2. 72αε*μκισαέι præfe- rendam esse duximus propter Ennii interpretationem linquamus. Plutarch. Txoun dcaiſus.

A PATIMI7IOTͤ OAHSAIOr. IAITNIA. 1. Iulianus orat. VI p. 199 ed. Spanh. Jua dε uπm1ιι uνπταανπν u raνυτα νς sreν, d* T6ν αν!ℳ ˖„ ν KPATNHT'OX d*¼iνα σ õY.οααmε⁴όνυνυQO