9 21O AMIOY.

Athenæus III, 99 p. 125 B. D. Kv,OTéOS 7G9 rig ei u νυαετα τονvτνυ⁴ε⁵μο Toιν T Aoν τεονν ueνοeνν ενεε ο u ανον,αάαάχ˙.— dνιν ενν☛ ο Odπμιαννοςσ τμοο xerαι ν νιισονσĩσσο να iνα εσι τ τν ⁴toiou νπ) τα τπ⁶*εει ονν ννιισοrονανο. rAà νιe 00 o ε‿α τ,— 6 Morilog, inn æνm sori- Xoνeε, rν αμά ine, oενοο, icοα Aiir!, A.Sey NMriαοÆναε, édre Merne s Fdtét, AnsrTos, SAed ae xteeroe, ν d αεαοαονν Oœςι ε&tοστννέ ⁵⁵ι⁶οοι εέεαάeριαια⁴νs.

V. 1I. Griαring iocosa quadam acerbitate appellatur poeta male notatus, quemadmodum Todde elaudicantes carminum pedes designat: rolvyõooο opponitur Homero nondum nato, ex nuptiis autem modo celebrandis aliquando prodituro. Ingeniosissime igitur Welckerus I. c. p. 145.„Wollte etwa Asios durch den verachteten Bettelsänger die Umwandlung anzeigen die der Stand durch den aus dieser Hochzeit entspringenden Homer erfahren, das Anschen das derselbe genofs erheben und die Hoheit des Homer selbst feiern?“— 7G%% recte seribitur οοπέκεμοσνισνσνννεα in cod. P. quoniam syllaba penultima huius vocabuli apud poctas epicos et elegiacos antiquissimos semper producitur. Vulg. 10½.

V. 2. Cod. B. suppeditat Aiεr zerdoν⁶das, quocum consentit C. omisso tamen 7 †σεααιφαννσνειτ⁶. Schweigheæuserus et Dindorſius ex codd.& edd. A. P. V. L. scripserunt.εκν qν νκηασοι⁶αςα. Falso. Rectius enim hoc quoque Welckerus perspexit, scribendum esse Krαονς littera initiali quadrata, qua poetæ cuinsdam nomen proprium signiſicaretur. Quod quidem nomen non ad solum Creophy- lum Samium, Asii, ut videtur, æqualem, sed ad familiam quaudam dοαςισν(vid. Wolſii prolegomena ad Homer. p. CXXXVIIII.) spectare videtur, unde Creophylus i ipse ον εαο iraiο(Platon. civit. X p. 600 B.) originem duxisse censendus est. Præterea in cod. C. 2eνεαασοασαeε scribitur duo- plicato 5, in ceteris νεαοευsα, quod conſfirmat Phrynichus in Bekkeri Anccdotis I p. 47, 10. Kε GoudAαe, 10y 02e„αοον mαάαωα oν dονινεοι—³⁸ dvrν. cf. Draco Strat. p. 21, 4. Spitzner ad IIomeri Iliad. I, 66.— Mæ2ne Homeri pater referente Plutarcho de vita Homeri c. L. riòe d öe' erio Teyerc Maloros z KXOO1Sog, T e ee ernros 1o? orMν. Antholog. Planud. IIII, 292. vid AMernros Ounos z. T. 2. Tzetzes in Iliad. p. 3, 20. 0i Soνμαᷣεοοε τ‿ aca helore Toν iαστοοιιν Gνουά˙ς drτοοεειεασ Arhtiros aντοιν τον τοτασηιν mνέηοενσα νꝶ Koνννοσο Mũνναςσρς tνs.

V. 3. d³ννιτε, i 1. e. hospes qui parasitorum instar invocatus apparebat i in convivio nuptiali. — SCo³ο νᷣ ννυμιαιμνοε, iusculi egens, iusculi(i. q. cibi atque potus) desiderio captus, ut in Homeri Odyss. XIIII, 124. d bdrανν τωνQ8ʃ6 0O 2εενιννοι νοεσ dra 15r⁶ονεν Comicus autem atque paro- dicus huius loci color etiam augetur, si quis meminuerit Odyss. I, 15. rTön d' ofor végrou eνONor prrcund⁶s.

2042NOS vII0. 1. Diogenes Laert. I, 60. α αάσιν[oNA] vC! Miuvcouon Odννουντ, 7

„⁴ο(Teo νοννꝙZ: T. 1. aniriucra ur einern: S* 2