Aufsatz 
Der rhetorische Schluß : und seine Anwendung in den Schriften der Griechen und Römer
Entstehung
Einzelbild herunterladen

11

9. Aus der Rede des Aeſchines gegen Kteſiphon. Es ſoll nachgewieſen werden, daß die Rathſchläge des Demoſthenes den Athenern nicht vortheilhaft geweſen ſeien. Der Oberſatz iſt §. 50 ausgeſprochen: deĩAο ϑνπν τςν εμά̈ νατι⁷το⁶ινντια ειι οιιν dανν εmειιςεαηνενοα, de&IG2 oi xαe n αοςνσεένονσεειυαάαυάe⁷ EXr1evdeig*l d⁴es 00'"œο Aéyew 1d Sd‿τιοστεα 00& diοαεi πο⁴αεουν σeωινιαέοωνιαα τ ντνκιμυν. 1ιν Eι⁴εεεέα, dixaluς dνπνον 1» Oαφρι αν⁴ςσεεα Krνσισ. Der Unterſatz iſt§. 56 und 57 ausgeſprochen; dann folgt die probatio desſelben, die den größten Theil der Rede einnimmt. Die conclusio§. 260.

10. Aus der Rede pro Milone. Der Oberſatz lautet: c. 12. Numquid igitur aliud in judicium venit, nisi uter utri insidias fecerit? Profecto nihil: si hie illi, ut ne sit impune; si ille huic, ut scelere solvamur.

Der Unterſatz iſt nicht direkt ausgeſprochen. Dafür richtet der Redende die Frage an ſich ſelbſt: Quonam igitur pacto probari potest, insidias Miloni fecisse Clodium? Daran ſchließt ſich die probatio des Unterſatzes und zwar:

a. Das probabile ex causa. Dieſes bildet wiederum einen Syllogismus. Der Oberſatz lautet: Satis est in illa quidem tam audaci, tam nefaria belua docere, magnam ei causam, magnam spem in Milonis morte propositam, magnas utilitates fuisse. Itaque illud Cassianumcui bono fuerit in his personis valeat, etsi boni nullo emolu- mento impelluntur in fraudem, improbi saepe parvo. Der Unterſatz beſteht aus zwei Theilen, indem zuerſt von Clodius, dann von Milo gehandelt wird; an jeden dieſer Theile ſchließen ſich die Begründungen an.§. 32 35.

b. Das probabile ex vita. Dieſes bildet folgenden Syllogismus: Oberſatz: Reliquum est, ut jam illum natura ipsius consuetudoque defendat, hunc autem haec eadem coarguant. Unterſatz, den Gegnern in den Mund gelegt, mit darauf folgender Widerlegung:Nihil per vim umquam Clodius, omnia per vim Milo. Quid? ego, judices, cum maerentibus vobis urbe cessi, judiciumne timui? non servos, non arma, non vim? etc.§. 36 43.

c. Aufzählung der signa und argumenta im engern Sinn von§. 44 an; beſonders her⸗ hervorgehoben iſt das tempus§. 44 52 und der locus.

d. Die consecutio oder das Benehmen des Angeklagten nach der That, von§. 61 an*).

11. Cic. pro Cluentio. c. 23. Der Syllogismus würde lauten:Judices aut ab Avito. aut ab Oppianico corrupti sunt; atqui demonstrari potest, ab Oppianico corruptos esse, ergo non ab Avito.

propositio. c. 23. Unum quidam certe nemo erit tam iniquus Cluentio qui mihi non concedat: si constet, corruptum illud judicium esse, aut ab Avito aut ab Oppi- anico esse corruptum. Si doceo non ab Avito, vinco ab Oppianico; si ostendo ab Oppianico, purgo Avitum.

assumptio. c. 23& 24 init. Quare**), etsi satis docui, rationem nullam huic corrumpendi judicii fuisse, ex quo intelligitur ab Oppianico esse corruptum, tamen de illo ipso separatim cognoscite. Atque ego illa non argumentabor, quae sunt gravia vehementer: eum corrupisse, qui in periculo fuerit; eum, qui metuerit; eum,

*) Vergl. die Ausgabe von Halm und deſſen Bemerkungen zu den einzelnen Theilen. **, Die assumptio lautet: Dico C. Aelio Stajeno etc. Dieſen Worten wird eine einleitende Bemerkung vorausgeſchickt, die aus dem Vorhergehenden gefolgert wird, daher quare. 2**