4
Eine weitere Eigenthümlichkeit des redneriſchen Schluſſes liegt darin, daß häufig beiden oder einer der beiden Prämiſſen, wenn ſie an und für ſich noch nicht klar ſind, der Beweis hinzugefügt wird. Ein Beiſpiel bietet die Anklagerede des Critias gegen Theramenes bei Xenoph. Hellen. II, 3, 26 flgde. Der Gedanke iſt:„Wer der Oligarchie entgegenarbeitet, verdient Strafe; Theramenes thut dieß; folglich muß er geſtraft werden.“ Der Redner beginnt mit der propositio: elα* Sdν τνια alo˙œαν⅜‿εασ eyαeνtον τ ddioνον, d 600„ Jvediνοε⁸α u— 710000»„ To¹ο⁶νε‿νέ nold d 8 1cd 2οοτα Iuee dνανν ϑμαον dv, e? is 7*⁴σφ ασνπισ ν Auiucd verat νm Q νœταστςσε, dtεαννν ακάεν έdòναά. Dann folgt die assumptio:»Oν 0⁴ α αάνσ ιιαό Onoαeνμέννν 10urOyl Olg ddναα bαἀαᷣννre iiuds rs x⁹ dug. Daran knüpft ſich die Begründung: g ds α̈τα 41„ij, 9 earνο⁵* eujordere 0bre Péyovyra 0ddeνα 1*⁷*νν O„ανν˙οος rovrout d nεονe odre&yerioutevor, oraν Tον ννιοε ⁶σν³ ,ααmQποιυν6 αι τόέ ν τμάαάννQ el dν τνννν ⁸ aoοxενοσ τaτα ytyοοσl-e, 710164 u⁸„ 1ſ„, 93 1⁶ντοιπτονννς ꝓέν dαœuος ενοιμιεεοο νν dε αυις ν ος ie 100„ Acus da‿νμηονεονν πμτεονςι α ααlᷣς, αι dε απν roν dνιμον„arseus, Lc2re d⁸ &soouaoα uς τοꝛ O⁴,τος vmοεoς elg luãg 90 6nενϑενα võv&rrel vl iuels ral Uuei gaveus. ½ ¹ 1 3nuo yeysviεεαα, Oder“ av* rd„οꝓνννιε να mꝛεσσει, mπμνι aA.ντα⁶σ ε⁴μέμν εμ dogαzε xœradih,„19 08 qleæn ꝗue» 100„ menbapuuevun. Dann folgt die conclusio: dee 0d 26νο ⁴ ε᷑υν τ ττοροοστηάάι e d zal de rr0000 1—ꝛ ½αέον εᷣ α 1⁴ανρν dsνναι α ixν. Ein weiteres Beiſpiel führen wir aus Cic. pro Murena. c. 10 an. Cicero ſetzt dem Servius Sulpicius auseinander, warum derſelbe nicht zum Conſulat gelangt ſei. Die conclusio lautet: Aliis ego se virtutibus, continentiae, gravitatis, justitiae, fidei, ceteris omnibus, consulatu et omni honore semper dignissimum judicavi; quod quidem jus civile didicisti, non dicam, operam perdidisti, sed illud dicam, nullam esse in illa disciplina munitam ad consulatum viam.— Dann folgt die propositio: omnes enim artes, quae nobis populi Romani studia conciliant, et admirabilem dignitatem et pergratam utilitatem debent habere. Hieran ſchließt ſich die assumptio c. 11. Nachdem von der laus militaris und der dicendi facultas das Nöthige bemerkt iſt, heißt es von der scientia juris civilis: Quorum in isto vestro artificio, Sulpici, nihil est. Da dieſer Satz nicht an und für ſich ſofort klar iſt, ſo folgt die probatio: Primum dignitas in tam tenui scientia quae potest esse? res enim sunt parvae prope in singulis literis atque interpunctionibus verborum occupatae. Deinde, etiam si quid apud majores nostros fuit in isto studio admirationis, id, enuntiatis vestris mysteriis, totum est contemptum et abjectum etc.
Der rhetoriſche Schluß unterſcheidet ſich ferner vom dialectiſchen Syllogismus auch noch dadurch ,daß häufig eins der drei Glieder fehlt. So Demoſth. d. cor. 159: lς od⁴τσοοα³, d„, el 4⁄8» 2εενκν 142„9 ele» 940¹, 00& d ôrei—xinν gycy² 20⁷ν 2IuOον 105 ueerd raira dmο³αιετνd dmπ⁴eταυν ενπμπνεν, eν ϑσινσν 16 υν, 110780„ 6 ydoο τ σmQσσισνοσια T..αάνν, O0o 10 quν ναηά αειιοο.„Alle Verluſte, welche der Staat erlitten hat, fallen dem Aeſchines zur Laſt; denn wer die Veranlaſſung zu einer Sache gibt, der trägt die Schuld an allen Folgen, welche daraus erwachſen.“ Die assumptio fehlt; vollſtändig würde der Syllogismus lauten:„Wer die Veranlaſſung zu einer Sache gibt, der trägt die Schuld an allen Folgen; Aeſchines hat die Veranlaſſung zum Krieg gegeben; folglich hat er den Verluſt an Menſchen und Städten zu verantworten.“ Sowie hier der Unterſatz fehlt, ſo kann auch der Ober⸗ oder Schlußſatz weggelaſſen werden. Die propositio z. B. iſt weggelaſſen Liv. III, 19. A., inquit, ille Verginius, quia in Capitolio non fuit, minus supplicii, quam Ap. Her-
———y—do


