10
ι☛α odre Onuorοατετ⁶ο, d.2l ig dν Lxdoουι ππQsL Ouεμρέοσi, rœuντiy r0⁹u⁴εᷣ,εταα νœάα̈οσσςανα
Erweis des Grundes§. 9: 0re,νασν„⁴ο, cdν⁴οεις ϑναςια, 100 G 0ο⁶νἀντας duoreον 700„ TO1⁴τμαεαιιν, 6odees dn uετε*εανιοωνππσο. Hierauf die Beiſpiele. Dann §. 10: 0xονυν παϑ⁴◻εραν νυνα, t S3gec diααςεαd, ort 0 mε* πσιεsας lο al οςσ ‿φνν Sdαοα, d ποιν τιιν 1⁴ορ αυνισροeννπνν eꝛräudr
Oberſatz. Grundſatz, der von den Richtern feſtzuhalten iſt.§. 10: ℳ4⁴eς 0**) xO *να τιυπν ϑονσιαα‿ς˙ειυν τοως olbras, oxoοεσο⁵‿xs 1dεν inς ν⁶ασσσ εν 7 3d⁴αοκμασηis e οοτενεαενοσ, Snxodνας dè iτμςσ aοτ0 ey νεν 3pie"a 10ν ποαχmνά⁴μ Gμ(εε‿α 1r20νπτπν ο‿τ ν⁴ο eν ϑαοειινᷣ— τνν τέασνυμαέκο αάιιν πσνσέ Dann die weitere Ausführung§. 11.
Unterſatz. Verhalten des Sprechers 8. 12: 4tuo 100„1„,*n) rdr does Oaxασεα 0vr' 1* oure d-νμο⁵α 7vεuαꝓοο 8 exel 1 I00„-% 0udetuia T0οε Sysvero,.ν9* isrteos Gν 1π ϑ νιμοισmφιεκννοο τυνντꝙπάααmνσνιι ααα⁴αꝓρνυαάαι ετοιυν ενηειειονυννιποα ⁴.τανν. Dann die weitere Auseinanderſetzung.
Schlußſatz. Verlangen des Sprechers, nach ſeinem Verhalten, nicht nach den Worten ſeiner Gegner beurtheilt zu werden: ³& xy udν 6 εαοονυνέος 10 z aee, TGyοςι τπμιαστεdεεν, add e&x 1m 20)ν σꝓηπεέεν oεν⁴ςμς τυνπνἀeε Tεεοιαρρμέμναα.§. 13.
7. Livius 34, 32. Aus der Rede des Flamininus an Nabis. Der Syllogismus lautet:
Si socios meos pro hostibus habes, si cum hostibus te conjungis, amicitiam violas. Utrumque fecisti, ergo amicitiam violasti. Die rhetoriſche Behandlung iſt dieſe:
conclusio. vos tamen, inquis, vestramque amicitiam ac societatem proprie non violavi. Quotiens vis te id arguam fecisse? sed nolo pluribus; summam rem com- plectar.
propositio. quibus igitur***) rebus amicitia violatur? nempe his maxime duabus, si socios meos pro hostibus habeas, si cum hostibus te conjungas.
assumptio. utrumque a te factum est. Daran ſchließt ſich die probatio: Nam et Messenen etc.
8. Ein Epichirem liegt der Rede des Demoſthenes über die Geſandtſchaft zu Grunde.
Die Begründung des Oberſatzes iſt in den§§. 4— 7 enthalten. Darauf folgt der Oberſatz
ſelbſt in§. 8. Dann geht der Redner zur Begründung des Unterſatzes über, indem er nach⸗
weiſt, daß Aeſchines die Unwahrheit nach Athen berichtet und Andere verhindert habe, die Wahrheit zu enthüllen§. 17-- 46, daß derſelbe das Volk zu verderblichen Beſchlüſſen verleitet §. 47— 71, daß er vom König von Macedonien beſtochen worden ſei§. 98— 133, und ſich während der Geſandtſchaft unwürdig betragen habe§. 150— 177. Erſt jetzt folgt der Unter⸗ ſatz ſelbſt§. 178, an den ſich unmittelbar die conclusio anſchließt§. 179.
2
uey das erſte Glied der Entwicklung bezeichnet. S. unterſuchungen über griechiſche Partikeln von W. Bäumlein,
ag. 181. D*) Der Oberſatz wird durch ouy aus der vorhergebenden Begründung gefolgert.
**) Der Uebergang von dem allgemeinen Gedanken des Oberſatzes zu dem beſondern vorliegenden Gegenſtand erfolgt mit rolrvv.
***) Durch igitur wird zum Beweis des zuvor ausgeſprochenen Gedankens übergegangen und zwar geſchieht dieß in Form einer Frage, welche der Redende an ſich ſelbſt ſtellt. Die Antwort erfolgt mit nempe. Dieſe Partikel wtrd, wie Seyffert bemerkt progymn. p. 82, namentlich in der percontatio expositioque sententiae gebraucht.
-
—


