animadvertere liccat. Sed hoc velim teneant, scholiastam ibi non pa- rodiae voce sed verbo dvzryoite usum esse. Sic quod Euripides in Theseo posuerat zαeνάαάα Söovsir, eo sensu, quo Latini dicunt molestias sufferre, Comicus eadem earundem vocum insolita conjunctione in Vespis 313 nulla alia ex causa usus est, nisi ut eam notaret. Scholiasta vero ait Jöyοs ε&α Qoεων Euνeridov, non addita parodiae notione. Huc trahenda sunt omnia fere exempla ab Eduardo Muellero allata in libro optimo, cui titu- lum fecit: Geschichte der Theorie der Kunst, tom. I. pag 277. Consi- deremus nunc vicissim parodiae exempla, quale esse affirmat schol. ad Equit. 1251 Gι νός⁵οο ziς 1ᷣρρν νεᷣντνσᷣα— άρtzme dr odn d ⁴νον, sd- rus ioos duhium enim non est, quin versum Euripideum spectet, quem legimus in Alcestide v. 179 G⁴ ν˙μmmƷτ ⁷υννν exτ⁷ετ— Gρσσν ο‿ιτ ouα ⁴ αμάο, evru d'ioœσs et ita monent scholia: 7αας⁵ςρ τ εε- auncziòo. Causa vero quum hic excogitari nequeat, cur Euripidis verba notaverit poeta, quum personis tum argumento tragoediae convenientia neque insoliti quicquam praebentia, noluit Comicus verba tragici poetae tanquam inepta perstringere, sed nil fecit nisi ut, cujus loci memor esset, ejus verba in suum usum verteret, et tali modo stomachum poe- tae, si forte adesset, et risum moveret audientibus, si qui ejusdem loci meminissent. Eadem ratio esse videtur parodiae, quam sibi in- venisse visus est schol. ad Equit. 1090, ubi, verbis fragmenti ex Peleo petiti non additis, etsi paullo difficilior res est ad judicandum, id tamen satis apparet, verbo„εοeνπανννεν respicere Comicum ad ea, quae in si- mili causa Euripides effinxerit. Praeterea quae apud Aristoph. Equit. leguntur v. 1290 sq. xo2ααι Sνurtoασ s οοντοινουνυεεμνια]Qα dJies- IrIT dröeν o †αας εσνοde, ad ea scholiasta attulit: Eoουνπ⁸iα παάςο dͤix εε Ieοντο. Si quis postulaverit, eadem verba ibi legi, errabit: spectant enim ad sentenliam quandam similem, quam expressit ita Eu- ripides: ĩν τπQmυςα ννντς εέν μαάφηι εν υσυντένηpε†ονυτιιmτ*§⁵⁴ρσιιαρεα 8ios. Talium autem acute faceteque dictorum offensionem non effugiebat. Comicus, neque poterat: fama enim ingenii ei fuisset abjicienda, ut in simili causa de se scribit Cicero ad Paetum(ad fam. IX, 16, 4.). Haec sunt quae cognovimus exempla parodiae ab ipso scholiasta ita appellatae. Videmus quantae res his testimoniis sint confectae, quum eo nominé tam singula verba, quam sententiae appellentur, non tam irrisionis indicandae causa quam imitationis, qualem significant fere scholia ad Acharn. 455 his verbis:„ιιμνεντα τν ιοeidoν αxατα ερ 46„, aut ad Ran. 1359 ev uιμκσυ0 et ad Vesp. 1366 ö d»Oĩνς αο τmντ dν TO†́οαααο Kaeνοσαν, ad Plut. 639 6 vode nércixra els roαyꝓνρφον Gαeĩν, ut