3
Ma 10„ Al, 2 00 010„ IOd„o»— Kal u*, 8—y, ö61ν Je nosgureo pérn, d*ον drον ασmα³ι 4d» derm μισι⁶ν ⁸ε ddeig 90⁴ 9ε2Gει τννττοι οσισο 6Oν 6ε⁶οσeσσαι.— Aον εvεε, ⁸.— 00 ½ν00„,&—,*00 SGTlν α˙εέν τοαςσ τιι⁴ο⁸τοσ τιιν εeερέυ enιντε˙σεςσσσι, εα τποωεασντέέοέ Oέομεμ meεαρνραιασει—; Hier dient l ανν ꝙτur Verbindung der Theile des Untersatzes.— Nach dieser Vorbemerkung gehen wir zur Betrachtung der einzelnen Conjunctionen über. xcl.
αl, die Partikel, durch welche das Hinzukommen eines neuen, aber unter gleichen Gesichtspunkt fallenden Begriffs oder Gedankens ausgedrückt wird. Als Beispiel führen wir zunächst Thuc. VI, c. 85 an. Voraus geht eine einleitende Bemerkung: αν⁶οο ⁸ 1O⁴νν π àQGb ²τεεσιφν ⁸εεοςσ°⁶³⁸⁶εν μ˙oν ι νυυμνσέον ο˙ν oOizεεον r ιπ⁷ mπʒάιτ⁶υν. Dann folgt der Obersatz: 71009 7 ½ασσν õ⁹⁸ε ει ex 900„ ꝙiloν μει εααά ννννερσ˙ϑασ. Hierauf der Untersatz, der mit œl eingeleitet ist: α* ⁷ιιέόας τονντ ⁴έαε εννιε, our 1 10d tlouνς εαάηό⁴³οιιν, dα⁷1⁷‧)“ d&ν οοον dι τν τόιν σ⁴νωυν αμμι αdeυαάι˙οι ⁴έ*σmτ Umgekehrt: die assumptio geht voran und die propositio folgt Thuc. VI, c. 91: Iuoα- 169 100 dε᷑ ◻οι mOάἀςσ τε ν⁶ν πμ̈ ννναμ ειωοινπιυέινοο õc[½éhͤ„αυι⁵σeνssεα εκαeεεει⁸νμμεκοοι αςννασιο 8Gοντισαι mτ ν νκναευων εᷣν υαανοραοαακεν*ν eτιινεαν ναα bi Aire,* 6dᷣ 1 erat, 6Xerα—εα Qάeαα Niαεdæ α εανς ναά ralia.„Die Syracusaner allein werden, da sie bereits in einem Treffen, worin ihre ganze streitbare Macht zur Verwendung gekommen ist, den Kürzeren gezogen haben und zur See nicht aufkommen können, nicht im Stande sein, der dermaligen dortigen Macht der Athener Widerstand zu leisten. Ist nun diese Stadt genommen, so ist es so gut, als ob ganz Sicilien und ltalien erobert sei.“ Ebenso Thuc. I, c. 141: T 1⁰ rr0³εμον 1a* 700„ 2urε,0* Omαορν⁶ννν 40: O0 x 4odενεεονεεοσ Eouey, prτε εααάα L2αιο drouοvres: adu 1e„dο εσ TTe40πνπννννσαοιeʒàα oure idi 001,»„Oιυ /αρμαασ⁴ ε&απσι απαος, εατα οονQ⁴ιιν τπτν Ʒναι ϑασmeρονν⁴υι έeμιμαοο 51 10 Soανκιας ατνι ευeνι α‿dο o erlag ni†εοεναν 2α ο 1R˙%⁸»οιOdτε̈„αάς mAνοεννες OUe eεeς στοαστις τνν‿μις dxναεινμιπαικιαν ιυαμνταασα, dπ αν dtω ε dαα dneντες να e( τυννςoαχτμν αmQάααυτes α πηοοοετι να αςσοσνν ειεέννο.
et.
t, die Partikel, welche Begriffe und Gedanken ohne Nebenbedeutung verbindet, während que als Conjunction der Ergänzung und Vervollständigung Zusammengehöriges verbindet. Ein Beispiel, in dem die propositio vorausgeht und die assumptio folgt, findet sich Cic. Tusc. V,§. 49 und 50: Nec in misera vita quicquam est praedicabile aut gloriandum, nec in ea, quae nec misera sit nec beata; et est in aliqua vita praedicabile aliquid et gloriandum ac prae se ferendum—; quod si est, beata vita glorianda et praedi- canda et prae se ferenda est. Beispiele für den Kettenschluss: Cic. Tusc. III,§. 15: Et quemadmodum oculus conturbatus non est probe adfectus ad suum munus fungendum et reliquae partes totumve corpus, statu cum est motum, deest officio suo et muneri, sie conturbatus animus non est aptus ad exsequendum munus suum. Munus autem animi est ratione bene uti; et sapientis animus ita semper adfectus est, ut ratione optime utatur; nunquam igitur est perturbatus. Ferner Cic. de deor. nat. I,§. 68: Sint sane ex atomis (sc. dii); non igitur aeterni. Quod enim ex atomis, id natum aliquando; si natum, nulli dii ante, quam nati; et, si ortus est deorum, interitus sit necesse est, ut tu paulo ante de
1*


