5

Solonem illi respondisse ait: l dod νκἀάν‿m»ν εει ππαiεαι, els 100⁷, ..0„„„„ u*οεέ μέιναα τι σε τμόυιοννέι⅔ςςαονμυ, au μεταmσηοιον, iνννυα τάνν, e" dειι⁶ε 6„υπαοννσπιαστσ¶ ⁴μο³⁴α νsο ϑαάνο. Præterea Solo apud Plutarchum comp. Solon. et Poplic. c. 1. T ¹ Minνεsοωνυντνιeν

TE9 790ν ο 0⁸ 1ν̈νGον O

MnO O dνναμιασ ƷdH᷑νναος να, νοσ μερειμιοιι mυιιωνιν o εᷣα εαœ HLoevασeνdsς.

Vnde apparet Mimnermi quoque sententiam Solonis dicto repugnantem in eadem elegia olim esse lectam, quam Ennius ante oculos habuisse videtur: Cicero enim de Senectute c. 20, 75 Solonis quidem sapientis elegium ⁵) landans, quo se negat velle suam mortem dolore amicorum et lamen- tis vacare, haud scit an melius Ennius: Memo me lacrumis decoreta neque funera fletu faxit. Idemque Cicero Tuse. I, 49, 117.„Quodsi fiat, melior Enni quam Solonis oratio. hie enim noster, Nemo me laerumis decoret, inquit, nee funera fletu faxit.. at vero sapiens ille: Mors mea ne careat lacrumis: lincuaus amieis mœrorem ut celebrent funeru eum gemitac.“ Facile intelliges Ennium a Mimnermi partibus stetisse, cuius etiamsi non ipsa verba sententiam tamen in Latinum sermonem convertisse censendus est. Jam velut alia Mimuermi aliorumque poe- tarum, Tyrtæi, Solonis, Eueni fragmenta in Theognidis farraginem redundarunt, ita apud eundem Theognidem versu 1069 obvium est distichum, quod et colorem traxit Mimnermianum et ad argu-

mentum illud proxime accedit: q́νε eνιμωιααοα m‿ṽ̈x οο, oite Jarvyras L.iouνον dν 1G de νσο dνπμννιμενον. ³) In Ennii verbis austerus quidam et rigidior inest Vir habitus, iucundior autem atque mollior ser- monis tenor, floridior et hilarior vite imago in Græco exemplari perspicua, quod tamen vix a

Theognide, gravissimo illo severioris disciplinæ assertore, profectum esse potest, Mimnermo longe

dignissimum, quippe cui sine amore iocis que nihil fuerit iucundum.

5) i. e. leyεoν, i. d. distichum. Vulg. elogium, quod tueri conatus est L. Dœderlein. Syn- onym. IIII p. 11.

6) Hoc iudicium, quod primus tuli anno 1829 in Epimetro V ad Philetæ editionem p. 264, anno 1834 confirmavit Theodori Bergkii acumen in Zimmermanni diario philolog. num. 53.