Aufsatz 
Der rhetorische Schluß : und seine Anwendung in den Schriften der Griechen und Römer
Entstehung
Einzelbild herunterladen

7

probatio. Nachdem eine Bemerkung über das frühere Verhalten der Corcyräer und ihre dermalige Lage vorausgeſchickt iſt, folgt die probatio und zwar a) das argumentum ab honesto und ab utili c. 33. vernεεα§³ ituã 7&,0Gεινςσa 5 Evrvxia rœr πιιι ris iueréœ voeiag, 20⁴ν udν ⁴⁵εένοι⁴ιμοισνQα ον d ιω⁸ SAdναιηιονυοσ 2 erινιωνιυοιασά 70½71εο⁸, ercetro mree. r eeyεουν v0ν⁴ευννειεοννιασς de&⁴eειέκννιι⁶⁵ς έ‿νμἀ̃ sμιοσνπμσα μεεν αμ νάντοννμαμονευοοι τυνν νἀ ο ισσεοσε ναά̈- urdere vewr,μ᷑ ᷣα Qπηνιησmłχ τππασ υeναιν eoeον. Das argumentum ab utili wird verſtärkt durch den Nachweis der necessitas: 20 d ⁸ι n6Aeo*, dreo On0uℳ10 e*nuεεν, s? Tig d2⁴⁴⁵eφηην⁷α°εεα εασςσσσασ, neduns d́οαν⁴νε etc. Abermals hervor⸗ gehoben wird das utile c. 35: 1044 06, Gre, S» dox*r niοu⁵, r Suεαꝓεονα Anodelevoseey etc., und namentlich betont die opportunitas loci c. 36. b) das argu⸗ mentumſa justo, aus zwei Theilen beſtehend, indem nachgewieſen wird, daß die Athener durch Aufnahme der Corcyräer weder ein Unrecht gegen Corinth begehen, noch den Vertrag mit den Lacedämoniern brechen. c. 34 u. 35. conelusio. Schon bei dem argumentum a necessitate wird auf die conclusio hinge⸗ wieſen: 1⁴ιεετεοον σϑ‿‿ εοωꝓνονν πτοοsονσαι. 33; die conelusio des Ganzen mit einer kurzen Recapitulation am Ende der Rede c. 36. 2. Aus Plato's Crito 51 und 52. Socrates beweiſt, daß er dem Staat Gehorſam ſchuldig ſei. Die Geſetze werden redend eingeführt: propositio. 0 9* d1 ν.αοάααισ νν 60ν 0 1boον iues z½ 71⁸ diras dueνα Souueν τνμαἀ τννσ2Qμαυσ p⁴ομο⁸νααεέν 2 Jalidn 100⁷0 dAduodοννενι dy*νμάνν G&ν Qηναμές Qεμ⁴εεεωιιεκντↄτοιτμι qτάαιααα, α 2ν⁴υάπ éꝛMιιι⁴⁶ιινοων τοωινκ/ α̈α d⁴dε nei, Ort 1⁸ Neννννται οσιάνμμν πQι εεαι,*εαν τουοεσνσι, τα ν υeνοωιααςσ u*νν mπμνέαι έςσασ odτe asierue οτ αειέιι ⁷νιαἀας, et 1x νςς τι Qππmέκν, 11001196 νντν 1*αν*Qνα 00 x% ̈⁴ εmπιιαισντεννννυν απQ⁷ ³ d⅜ 2εη2ιιιμμεμν, φ‿ Sεενιυνν eυεμν άτεοα 1πιε εειν υιααςν,) 10εν, 10 τα Xbr εμιεαα πw⁶ conelusio. ralνπσανι ϑν ates? z*l σι, ſꝗſTxOœres, ε 6*εεεενσ⁶ι, 8e 110Gε& Entsi, 2 2u v*εαονα ‿ενηννιαόαιορν ο, 347 5 τν:«udιτα assumptio. 00 2G 6rrO1ι τι s 1- itmʃͥů+MN0d dirααυςα ναάα̈όmπηοιηο, Tꝓον⁸s, 6x½ εέ ν τ‿⁴ςα μαἀ‿ν⁶α 2ενονινυναοωe εέ‚ eireir G044000ας τινααν ταινν 1-)» dοο⁵α. Probatio. qcle* ꝛae ι Nuruε usyd1*ν rexruiiodd 891⁴ν dre -νƷ‿‿ ννμες reiorouer 110 18. 00 Vã⁶ dyτ τσrð⁷ω(⁴νηνναμευν deνπ 70 9¹ε⁵εάουνκννε ey αef Snεdνμραεέιςι, uun 00 ¹αρονπισ TOeoνε etc.

3. Cic. de imp. On. Pompei. c. 10 sqq. Ein Feldherr muß vier Eigenſchaften haben: Kenntniß des Kriegsweſens, Tapferkeit, Anſehen, Glück. Pompejus hat dieſe Eigenſchaften, folglich iſt er zum Feldherrn geeignet.

propositio. Ego enim sic existimo, in summo imperatore quattuor has res inesse

oportore: scientiam rei militaris, virtutem, auctoritatem, felicitatem.

assumptio. c. 10. Quis igitur hoc homine scientior umquam aut fuit aut esse de- buit? c. 11. Jam vero virtuti Cn. Pompei quae potest par oratio inveniri? c. 15. Et quoniam auctoritas multum in bellis quoque administrandis atque imperio militari valet, certe nemini dubium est, quin ea re idem ille imperator plurimum

. possit. c. 16. Reliquum est, ut de felicitate, quam praestare de se ipso nemo